Մի պառավ կին քրոնոլոգիական ճշգրտությամբ նամակներ էր այրում, թեև վառա­րանում կրակ չկար, պառավն էլ կույր էր... Սա էլ այսպես վերջացավ։

Փոքրիկ աղջիկը բռնեց փոքրիկ տղայի գլուխն ու երկար, ամուր համբուրեց նրա այտը:

- Ինչո՞ւ ես ինձ համբուրում,– զարմացավ տղան,– ես լավ բան եմ արել։

- Այո, դու շատ սիրուն ես։ Սրանք ապագայի բնակիչներ էին։ Հիմա նրանք վաղուց արդեն չկան։

Հետո արհեստավորի գահին բազմած մեկն անընդհատ գոռում էր. -Դու վախկոտ ես... Դու բոլոր հնարավորություններն ունեիր, որ քո մաշկի վրա էլ մի երեսուն-քառասուն մակաբույծներ բնակվեին։ Բայց վախեցավ գրել այն ամենը՝ ինչ գիտեր...

Այստեղ միայն պարզվեց, որ ժամագործն իր մահն է հետաձգում, հենց իր ՆԱ-ին ինձ նման զոհեր մատուցելով, որովհետև ինձ իր նման էր ստեղծել։ Ահա այս մի պատմությունն այդպես էլ չի վերջանում։