Ամեն անգամ
Մայրս հանգիստ
Վերցնում է
Իմ ապագան
Իր արթուկով
Ու առանց ձայն
Միավորում
Թաշկինակիս…
Սովետական
Տպերի պես,
Որ փակցնում են
Շորի վրա
Տաքացնելով…
Ու շնչելով
Ամեն անգամ
Իմ մայրիկի
Առավոտվա,
Հին արթուկով,
Իրագործած,
Թաշկինակիս
Մոլեկուլյար
Կառուցվացքի մեջ
Կատարած,
Թափանցումը
Վերոհիշյալ
Ու դնելով
Թաշկինակս
Գրպանիս մեջ,
Գնում եմ
Դուրս…
Ու գրպանում
Ապագայի
Հայտնվելով,
Տրորելով,
Մանկան նման,
Իմ աչքերը
Կարմրեցված,
Ես բացում եմ
Թաշկինակս
Սովորական
Ու փակվում եմ
Նրա միջին,
Ծրարի պես
Անպատասխան,
Որպես պատյան…
Ու միգուցե
Ես ուղարկվոմ
Ուգանդայի
Մի նոր շրջան
Այնտեղի
Կույս,
Չտրորված
Հողի վրա
Ոտնահետքեր
Բազմացնելու…
Կամ էլ, թե չե
Վերադառցվեմ
Նույն հասցեյով,
Թաշկինակի
Չլրացված
Ուղվածության
Կապակցությամբ…
Բայց և անյպես,
Իմ ապագան
Մորս կողմից
Միշտ եղել է
Բարեխոսված,
Մինչև վաղը
Ես չստանամ
Նոր թաշկինակ
Հին արթուկով
Ծրագրավորված…

31.07.11

Մեր հողն
Երեկ
Ծիլ չունեցավ,
Բացառապես
Ոտնահետքեր
Հավաքվեցին
Դեմքին նրա...
Ու ոչ մի ցավ
Տարածական
ԵՎ ոչ մի կայծ
Ուրախության
Առհասարակ
ԵՎ ոչ մի լոկ
Զգացողություն
Տարանջատող
Նրան
Անցնող ժամանակից...
Մեռելի պես,
Որը սակայն
Քարշ է տալիս
Իր մարմինը
Վերացական,
Տերեց տարի,
Որն ավելի
Սարսափելի
Իմաստ ունի
Իր մեջ պահած
Քան մեռյալը
Առանց քայլի...
Մեր հոգսն
Երեկ
Անհայտացավ,
Մեր հույսն
Երեկ
Չկար բնավ
Ու ոչ մի ցավ,
Ոչ մի ներքին
Արնահոսում,
Ոչ արտաքին
Քրտնածություն
Ու քայլելիս
Հազիվ և հաս
Ջրափոսեր չտեսնելով
Խեղդվելով
Այդ հասարակ
Մի մատ ջրում,
Մեր մեռելի
Փտած գլխում
Առկայծում էր
Հիշողություն...
Թե ինչպես էր
Նա մեծանում,
Թե ինչպես էր
Որդիներին
Բանակ ղրկում,
Դիմավորում
Ու ինչպես էր
Երջանկանում
Սովորական
Հացահատիկ հավաքելուց
Իր դաշտերում...
Մեր հողն
Երեկ
Ամայացավ...
Այդուհանդերց,
Առավոտից,
Ջուր է խմում
Ջրափոսից...

28.07.11