ՓՈԽՈՒՂՂԱՀԱՅԱՑ ԶՈՒԳԱՀԵՌՈՒԹՅՈՒՆ

Բազմաչարչար իմ հին ազգի վշտերն անհուն,
Որ դարձել են հար մղձավանջ մտքիս արթուն,
Ես կամոքեմ` բյուր գիշերներ լալով անքուն,
Ու... կժպտամ... բայց ո'չ հիմա, ոչ այս կյանքում:

Գոռգոռալիս էլ մահի դեմ - յուր երախում,-
Ես չեմ փոխի անգիր երգերն իմ` անեծքի հետ արնախում
Ու տեղ կտամ այդ սարքողին հոգվույս գրկում,
Կըլնեմ ես վեհ ու մեծհոգի... ո'չ այս կյանքում:

Կհավաքեմ մթնոլորտից հատիկ-հատիկ
Ու կծեփե'մ դարձյալ իմ սիրտը խոլաբար,
Ու կսանձեմ ես իմ մտքերը խելագար,
Էլ չեմ նայի - անհագ - դեպի թշվառ երկինք:

Տրոփյունն ու տիեզերքի շունչն անքնին
Կարհամարհեմ ու չեմ զգա հոգուս խորքում
Ու կնայեմ թշնամաբար արծվի բնին,
Ու... կավերե'մ - կրծքումս քար. - ո'չ այս կյանքում:

Որոտալով ու ապրելով կյանքով կծծի,
Ու մխալով` ես կդառնամ մի օր քրքում,
Մահու որդն իմ կյանքի գիրքը ո'ղջ կկրծի,
Շունչս կտամ, ողջից զազրած, ոչ այս կյանքում:
2008 Москва

ARTUR PAPIKYAN

Vay yes qo janid mernem,inchqnan xorunk cav ka qo mej,kes@ indz,inchqan xexdvac bar ka qo mej,kes@ indz,inchqan chaprac kyanq unem yes,kes@ qez im dardiman quyrik, nor stexcagorceci votqi vra,karoxa tapaka,zato yes em grel:)

Աշխարհ իմ, քեզնից մի բան եմ հարցնելու,
Ճի՞շտ է ,որ քեզ մի օր դրախտ են դարձնելու,
Աշխարհ իմ,քեզնից մի բան եմ խնդրելու
Իրավունք առաքիր քեզ նորից փնտրելու։
Աշխարհ իմ, ականջիդ մի բան եմ ասելու
Քեզանից փախչելիս քո գիրկն եմ վազելու։
Աշխարհ իմ,քեզ նորից մի բան եմ հուշելու
Քո բոլոր մեղքերը ես էլ եմ քաշելու։
Աշխարհ իմ,ՀԱՎԱՏԱ՛,որ քեզ չեմ ներելու,
Թե՜ ինքդ քո գլխին փորձանք ես բերելու։
Աշխարհ իմ,քեզանից բան չունեմ շահելու
Քո բոլոր մեղքերը կրծքիս եմ շարելու։
Աշխարհ իմ,ԱՇԽԱՐՀԻՑ ԲԱՆ ՉՈՒՆԵՄ ՏԱՆԵԼՈՒ
Չգիտեմ ԱՌԱՆՑ ՔԵԶ ԵՍ ԻՆՉ ԵՄ ԱՆԵԼՈՒ՞։
Աշխարհ իմ, ինձանից այքանն է մնալու,
Իմ հոգուց մի մասունք այս տանն է մնալու...

Տիկին Առլեկին
Ժպտում ու այնքան անչար ես նայում այս ծեր աշխարհի կնճռապատ դեմքին,
Լացող մի ցավ կա քո ջինջ ծիծաղում,ԴՈՒ ողբախնդուն ՏԻԿԻՆ ԱՌԼԵԿԻՆ
Մարդիկ քրքիջով քեզ կանչում են բեմ,քո հոգում իրենց մեղքը լվանում,
Դու նրանց կանանց ներում ես անքեն ու դու ոչ–ոքի չես դավաճանում։
Դու չես շպարվում ձևերով էժան,չես հրապուրվում ընծաներով սին,
Քո բացության մեջ որքա՜ն ես դաժան,անխարդախ ցնորք ՏԻԿԻՆ ԱՌԼԵԿԻՆ։
Պարկեշտ կույսերը բամբասում են քեզ,քո գիշերների ցանկությամբ հալվում,
Դու հասարակաց ատյանին ի տես՝ քո խաղով նրանց վարքն ես ձեռ առնում։
Ի՞ՆՉ ԷՐ ԱՆԵԼՈՒ ԱՇԽԱՐՀՆ ԱՌԱՆՑ ՔԵԶ,
ԻՆՉ ԷՐ ԱՆԵԼՈՒ ԱՇԽԱՐՀՆ ԱՌԱՆՑ ՔԵ՜Զ,
Դու ժպիտ նրա զառամյալ դեմքին...
Բայց այս աշխարհի հետ մենակ ես այնպե՜ս,
Արցունքոտ ծիծաղ ՏԻԿԻՆ ԱՌԼԵԿԻՆ։