Այսօր արթնացա
Կրկնակի անգամ
Հաելային դարձած,
Դա Վինչիական
Տողերի նման,
Շատ տարորինակ,
Բայց և գեղեցիկ
Զգացողությունով
Չբացատրված...
Ու ինչ-որ մի բան
Ինձ դուրս էր կանչում
Իմ իսկ մարմնից
Ու ինչ-որ մի տեղ
Ուղարկում էր տուն
Մանկության բակից,
Միաժամանակ...
Ու խառնվելով
Մորս ձայնի հետ
Առաջին հարկի
Պատուհաններից,
Այդ ինչ-որ բանը
Ինձ միավորեց
Խրախճանքներին,
Որոնք եղել են,
Որոնք կլինեն
Հասարակ մարդու
Հաելային դարձած
Ճանապարհներին,
Թեկուզ երկակի,
Դա Վինչիական,
Միևնույն պահին,
Ինքդ քո առաջ,
Չբացատրված
Ու անգամ երբեք
Կարիք չզգացող
Որևե անմիտ,
Սուտ բացատրության,
Աքսիոմի նման...
Այսօր արթնացա
Հիմար ժպիտը
երեսիս խփած
Ու նայեով ետ
Քմծիծաղ տվի.
-Անցյալն անցյալով,
Գնում ենք առաջ...

5.07.11