***

Իմ սիրելի քաղաք... իմ ատելի քաղաք...
ճակատագիր՝ որպես ամոթալի խարան...
մի՛շտ ոսկեհուռ իմ թագ...
Օ՜, որքան եմ փորձել կտրել պորտալարս
եւ քանիցս սուզվել մոռացության ծովը,
որ էլ քեզնով չապրեմ, քեզնով չտառապեմ...
Ու ապարդյուն եղան բոլոր իմ ջանքերը,
եւ երբ ո՜ւր էլ հասավ թափառական երթս՝
ինձ կոչեցին միայն Ալավերդցի Աշոտ,
եւ ո՛չ ազգանունով, կամ պարզապես՝ անվամբ...
Թե պատանի-կայտառ, անմահ այն տարերքում՝
երբ բազկով էի խոսում, շաբլոնները սերտած,
եւ թե՛ երիտասարդ, անչա՛փ խոսուն գրչով,
սակայն անգետ՝ ինձնով Ոսկեդա՜րն եմ փակում...
Եւ թե՛ չարչարասեր – հասուն այս հասակում
զուտ հա՛յ տղամարդու կարծր համառությամբ՝
լեռնագնա եզան դանդաղը մնչոցով
երբ լծել եմ ինձ հետ աշխարհաշեն գործին
կովկասների գայլին՝ արնախում ու դաժան,
կոզակ տափաստանի անսանձ երիվարին
եւ քրդական լո-լոն՝ դաշույնի պես սուրսայր,
զի ինձ միայն ընդկեր ազատնե՜րն են եղել՝
....մեր սարերից ազատ մանկութ թռչուններով:
Թեեւ սիրտս կարծես տեղ-տեղ ճաքճքել է
զուտ ապառաժ քարի կարծրությունից շիկնած,
երբ իմ պարզ կածանը պողոտա է դարձել,
հավատամք է դարձել, որ նրանով անցնեն
ինձ ընկերներ եղած բազմազգ ազատանին՝
Հորովելիս հունչով ընդմիշտ Արդարացված:

***

Նորից Աստված մենա~կ է…
(Էլի անանձնական ցավով եմ տառապում
եւ այստեղ, հարկավ, դնում եմ միջակետ),
Համոզված լինելով, որ մեր օրերում
Փրկիչ դառնալու համար չափազա~նց քիչ է
Գանգրագիսակ եւ գեղեցկադեմ երեւալը:

Համոզված լինելով, որ հաջորդ պտույտներումս
Էլի շփոթելու եմ խաղը սիրո հետ,
Շահ ու զգացմունք չեմ զանազանելու…
Ինձ համար մի ճոխ սեղան եմ գցում
եւ խմում եմ… Ի՛մ կենացը:

Ու երբ ուզածիդ պես մի պի՛նդ խմում եմ…
Մեր երկրորդ հարկի պատշգամբից
Բոռռում եմ բոլորին ի տես.
-Էն շաղգամ ուտող
Թլոր Դավիթին կանչեցեք այստե~ղ: