ԽԶԲԶՈՑ

Բանաստեղծը
որ վաղուց չէր մահացել
հողին հանձնեց արևելքն անարև
կուլ տվեց արտասուքն իր ծխահամ
և աչքերը կախ գցեց
վերջին պահին:

Բանաստեղծը
որ մոռացել էր իր բախտը
խզբզեց գունավոր երազներ
ու լուռ մեռավ
ախտից պոեզիայի…

ԿԵՍԳԻՇԵՐԱՅԻՆ ԿԱՆԳԱՌ

Կանգառում կեսգիշերին
պառկում եմ սալաքարերին տագնապներիս
նա
(անո՞ւնը` չգիտեմ)
մատներով իր հայացքի
տնտղում է մարմինս
պարուրում հոգիս:

Վայրկյանների սլաքին հեծած
աստիճաններ եմ բարձրանում անվերջ
գիտեմ
կհանդիպեմ նրան
հաջորդ աստիճանին նստած
բռան մեջ
նռան յոթ հատիկներ…

ՕԱԶԻՍ

Գրի՛ր, ասում է
թե ինչպես է տեղավորվում
արևը, մանկան փո՜քր ափերում,
գրի՛ր ինչպես է կապույտը երկնի
անհուն դառնում ավելի
սև աչքերի մեջ…

Ո՛չ մի բուռ ցորեն
երկնի պնակում
ո՛չ էլ մի պատառ երկինք` սեղանին
ո՞ւր է պոետը խելագար…

Գրի՛ր ասում է…
Մինչ ես անճարակ
քերծում եմ դեմքը
նրա աչքերով ինձ նայող թղթի…

***
Երբ գիշերը
իր ձեռագիրը թողնի ստվերիս,
ես կտարածեմ ձեռքերս անծիր
կպոկեմ երեկվա ճյուղերից կախված մի երազ
լուռ կմոտենամ
քո հազարամյա
- բայց դեռ մանուկ – սպասումին
ու կըկերակրեմ պահերդ միայնակ

գուցե հագենա
երկմտանքս
արդեն ծերացած…