Վեր բացվող գունավոր պատուհանից

Ֆրեդերիկ Շոպենը խոսում է հետս նոկտյուրներեն.
ես հրճվում եմ ինքս ինձնից թաքուն պահած սեփական գաղտնիքներով:

Չեսլավ Միլոշն ու Ադամ Միցկևիչը
իմ սիրած անձրևի տակ նկարում են հափշտակվածությունս.
կրկնվում է վեհ բաների կարոտ անհոգ ժպիտս:

Անգիր

Այնքան ուժգին է
բանաստեղծությունը բռնկվում.
փորձում եմ արտաբերել`
արտասանվում է հնչյունախումբ:

Սևեռուն զրույց, որը չի կայանալու

-Դու տեսե՞լ ես արդյոք բարձրահասակ պոետ,-
անմնացորդ բարությամբ ու գրեթե անժպիտ հարցրեց նա:
-Ե՞ս,- անակնկալի եկավ զրուցակիցը
և այդպես էլ ոչինչ չպատասխանեց…

Անարժեք մտահոգություն

Լավ կլիներ
քո մասին լավը խոսողների խոսքերի փոխարեն
գրքումդ մի քանի կարգին տող գտնվեր…
Ավելի լավ կլիներ, որովհետև
հիասթափությունը կլիներ քիչ…

Արևեղբորս

Ապուպապիս հետ մի օր
դու ճամփա ես բռնել Մակու քաղաքից...
Դու հասել ես արևներին` ձգտման ու պայքարի,
իսկ ապուպապս ինձ է հասել...

(Մարմինս ու հոգիս փշափաղվում են անունդ տալիս,
ես քեզ թաքուն եմ կարդում, որ արցունքներս ոչ ոք չտեսնեն...)

Իմ վիթխարի ձգտման
դու տիտանեղ պոետ,
դու հանճարի արբունք,
դու հանճարի շքերթ,
իմ բոցեղեն եղբայր...
...
Ծնունդդ շնորհավոր, Չարե'նց:

Ակամա և անմեղ նկատառում


Ցմփոր ու թմբլիկ տերտերը
(ով Աստծո սպասավորն է ու նրա ծառան)
ում մատներին ու կրծքին շողշողում են ադամանդազարդ ոսկեղեն իրեր
(անկեղծ եմ ասում.
չեմ տեսել ոչ ոքի,
որ այդքան թանկարժեք զարդեղեն կրի),
քարոզում է,
որ ամենամեծ հարստությունը երկնքում է…

ՀԻՄԱ ԱՐՄԱՏ ԵՄ
(սաղարթագիր)

Ես նախկին կյանքում
էպոս եմ եղել.
չեմ եղել ուրեմն,
ուրեմն չկամ…
… ու չեմ պատմվել
ես ոչ մի անգամ
ոչ մի սերնդի ավանդույթներում.
չեն հիշում ուրեմն,
ուրեմն չկամ…

……………………………………
……………………………………
……………………………………
……………………………………

… հաջորդ իմ կյանքում
ես գութ կլինեմ չարերի սրտում.
ուրեմն չեմ լինի,
բայց ինձ կհուսան…

Հեքիաթ մատներիս ճտճտոցներից կամ զգացումների համար անթարգմանելի պոեզիա, որը իրականում բոլորովին էլ պոեզիա չի ու ոչ էլ հեքիաթ ու ոչ էլ անիրական...
(«Լուրջ-լուրջ կատակներ» շարքից )

Ամեն անգամ
«Մեղավոր զգալու» դասաժամին
Ինքնատիրապետումը անբավարար է ստանում,
որովհետև միշտ
նա պատրաստվում է
«Երջանկության բանալին» հարցաշարին։
Հավասարակշռությունն ու հատկապես Անտարբերությունը
միշտ ծաղրում են Ինքնատիրապետմանը,
ու միայն Ցինիզմն է կարեկցում։
Բայց «Բարեհամբույր գտնվելու» շատ բարձրահասակ ուսուցչուհին
առանց որևէ լրացուցիչ վարձավճարի
բոլորին հրավիրում է կրկնելու
«Կյանքի իմաստը» առարկայի լաբորատոր հաշվարկները,
որտեղ գունավոր լույսերի համադրումով
սփրթնագույնը փոխարինվում է շիկնանքագույնի։

Ամեն անգամ
դասերից հետո
Ինքնատիրապետումն ու Հավատը
ետքայլերով անվրդով զբոսնում են
«Գալիք սիրահարների» այգում
ու կիսակրքոտ զրույցով,
«Բարեգթության կանոնները» թեմայի վերջաբանը երգելով,
խանգարում են հատկապես
առավոտները ծաղկող յասամանների
նորածին պահակներին։

Ամեն երեկո,
երբ ոչինչ նրան չի լացացնում ծիծաղելու աստիճան
և ոչինչ չի ծիծաղեցնում լացելու աստիճան,
Ինքնատիրապետումը Անհիշաչարությանը նամակ է գրում
իր՝ «Հետաքրքրությունից ճաքող սրտեր» վերնագրով
դիպլոմային աշխատանքի նախաբանից մեջբերումներով։
Գրում է, ծրարում սեփական մաշկով
և ուղարկում առանց հետհասցեի...

Առավոտյան բոլորը մի մարդու նման
արթնանում են նույն երազում,
նախաճաշում են
սպիտակ տառերով սև թղթին գրված
խաղաղության մասին
անավարտ երեք բանաստեղծություն,
խմում են եռման աստիճանից երեք անգամ տաք
երեք բաժակ չնաշխարհից բերված ծաղկաբույսերով թեյ
ու գնում բոլորովին մեկ ուրիշ
ուսումնական հաստատություն՝
ուսմունքներ ուսումնասիրելու...

Գարնանային կարճ մտորում


Գարունը գոյանում է
դեռ չխոստովանված սիրո,
դեռ խոսել չսովորած մանկան աչքերի,
դեռ չապրված ներշնչանքի,
դեռ չհորինված բառերի,
դեռ ծաղիկ չջրած առվակի,
դեռ չհոտոտված ծաղկաբույրի,
դեռ չկաթիլավորված անձրևի,
դեռ նոր լինելուց չթերթված գրքի էջերի
և այլ դուրեկան նախածնումների
հասունությունից…

Ու քիչ-քիչ,
քիչ-քիչ
ամրապնդում է իր իշխանությունը
շնչավոր և անշունչ գոյացությունների
տրամադրության վրա…