Իսկ ես չեմ հոգնել
Նրան փնտրելուց
Ու երբևիցե
Չեմ դադարելու
Բարձս փետրահան
Անել
Նրա պես
Ու ես չեմ հոգնի
Ամեն առավոտ
Նրա պատշգամբից
Փետուրներն սպիտակ
Նետել
Քամու մեջ
Ճիշտ ինչպես
Տատս էր
Հավը ամփոփում
Բրնձի սպիտակ
Հատիկների մեջ…
Սլաքները հեզ
Արդեն տատիկիս
Անցկացրել են
Ներս,
Սանդղակից այն կողմ,
Ուր քամի չկա,
Ուր փետուրները
Իմ խեղճ բարձերի,
Որքան էլ նետեմ,
Երբեք չեն հասնի…
Բայց իրականում,
Հարություն չկա
Նրա աչքերին…
Ու ես դա գիտեմ…
Երբ աքլորականչին,
Ամեն առավոտ,
Ես հանդիպում եմ
Նրան հաելու մոտ,
Ինչ–որ մի մրոտ
Քաղաքից պոկված
Արտահայտությամբ
Դիմակիս դրած,
Նա ստիպում է ինձ
Ժպտալ
Այս կողմից…
Ու ես ժպտում եմ…
Ու ես ժպտում եմ
Ամեն օր,
Նորից
Ու մի մատ խորքից,
Սանդղակի ներսից…
Ինչպես տատս էր
Հավը տապակում
Բրնձի սպիտակ
Հատիկների մեջ,
Այնպես էլ ես եմ
Նրան ամփոփում
Ամեն առավոտ
Իմ բարձից հանած
Հրեշտակների
Փետուրների մեջ…
01.02.2013
Она и её мрак (Перевод)
Мое сердце весит минимум тонну,
Ноги целой армии колотят по голове.
Может, однажды я очнусь, чтобы обнаружить,
Что вся моя жизнь была всего лишь сном...
И может, мне будет лучше без тебя.
Ты оставила меня наедине со всеми моими мыслями.
Я мог бы написать тысячи слов или пройти миллионы миль,
Я мог бы спать на осколках стекла, только бы не забыть твоей улыбки....
Я последую за тобой по всему миру,
Ловя каждое мгновение, (О, как глупо!)
Чтобы принести тебе красоту, доставить тебе радость...
Как бы мне хотелось быть всего лишь маленьким мальчиком!
Где ж та тишина, которую ты мне обещала?
Где ж та отдаленность, которая так близка мне?
Почему твоя жестокость все еще ранит меня?
Почему ты избегаешь меня своим взглядом?
Позволь мне поблагодарить тебя за все, что ты мне дала.
пасибо за все, что ты сделала.
Прости, что я говорю тебе эти слова:
Я скучаю по ...
[Продолжается]
