1900թ. հրատարակվել է Դրայզերի առաջին՝ «Քույր Քերրի» վեպը, որը մեծ հռչակ է բերել գրողին: Դրայզերի երկրորդ վեպը՝ «Ջեննի Գերհարդը», լույս է տեսել 1911թ.: Դրայզերի ռեալիստական արվեստի հետագա վերելքը պայմանավորված է «Ցանկության եռերգություն» գրքով, որը ներառում է «Ֆինանսիստը» (1912թ.), «Տիտան» (1913թ.) և «Ստոիկ» (1925թ.) վեպերը: Եռերգության հիմքում նյութապաշտ, գիշատիչ իրականությունն է, կապիտալի կուտակման անհատակ ծարավը, մոլի մրցավազքն ու մեքենայությունները:

1915թ. լույս է տեսել Դրայզերի «Հանճարը» վեպը, որի գլխավոր թեման արվեստագետի ճակատագիրն է ամերիկյան իրականության մեջ: Հանճարը Յուջին Վիտլան է՝ վեպի գլխավոր հերոսը` աստվածատուր շռայլ պարգևով օժտված նկարիչը: Յուջինի կերպարով Դրայզերը պատկերել է արվեստագետի ողբերգությունը կապիտալի տիրապետության պայմաններում:

Ինքնակենսագրական «Լրագրային օրեր» (1922թ., հայտնի է նաև «Գիրք իմ մասին» վերնագրով) գրքում Դրայզերը պատմում է իր ուսումնառության տարիների մասին, ըստ իր պատկերացումների` սահմանում է ռեալիզմի տեսությունը: Դրայզերի ռեալիստական մեթոդին բնորոշ է հերոսների կյանքի ու գործունեության պատկերումը սոցիալական լայն հենքի վրա` պատմական որոշակի միջավայրում: Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի (1939–1945թթ.) ժամանակ նա հանդես է եկել ֆաշիզմի դեմ, պաշտպանել ժողովուրդների հերոսական պայքարը: Դրայզերը գրել է նաև «Շղթաներ» (1927թ.) և «Կանանց պատկերասրահ» (1929թ.) պատմվածքների ժողովածուները, «Պատվար» (հրատարակվել է 1946թ.) վեպը:

Դրայզերի գործերից հայերեն են թարգմանել Օլգա Սանահյանը, Վահե Միքայելյանը, Հարություն Հարությունյանը և ուրիշներ: Հայ թատրոնում բեմադրվել է նրա «Ամերիկյան ողբերգություն» վեպը (1950թ., Լենինականի դրամատիկական թատրոն):