Ախ իմ անմեղ հայի աչքեր , ինչու ինչու
այսքան դաժան եր բախտը մեր
Ինչքան դարդ ու ցավ տեսաք, թաղցոտ աչքեր…
Սրտիս վիշտը իչպես պատմեմ ? ախ, աստված կանչող
հոքուս ձայնը ինչպէս ձեզ փոխանցեմ?

Հայոց վիշտը ամբոխչ աշխարը իմացավ
Հայի ցավը վոչ բոլորը հասկացավ:
Հայոց եղերնից 91 տարի անցավ
Բայց արցյունքը հայի աչքից դեր չչորացավ.
Տարիների ետևից կարծես լսվում են
Լացն ու վողբանքը հայ մանուկների,
Որբ մնացած ժողովուրդի ցավի ձայները լսվում են
կյանքի իմաստը կորցրած, վշտից կույրացած ծնողների:

Այս ինչ արիք… դեռ նոր ծնված մանուկներին լացից զրկեցիք
Ինչու? ծնողին իր վորդու մահը ցույց տվիք
Անմեղ, դզեզ չպատկանող, կյանքեր խլեցիք
Ջահելների արևը մարեցիք…
Ախ… այս ինչ մեխք ձեր հոքուն վերցրիք…
ազգը ձեր ընդմիշտ անեցքով պատեցիք,
Ախ այս ինչեր… ինչեեր արեցիք:

Դրախտային երկրում դժոխքը պատեց,
Պայծաո արևը, հայի անմեղ արյունի շողխից մթնեց…

Ախ աստված ուր էիր? մի ձեն հանեիր…
Որդիներիտ պաշտպան կանգնեիր,
Քրիստոնիա բալիկներիտ քո խաչի տակ թաքցնեիր ,
Չեիր լսում դու աղոտքը հայերիտ,
Աստված կանչող մատղաշ շուրթերը բալիկներիտ…
Անտեսեցիր քեզ պաշտող ազգիտ ,
Խաչտ անզոր եր….
Խնդրում եմ քեզ, հոքիները նրանց քեզ մոտ կտանես
Նրանց աչքերի արցունքները կմաքրես:

Հիմա ուր ես կրկին աչքերտ փակել ես , սպիտակ եղեոնը,
Մեծ գենոցիդը պետք է ճանաչվի:
Հնար լիներ, ախ ճար լիներ…
Ես գրող չեմ , Չարենցի խոսքերը,
Շիրազի մտքերը ,
Սեվակի բարերը չունեմ ,
Որ գեղեցիկ տողեր շարադրեմ
Մի հայրենասեր ախչիկ եմ ես
Ոտար երկրում նեծացել Մասիս սարից
Կարոտով եմ մնացել …
Գերի ընկած Մասիսիս …
ՀԱՅՈՑ սարերի զուլալ աղբյուրի ջուրը վկա
ՀԱՅՈՑ ամնահական գինին վկա,
ՀԱՅՈՑ սրբազան լեոը վկա,
ՀԱՅկական դուդուկի դրախտաին ձայնը վկա,
ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ԵՂԵԼ Է ԿԱ և ԿՄՆԱ…
Կոչ եմ անում բոլոր հայուցյունին
“Հավատարիմ եղեք ձեր տաոապած ազգին”.

Դատարկության աշխարհնմեծ Է այնքան
Անծայրած իր,անհորիզոն,
Որ թվում Է անիրական,անԷական;

Դատարկությու՛ն,մենակությու՛ն,
Միայնության դու զգացու՛մ...
Հանդես կգաք այն ժամանակ,
Երբ չեն լինի «ես»–ը և «նա»–ն;

Երջանկություն ,ուրախություն...
Ավելի ճիշտ երջանկության ուրախության
Ճղճիմ պատառ…

Մահվան զգացում…թվում Է թե
կվերջանա այն ամենը,ինչ դիվական կյանքն Է նետել
իբրև բարգև,
Բայց ո՛չ,երբեք այն պարգև չԷ,
Այլ նոր կյանքի դժնդակ հուն;

Он всех «любил»,
Со всеми был.
Гулял с одной
Играл с другой.

Он был коварен,
Был умён.
Легко он боль мог приносить
И счастье в миг мог уносить.

Но было сердце в парне том.
Была Она лишь образцом.
Он так любил, он так хотел…
Но ведь желанья не при чём.

Он восхищался красотой,
И удивлялся простотой.
Он так любил, он так хотел,
Но был не понят он судьбой.

Она сказала слово: «Нет»
Не мог поверить он в этот бред.
И так, с тех пор, он гасит боль,
За эту чёртову любовь.

Ты зря затеял весь этот спектакль
И сладкие слова ты зря мне говорил.
Актёр из меня, я знаю, никудышный,
А из тебя... ну просто высший класс.
Как хорошо, что наконец я поняла,
Была забавой, игрой я для тебя
Вот только не знала правил я игры
И то, как я жила, а не играла, ты сотри.
Теперь я лишь могу читать те строки,
Что ты мне высылаешь лишь из скуки.
Я знаю, не отвечу никогда, но жду
И ненавижу я себя.
Я жду звонка, которого не будет,
И жду тех слов, которые не прозвучат,
И с каждым днём всё лучше понимаю,
Что в сердце уголок не занимаю.
Ты там спасаешь неведомые планеты,
А я здесь жду хоть слово от тебя
И так летят дни, месяцы, минуты,
Уходит разбитое сердце в никуда.

Диагональ - компромисс между горизонталью и вертикалью.

Нашей Родине.
Погоди, поверь, приеду
Ни на миг, ни на года.
Я приеду не на лето,
Я приеду навсегда!
Буду в Нашем доме жить,
Буду Нашу воду пить,
Буду видеть Нашу площать
И смотреть на Наш фонтан.
Каждый миг прожив с тобою,
Хочется кричать моя:
Та земля, все камни, люди...
Ты, Армения моя!!!
Без тебя и жизнь пустая,
Смысла нет в ней никакой.
Когда мне тяжело, Родная,
Ты всегда кричишь - "Постой!
Не плачь ты не грусти
Всю боль свою ты заглуши
Столько ждёт тебя в пути,
Столько предстоит пройти!
Помни горы Арарата,
Каждый камушек Гехарда,
Всех людей на той земле,
Всё это, дарю тебе!!!"

В жанре какомицли:

Камень – тупой брат копья.
Хорошо летает.
Иногда заменяет мозги.

Дождь – плач богов.
Старые боги забывают,
что они только что плакали.

На охоте бросал копье.
Промахнувшись, думал длинное.
Когда умер, стал мудрецом.

Пещера была темной.
Жену находил на ощупь.

Летний дождь - плач маленького бога.
Быстро кончается, дает хороший урожай.

Из спины робко показались крылья.

Душа из пятки смотрела с осуждением.

Туман окутал небеса
Во мгле ночной совсем одна.
Мой крик души, лишь слышу я
И ты один, и я одна.
И между нами города.
Все это блаш и ложь.
А может правда, и всерьез.
Такая роль мне сужденна
Играть придется до конца.
Пускай мне будет больно и легко.
А кто сказал что тяжело...
Через моря и океаны,
Через года и расстояния.
Наступит день мне благодарный..
И ты поймешь что все печально
Дома и лица и упреки, и тревоги
Затменье солнца и закат разлуки.
Земные прелести и нежные муки.
Часы остановились будто в скуке.
Ты все поймешь и будет поздно.
А может нет, и все серьезно?