Ես էլ էի ձեզ պես մտածում:
Ես բաց թողի նրան, որ ամուսնանա (ոնց կարող էի հետո նրան կնոջից բաժանման մասին մտածեմ,այդ իմ պայմանն էր)և մտածում էի, որ եթե ամուսնանա մեզ համար շպումը ավելի հեշտ կլինի,կմնանք էլի նույն ընկերները,բայց չէ..
Սկզբում մենակ իմ կյանքով էի ապրում, որ ավելի հանգիստ լինեմ,ինչպես ասում էիք ընկերուհիներ հետ զբոսանքներ, զվարճանքներ,մի խոսքով իմ մեջ չեմ ամփոփվում, բայց նա հանգիստ չէր տալիս, ամեն անգամ մի պատրվակով իրեն հիշեցնում է, այնպես որ դժվար էր մոռանալ նրան, բայց պետք է պայքարել այս կյանքում քո իսկական ընտրյալը գտնելու համար,նույնիսկ նրա համար,որ անհանգստացնողներ չլինեն: Եթե մարդ ընտրում է մեկին պետք է իրա համապատասխանը լինի,որ կարողանա ապրի նրա հետ ողջ կյանքում և ապահով զգա...




