ՉԿԱ ՄԵԿԸ


Մի՞թե սուտ է աշխարհը այս,
Մի՞թե սուտ էր կյանքը իմ,
Չկա մեկը ինձ հասկանա
Որ ես կիսեմ դարդը իմ:

Չկա մեկը դարդս պատմեմ
Բացեմ վերքերն իմ սրտիս,
Վերքեր, որոնք այնքան խորն են
Ես ում՞ պատմեմ ցավը իմ:

Այս աշխարհում մեկը ճկա
Զգա դարդը իմ սրտիս,
Գուցե շուտով խելագարվեմ
Ու հեռանամ այս կյանքից:

Ահավոր է կյանքս այսօր,
Շուրջ բոլորս սառնություն,
Դատարկվել է խիճը մարդկանց
Ես չեմ զգում տաքություն:

Ես չեմ զգում հարգանք,պատիվ,
Վերաբերմունք, քաղցրություն,
Միթե՞ նրանց մայր չի ծնել,
Չունեն նրանք մարդկություն:

Չկա մեկը ինձ հասկանա ,
Չունեմ մեկը իմ կողքին,
Հիասթափված,տանջված հոգով
Ախ եմ տալիս մեռնողին:

ՔՈ ՄԵՋ ՓՆՏՐԻ

Ամեն մեկս այս աշխարում
Հյուր ենք գալիս ու գնում,
Հյուր ենք գալիս դատարկ ձեռքով,
Դատարկ ձեռքով հեռանում:

Չտանելով մենք ոչ մի բան,
Այնպես,ինչպես եկել էինք,
Եկել էինք դատարկ ձեռքով,
Դատարկ գնում այս աշխարից:

Դատարկ գնում,բայց թողնելով
Ամեն մեկս մեր արժանին,
Ոմանք թողնում բարի համբավ,
Իսկ ոմանք էլ ոչ արժանին:

Երնեկ նրան ով իր կյանքում
Նա չի գործում ոչ մի զանցանք,
Եվ լինելով ազնիվ,բարի
Նա թողում է միայն հարգանք:

Միշտ կերտելով հարգանք,պատիվ,
Ծնված օրից մինչև մահ,
Կամենալով նա բոլորին
Միշտ կմնա նա անմահ:

Նա կունենա,եվ կթողնի
Այն,ինչ կերտեց կյաքի օրոք,
Ապրեց ցավով դիմացինի
Նրա ցավը իմն ասելով:

Եկեք բացենք ճակատը մեր
Եվ աշխատենք պահել մաքուր,
Որ ոչ մեկը չար մարդկանցից
Չգտնի մեր ճակատին մուր:

Հեյ՜ չար ընկեր,մի երազի
Որ ճակատիս դու գտնես մուր,
Քո աջքերը կպահես վար
Երբ աջքերիս նայես մաքուր:

Դու մի կարծի թե մենակ ենք
Քեզ թվում է կույր՞ են մարդիկ,
Նրանք իսկույն կնկատեն
Թեև ոչինչ,ոչինչ չասեն:

Կնկատեն,ու կիմանան թե ով ես դու,
Թե ինչ մարդ ես,ինչ ես շնչում,
Եվ մի օր էլ կառհամարվես, ...

[Продолжается]