Առաջնահերթ նշանակություն ստացավ ազգային պետության անկախության պահպանման հարցը, որի երաշխիքը կարող էր լինել մարտունակ բանակի ստեղծումը։ 1992–1993թթ. երկրապահ կամավորական ջոկատների և բանակ զորակոչված զինակոչիկների միավորումով ստեղծվեց բանակ։ 1992 թվականի հունվարի 28-ին կառավարությունն ընդունեց «ՀՀ պաշտպանության նախարարության մասին» պատմական որոշումը։ Հենց այս փաստաթուղթն էլ ազդարարեց ազգային բանակի ստեղծման սկիզբը։ Այդ պատմական որոշումով նորաստեղծ նախարարության ենթակայությանը հանձնվեցին գոյություն ունեցող որոշ գնդեր։ Հայոց բանակի ակունքներում կանգնած էին նաև դեռևս 1990 թվականի սեպտեմբերին կազմավորված Երևանի հատուկ գունդը և Արարատի, Գորիսի, Վարդենիսի, Իջևանի և Մեղրու ինքնապաշտպանական վաշտերը։
Հայկական զինված ուժերի կանոնավոր զորամիավորումները ձևավորվեցին գերազանցապես խորհրդային բանակի հիմքի վրա։ Աստիճանաբար աճեց բանակի թվաքանակը։ Նկատի առնելով

...

[Продолжается]

Անսպասելին,
Հանկարծակին
Այնքան շատ է աշխարհում,
Այսօր՝ դժոխք,
Վաղը՝ դրախտ,
Լուսավոր է այս կյաքում:

Հարահոս է բախտը մարդու,
Ժամանակը՝ օժանդակ,
Ամեն, ամենը փափոխուն՝
Երկրի վրա բովանդակ:

Մի վհատվի՜ր,
Տեսա՞ր՝ այսօր հանդիպեցիր քո ճամփին
Ինձ...
Երբ թվում էր, թե՝ այլևս
Միայնակ է քո հոգին...

Իսկ ե՞ս...
Հա', ամենակարող չե'մ,
Ո'չ էլ հոգու աճպարար,
Բայց... կարող եմ,
Հա', կարո'ղ եմ
Հու՜յս ներշնչել կենարար...

Կամ թե՝ նորից
Նորի՜ց վառել,
Հանգած կրակը հոգուդ...
Բայց չէ',
Արև' վառեմ պիտի
Քո գեղեցիկ աչքերում:

Ու հենց հիմա, այս վայրկյանիս
Երջանկացնեմ պիտի քեզ,
Չե՞ս հավատում...
Վկա սիրտդ,
Որը՝ ինձ մոտ բերեց քեզ...

Ռ.Խաստյան

На мой взгляд, это одна из актуальнейших тем.
Она может толкнуть человека на крайние поступки, вдохновить на геройство или решиться на отчаянный шаг...
Словно вода, любовь имеет множество форм проявления... Настоящая, искренняя любовь, похожа на чистую прозрачную воду, без которой жизнь была бы невозможной, как и вода одна нуждается в положительном заряде, и возвращает нам тот же посыл что мы даем ей.
Неразделенная любовь тоже похожа на воду, только в другой кондиции...
Обиды , недоверие, обман и агрессия охлаждают ее, любовь превращается в лед, который со временем раскалывается на мелкие куски, и чем дальше, тем их слияние становится невозможным...
Иногда в тяжелых ситуациях она становится бушующим ураганом и сметает все с пути, утрачивая себя до последней капли...
Что чувствует человек при этом: боль, тоску, обиду, ненависть, грусть , пустоту или все вместе?
Большинство из нас, хоть раз в жизни сталкивались с этим необратимым процессом, кому-то повезло и раны оказались не слишком ...

[Продолжается]