Ես արդեն խաչի վրա եմ

Ես արդեն խաչի վրա եմ:
Լիակատար երջանկության,
Էքստազի հասնելու համար,
Մարդիկ, ձեզ մնում է միայն,
Որ ծարաված իմ ծուրթերին
Քացախով թաթախած սպունգ տաք:

Սակայն, անգամ մահվան մահճում,
Ինչ-որ մեկի թեթև ձեռքը չի իջեցնի կոպերը իմ,
Սակայն, անգամ լուռ շնթռած իրեն որջում,
Ինչ-որ մեկը պիտի բախվի իմ հայացքին:

Հա, ես պիտի լռեմ, անգամ,
Երբ վերքերս սկսեք լվալ
Դուք ջրածնի հիդրօքսիդով,
Դառը խոսքերի պատասխան
Ես պիտի տամ միշտ ժպիտով:

Սակայն երբեք ինչ-որ մեկի գրգռաճեղքը,
Դիպլոմները, ճառերը զիլ, անցյալը վեհ
Կամ կոշիկի երկար ճիտքը
Չեն կուրացնելու իմ միտքը:

Դուք ստոր, կամ արդար, ով էլ որ լինեք,
Ծամած-չհաշված կարծիքների դեմ
Սովոր եք հեզ-հեզ գլուխ խոնարհել:

Դուք հարազատ եք լոկ տոն օրերին,
Ճարտարախոս եք, բայց դատարկաբան,
Եվ բարդ ընտրության առաջ կանգնելով`
Պիտի միաձայն գոչեք. «Բարաբբան»:

Քո վարսերը թափվում են

Քո վարսերը թափվում են,
Ու էնքան լավ շամպուն է սկսել գովազդել
Առաջին ալիքը:
Ամսվա վերջերին
Ուրիշները հաշվում են ծախսերը իրենց,
Դու հաշվում ես տալիքդ:

Արդեն մոռացել ես,
Թե քանի օր է, ինչ մի ճաշ ես եփում,
Էն էլ` միշտ նույն ճաշը:
Դու ոչ վաղ անցյալում
Պայքարում էիր ավելորդ քաշի դեմ, իսկ հիմա
Պայքարում է քո դեմ քո իսկ քաշը:

Դու երազ էիր փնտրում,
Իսկ երազդ հին կարթը ձեռքին նստել էր ափին
Ու կապել էր խայծը,
Այն արդեն մարսել ես,
Վայելել ես քո փայ երազանքն ու հիմա
Վայելում ես չեղածը:

Քո հանկարծահաս գոյությունը մեղկ

Ես շոշափում եմ աչքերս փակած
Քո հանկարծահաս գոյությունը մեղկ,
Ու լուսացնում են իմ փողոցների
Մթությունը քոռ լապտերներդ շեկ:

Դեռ թմրությունն է իր զգացնել տալիս
Ներկայությանդ վերջին ասեղը,
Երանի աշխարհը մի պահ լռեր
Ու թողներ լսեի սրտիդ բասերը:

Անիծեի, արդեն որերորդ անգամ,
Հոգիս տրտմեցրած մենությունս կենտ,
Եվ հանգիստ խղճով, առանց ծամելու
Քո տեղը կուլ տայի ամոթի թիքեդ:

Ո՞վ եմ ես, Աստված

Ո՞վ եմ ես, Աստված,
Երբ չլինելուս համար պետք էր լոկ
300 դրամ 20 տարի առաջ:

Ինձ ծնեց, գուցե, մեկի ուշացած
Վայելքի լկտի անզգուշությունը,
Ու ամեն գիշեր քնում է ինձ հետ
Մեկի հարամած, խանգարված քունը:

Ոչ մեկ իմ բախտին բաժակ չշրջեց,
Տեսնելու համար արու եմ, թե էգ,
Իմ էս չընդհատված անգոյությունը
Տեսնես ում էր պետք:

Ու քանի մեկը հղի էր ինձնով,
Ինձ թվում էր, թե այդ ես եմ հղի`
Չգիտեի, ախր, ինչպես բացատրել
Սրտխառնոցը իմ:

Անխուսափելի կյանքի զգացում էր,
Շտապեցրած մի քիչ, մատուցված հում-հում,
Որ աշխարհ չեկած, արդեն նկատեի`
Լացով են ծնում, լացելով ծնվում:

Ամեն մեկը իր գորշ կյանքն է ողբում,
Ամեն մեկն ունի իր սգո սյունը,
Ինձ էլ երևի բաժին է հասել
Էս աբորտ չարած դժգոհությունը:

Ո՞վ եմ ես, Աստված,
Երբ իմ լինելու համար հերիք էր
19 գրամ 20 տարի առաջ…

Կամ համարդ է փոխվել, կամ աշխարհդ

Կամ համարդ է փոխվել, կամ աշխարհդ,
Կամ կողքինդ է փոխվել, կամ հոգիդ,
Ինձ թվում էր, այնքան դժվար է
Կորցնել մեկին:

Կամ գնացքդ ես փոխել, կամ հայացքդ,
Կամ հավատդ ես փոխել, կամ ճամփադ,
Ցրտերից հեռացող երամում
Ես տեսա, որ չվում եմ մենակ:

Ո՞ւր ես զվռնում, կյանքիս ուղեկից

Օրս է տխուր, անընկերակից,
Վիճակս մորթած քաշում եմ շշին,
Ո՞ւր ես զվռնում կյնքիս ուղեկից,
Սրտիս հերպեսին դիր կազդուրիչ շիբ:

Էդ ով պիտի քեզ հորիներ, ասա,
Որ մինչև հիմա դեռ չի հորինել,
Միթե պոեմը կյանքիդ չգրված
Ինձ հակառակվող սև գրողինն է:

Իզուր են միթե իմ մատաղ արած
Տողերն ու օրերն այն մեծաքանակ,
Որ Աստված նայեց, ծիծաղեց վրաս,
Մատաղս չառավ:

Դու կաս կամ չկաս, կգաս կամ չես գա,
Դու ինքդ քեզ ես միշտ էլ հակասում,
Ես իմ հորինած հին կայարանում
Գալուստիդ մետրոն եմ նստած սպասում:

Բայց, ցավոք սրտի, ճամփեդ լուսավոր
Դեռ որ չի անցնում կյանքիս տարածքով,
Ես մանիկյուրի շիշը տեսնելով,
Դեռ չեմ կարոտում եղունգները քո:

Եվ սենտիմենտալ խոհերի ցրտից
Ճաքում է սիրտը իմ սառույց դառած,
Ես դեռ չմեռած հերձում եմ հոգիս,
Չքվիր իմ կյանքից, հերդ էլ անիծած:

Տապակված նորից սեփական խելքից
Հին միայնության թարմացրած դարդում,
Ես իմ հուսահատ երազում այսօր
Կտրվեմ սիրուն մի տղամարդու:

Խելագար

Չմտածված շատ արարքներ
Թույլ տվեցի քեզ համար,
Իսկ դու միայն մեղմ ժպտալով,
Շշնջացիր` խելագար:

Քեզ փնտրելով չթողեցի
Ոչ մի օտար ճանապարհ,
Երբ ինձ տեսար, լոկ ժպտացիր
Ու ասեցիր` խելագար:

Երբ հեռացար հեռու-հեռու,
Իմ սիրտը քեզ հետ տարար,
Ես նայեցի հայելու մեջ,
Նկատեցի` խելագար:

Չակերթից չակերթ

Արդեն չորրորդ նամակը քո
Անպատասխան կմնա,
Տխրության ծափեր ներքո
Սիտս այն կմոռանա:

Հոգնած աչքերս սահել են
Արդեն քանի-քանի թերթ,
Կյանքս կարճ է դարձել ասես`
Չակերթից մինչև չակերթ:

Հոգիդ ծրարի մեջ դրած
Ինձ ես կրկին նվիրում,
Էլ չգիտեմ ինչպես վարվեմ,
Ի՞նչ անեմ, որ չեմ սիրում:

Տերևներ

Դու մթության երկնքի մեջ
Տերևներ ես լուռ հաշվում,
Ես տխրում եմ կողքիդ անվեջ
Եվ մենությունից տանջվում:

Մենք կշրջենք դեռ երեքով
Մենության հետ քաղաքում,
Չեմ էլ անցնում ես քո մտքով`
Տերևներ ես հավաքում…

Ու կիսում են զգացմունքներս
Տերևները սավառնող,
Պատմում եմ քեզ տխուր սերս
Տերևների հետ մեռնող:

Հեռախոսով երբ գլխիս ես տալիս

Փորձանքը մենակ չի գալիս`
Փորձանքը գալիս է քեզ հետ, իմ Քեմփբլ,
Հեռախոսով երբ «գլխիս ես տալիս»,
Կյանքս կորցնում է իր տեմպը: