Արարատն էր քո հայրը ալեհեր,
Բորբ արեգակը իր շալակն առած,
Գլուխը հպարտ աստղերին հառած,
Դեպի երկինք էր ձգվում անվեհեր,
Երեսը տխուր՝
Զարդարված բազում կնճիռներով խոր,
Էության լուսե ոգին ներարկած
Ըմբոստ քո հոգուն։
Թևեր էր խնդրել Աստծուց քեզ համար
Ժայռերից կերտված սիրտը քո սուրբ մոր։
Իր սիրո անուշ քնքշությամբ հագել,
Լցրել այդ սիրով պտուղներն իրենց՝
Խաղողի թուփն ու
Ծառը ծիրանի,
Կառչել էին քո մոր քարոտ կրծքից
Հարազատ որդու,
Ձագերի՜ նման։
Ղողանջում էր խուլ զնգոցով քամին,
Ճամփա էր դառնում հեռվում ամեն գիծ։
Մոլեգին մի հողմ պոկեց, որ տանի,
Յարա թողնելով քո հոգուն հավերժ,
Նա պոկեց հորդ իր արմատներից,
Շղթայեց, դրեց դեմդ քեզ ի ցույց,
Որ դու ամոթից համրանա՞ս գուցե,
Չկարողանաս շնչե՞լ նրանով...
Պարսավի գուցե աշխարհը մի օր,
Ջահել իր սրտում վշտիդ տեղ տալով
Ռահակից լինի քեզ մի ժամ կամ դար։
Սակայն շալակած արևը էլի,
Վզին՝ փաթաթված փուշը լարերի,
Տուն չի դառնա էլ հայրդ ցավագար։
Րոշ ճակատը իր՝ մի խոլ հայելի,
Ցրտերից դառնում թե հարթ և թե նոր
Ու
Փայլում հոգով բյուր արևների,
Քեզ կտակում է լեռան իր կամքը
Եվ ձիգ դարերի ...

[Продолжается]