***
Ես գոլորշուց տաքացած
ապակու այտին
անվերջ խզբզում էի
քո դիմանկարը
և ցածրաձայն
երաժշտություն լսում,
ու ինձ թվում էր՝
ձյունը իջնում է ինձ նման
Պատրիսիա Կաաս լսելով...

...սաոույցի թափանցիկ մատները
կախվել էին
տանիքների շուրթերից,
ցուրտը՝ կիսաթափանց
մարմնով, սահում էր պատուհանների
պարանոցներն ի վար...

փաթիլվող նոտաների պես
ձյունը շոյում էր
մարդկանց,
նյարդերի պես պրկված փողոցներին,
միայնակ շներին,
կիսաորբ ու ճկվող
ծառերին,
ու էլի մյուս բոլոր մարդկանց,
որ այնքան երկար էին քայլել
առանց շոյանքի ու սիրո...

...իսկ ես շոյում էի
հալչող դիմանկարդ
ու ցածրաձայն
երաժշտություն խզբզում
ձյան սառած այտերին...

***
մեր բակի շները
գարնան ձայնով են հաչում,
ու ես անկողնում պառկած
կարոտում եմ
փողոցներում մաշվող
վերջին ձնահետքերին...

...ես շարունակ ձեռքերս
չորացած ծաղիկների փոխարեն
մոռանում եմ
գրքերի մեջ, և աղոթող էջերը
խառնվում են
ափիս գծերին...

Տեր, ես կորցրի քեզ
կեսօրվա մի ժամի,
երբ կիսադեդին արևը ծալծլում էր
ստվերս
ու ծխախոտը վառում,
հետո գնում-գալիս
նյարդայնացած
բիբերիս մեջ...

...իսկ ես հեռադիտակով
նաև քեզ էի որոնում, Տեր,
ու մենախոսում քո մասին
գարունով լցված փողոցներում,
բայց երկնքի երակները
շատ կապույտ էին,
ու դու ինձ չէիր տեսնում,
ու ես դժվարանում էի
շնչել առանց քեզ
օրերի գունավոր
տոնավաճառներում...

...և ես մեծանում էի,
ու ափսոսում, որովհետև
շարունակ մեռնելուց
այլևս դադարել էի հավատալ
ուրբաթախոս հրաշքներին,
որ գրչով նկարված
ձեռքերի պես
չեն կարողանում ծերանալ...

մեր բակի շները
գարնան ձայնով են հաչում,
ու ես անկողնում պառկած
տրորում եմ քեզանով լցված աչքերս
ու կարոտում այն օրը,
երբ առավոտվա ճերմակ էջերին
նկարում էիր նաև ինձ՝
կանգնած երկնքի մյուս ափին...