ՁՄՌԱՆ ԻՐԻԿՈՒՆ

Ուղեկիցներիս՝ կորած օրերում իմ -
Ապաշխարանքն իմ՝ ներման հույսով գալիք,
Եվ իմ ներումը, և ուշ ողջույնը,
Եվ ապա՝ այս լույսը, այս ձյունը,
Որ հրաժեշտ են աշնան քամուն տալիս։

ԱՊՐԱՆՔԱՏԱՐՆԵՐԻ ԿԱՅԱՐԱՆԸ

Գալ ու գնալուն նայում եմ վախով
Այնտեղ, ուր հանկարծ իրար գտանք...
Մեռյալ գնացքն է՝ Ներեխտի - Նեխոդ՝
Կապույտ վագոններն - արդեն ժանգոտած։

Բայց հոգու մեջ ծեր, հզոր և անկամ
Դարձյալ տարիներն են ձգվում թախծոտ,
Պարապուտներն ու բանտերն առաքման
Եվ ապրանքատարները շչացող։

Ելքի մոտ սպասում եմ կշռավարին,
Որ դուրս է վազում մի պարզ շորով,
Եվ համբուրում եմ նրա թաթմանները
Անկշտում ու դառը շուրթերով։

ՊԱՍՏԵՌՆԱԿԻ, ՏԻԽՈՆՈՎԻ,
ԶԱԲՈԼՈՑԿՈՒ ՀԻՇԱՏԱԿԻՆ

Առանց ձեզ ճերմակել են Գուրիայի լեռները,
Առանց ձեզ մոլեգնում հեռուներում
Ու խենթանում են բոսոր հողմերով
Անտառներն աշնանային Գոմբորու։

Այդ բոլորը անխուսափելի էր,
Ո՞ւր են կենացներն այն՝ ոնց աղոթք,
Անթիվ-անհամար այն համբույրները։
Ցցվել են ուղենշաններն աղոտ։

Ճերմակ մթնշաղի իշխանության տակ է
Իմ Թբիլիսին... Խոստովանե՞լ նաիվ,
Որ սիրտս կայծակի պես թրատեց
Ձնելաձե փողոցը գիշերային։

Որ ծածանվում են երբեմնի սլացքով
Քո բարձունքները - տոթ, կապույտ ու ծեր,
Ուր կառուցվում են լեռնանցքիդ երկայնքով
Պաշտպանական գծեր։