***
Իմ միապաղաղ
Թռիչքի պահին,
Ես ցանկանում եմ
Գտնել իմ հոգին,
Ես վերապրում եմ
Հիշողությունս,
Անգամ, երբ մարմնով
Ձգվում եմ երկնին...
Ու եզրագծին,
Այնտեղ, վերևում,
Որտեղ խենթացած
Ամպերն են խաղում,
Մերթ վերածվելով
Սպիտակ սկյուռների,
Մերթ ձևափոխվող
Նապաստակների,
Իմ ամենօրյա
Թռիչքով լցված,
Ամպիկներն
Քաղցր բամբակի նման,
Ափիս մեջ սեղմվում,
Դառնում են քաղաք,
Դառնում են մարդիք
Ու քյաչալ շներ...
Իմ միապաղաղ
Թռիչքի պահին,
Ես որոնում եմ
Մեր բակը վերից,
Թեկուզ եթերից
Ու օդից ստեղծված...

1.07.11

21.11.09 скины с дубинками и ножами устроили резню в Бутово.А ведь я там живу!Об этом все молчат!Никто ничего не делает!!!Сколько можно?Почему я должна задумываться о покупке оружия?Почему должна бояться за себя и свою семью?
Что за животный мир?Я не знаю что делать...Всю свою жизнь я живу в России.Я даже писать не умею по-армянски.

ԼԻՆՈՒՄ Է, ՉԻ' ԼԻՆՈՒՄ...


Ընկա'ր երկնքից, իմ սիրո Աստված,
Կամքդ ի կատա՜ր, այդպե'ս ցանկացար,
Էլ ի՞նչ ղողանջներ փշրվող սրտից,
Երբ աղոթքն առ քեզ՝ դարձավ զառանցանք:


Դու Աստված չէի'ր,- մի՜տքս էր խավար,
Հոգիս՝ կույր ու խուլ մի հավատացյալ,
Զոհն եմ ես եղել իմ իսկ հավատի,
Դու՝ իմ հավատը... ամենադժվար:


Ընկա՜ն, փլվեցին երկինք ու գետին,-
Հանում եմ, հանու՜մ խաչը շալակիդ,
...Ես կարծում էի, թե Աստվա՜ծ էիր,
Դու իրականում կու՜ռք անգամ չէիր:


Ընկա'ր երկնքից, իմ սիրո Աստված,
Կամքդ՝ ի կատար, այդպե'ս ցանկացար,
Ի՞նչ սիրո Աստված երկնակամարին,
Երբ փշուր եղավ հողե կուռքն անգամ:


Ռ.Խաստյան