Она плакала. Сквозь ресницы,
Сквозь подушку, потёкшую тушь,
Поцелуи, забытые лица
И Луну в отражениях луж.

Отрицает сердце разбитое
Эту горькую правду и ложь,
Чашу бед, до конца не испитую…
Любишь? Нет? Не любишь?.. Ну что ж…

Что же делать девчонке обиженной?
Ведь ещё далеко до утра…
Позабыта. Любовью унижена.
И на грани зла и добра.

Мысли чёрным демоном бесятся,
Прогоняя целительный сон:
Наглотаться чего-то?.. Повеситься?..
Или просто - шагнуть за балкон?..

Скоро высохнет то, что накрапало,
И исчезнет вся боль от обид,
А пока - она просто плакала,
Она просто рыдала навзрыд…

ՓՈԽՈՒՂՂԱՀԱՅԱՑ ԶՈՒԳԱՀԵՌՈՒԹՅՈՒՆ

Բազմաչարչար իմ հին ազգի վշտերն անհուն,
Որ դարձել են հար մղձավանջ մտքիս արթուն,
Ես կամոքեմ` բյուր գիշերներ լալով անքուն,
Ու... կժպտամ... բայց ո'չ հիմա, ոչ այս կյանքում:

Գոռգոռալիս էլ մահի դեմ - յուր երախում,-
Ես չեմ փոխի անգիր երգերն իմ` անեծքի հետ արնախում
Ու տեղ կտամ այդ սարքողին հոգվույս գրկում,
Կըլնեմ ես վեհ ու մեծհոգի... ո'չ այս կյանքում:

Կհավաքեմ մթնոլորտից հատիկ-հատիկ
Ու կծեփե'մ դարձյալ իմ սիրտը խոլաբար,
Ու կսանձեմ ես իմ մտքերը խելագար,
Էլ չեմ նայի - անհագ - դեպի թշվառ երկինք:

Տրոփյունն ու տիեզերքի շունչն անքնին
Կարհամարհեմ ու չեմ զգա հոգուս խորքում
Ու կնայեմ թշնամաբար արծվի բնին,
Ու... կավերե'մ - կրծքումս քար. - ո'չ այս կյանքում:

Որոտալով ու ապրելով կյանքով կծծի,
Ու մխալով` ես կդառնամ մի օր քրքում,
Մահու որդն իմ կյանքի գիրքը ո'ղջ կկրծի,
Շունչս կտամ, ողջից զազրած, ոչ այս կյանքում:
2008 Москва

Жизнь - самая непредсказуемая штука.
Бывает живешь себе, вставая каждый день и повторяя одни и те же движения, которые больше напоминают автопилот - думаешь: "наверное мне так и суждено умереть" - как вдруг, молния сверху бьет так сильно по башке, что меняет все на изнанку.

Неважно что случается и в какой сфере жизни. Когда удача улыбается тебе, то его солнечные лучи освещают все темные уголки твоей жизни. И пусть кто-то скажет, что чудес не бывает, а Я говорю бывают!

Никогда не переставайте хотеть и мечтать, пока человек не сдается, он сильнее своей судьбы!