Չհասկացա՜...
...Ու մատիտի նման միայն մաշվել գիտե՞ր քո սերը,
Ու,
Մատիտի նման, վերջում էլ՝ վերջանա՞լ...

Իսկ...
Մնացին ու՞ր
Նրա քաշած խազերը,
Գեղեցիկ նախշերը,
Գրած խոսքերը...

Ախ,
Զու՜ր էր, զու՜ր...

Որտեղից-որտեղ
Մեջտեղ եկավ մի պինդ ռետին...
Ինչպես հմուտ վարպետ գիտեր նա գործը իր:
Այնպես ջնջեց-մաքրեց ամեն մի հետք,
Որ չմնաց հույսի և ո'չ մի արահետ,
Նորից տեսնել թղթի վրա,
(Ասել է՝ թե կյանքում,)
Սիրո մասին հուշող...
...Հնարածին մի դեպք:

Ռ.Խաստյան