В моей голове крутятся странные мысли,
1 - Почему чем больше мы изучаем космос, тем больше он становится. Его размеры увеличиваются каждый раз, как мы начинаем познавать и обнародуем что-то новое... Возникает ощущение что Бог, ставит непреодолимую дистанцию между собой и людьми.
Допустим мы дошли до Бога, что дальше? Будем за руку с ним здороваться? Или те кому посчастливилось познать его будут персонами V.I.P ? Или у кого-то столько вопросов, что очередь до других не дойдет?
Абсурд....
2-ая мысль рождение человека, продолжение цикла и передача информации...
Некоторые уже приходят со знаниями, а некоторым и жизни не хватает, чтобы что-то познать...

ԵՍ ՉԳԻՏԵ'Մ...

Ես չգիտե'մ
Ապրածն անձանց,
Երբ լսում են.
«Դու կորած ես…»

Անհնար է
Բայց դիմանալ,
Երբ լսում ես.
«Սիրելիդ դատապարտվա՜ծ է...»

Ռ.Խաստյան

…1993թ. հունիսի 12-ին Մոնթեն առաջին անգամ անձամբ չէր մասնակցում մարտին, այլ Աշանից ներքև գտնվող Մոթ սարի «08» դիտակետից ղեկավարում էր Աղդամի մատույցներում թշնամու կրակակետերի ոչնչացման գործողությունը: Մարտերից հետո զինակիցների հետ իջավ դիտակետից` դիրքերի վիճակն ստուգելու և Մարզիլու գյուղի ծայրին անսպասելիորեն հանդիպեց հակառակորդի ԲՄՊ-1 զրահամեքենային ու կարճատև, առճակատ մարտում զոհվեց զրահամեքենայի արկի` աջ քունքը մխրճված բեկորից: Ամբողջ կենսագրությունը

Какую силу в себе несут слова обращенные к небесам?
Какую энергетику включает в себя текст, в котором мы формулируем наши послания?
Что мы просим , чего мы ждем, ради кого мы молимся?
Молимся ли мы о спасении нашей души?

ԷՔՍ
Գավաթս լիքն է պռունկե-պռունկ
Չասված խոսքերով...
Օտարների դեմ ստիպված բացվելուց
Ճռռոցը դռան աշխարհն է պատել...
Ծակվեց երկինքը հայացքից՝ վերև...
Էլ ինչքա՜ն լսեմ չսիրված երգեր...
Քրքի՞ջ է, թե ողբ,- ա'յդ էլ չգիտեմ՝
Մատյանում գրեմ...
Պռունկե-պռունկ գավաթս լիքն է,
Բախտս խմեմ...
Ռ.Խաստյան