***
Ետեւում թողած ծիծաղ ու արցունք,
Թռիչքներ մտքի, անավարտ գործեր,
Թողած ճամփաներ ու կիսաբարձունք`
Այս ո՞նց եմ արդեն ավարտված դարձել:

Իմ «Ես»-ն այնժամ էր ապրում պանծացում,
Երբ վառում էի ես աստղալույսեր,
Ու տիրոջ ձեռքով երբ ամենեցուն
Բաժանում էի հույս, հավատ ու սեր:

Ես ե՛ս չեմ արդեն, այնժամ էի ես
Բանակներ էի երբ որ ուղղորդում,
Երբ սենատ էի մտնում տիրոջ պես,
Եւ ամբիոն էին ինձ առաջնորդում:

Ես էլ թողեցի արժեքներ ինչ-ինչ,
Բայց մեկ է, ո՞վ եմ` մի մահկանացու,
Կեսարներին էլ չմնաց ոչինչ,
Նույնը գերհզոր Մակեդոնացուն:

Այնպես որ ինչ էլ ես եղած լինեմ-
Տիրոջը պիտի լոկ ապավինեմ,
Համարեք ինձ էլ մեծաց «հավասար»,
Համարեք ընկավ եւս մի Կեսար...

***
Հանգչում են իմ մեջ
Երբեք չլսված մի լույս շարական,
Մի չքնաղ սիրերգ,
Աղոթք մի խորունկ
Եւ բառեր, մտքեր նույնպես չլսված:
Բայց գիտեմ եւ այն, որ բարի մի ձեռք
Կմաքրամաքրի ինձ փոշիներից,
Եւ ի լուր, ի տես աշխարհին մի օր
Կհնչեմ նորից...