ԲԱՆ ԼԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ այսպէս ահա սաստկացրի ես ինձ անսփոփելի ցաւ պատճառող կրքերս,
 Ողբալով երկար ե՛ւ հեծեծագին, ե՛ւ մեծահառաչ,
 Որ դու, ողորմա՜ծ, սկզբնահայրդ անյայտ ու ծածուկ մեղքերի խոստովանութեան,
 Որդիդ կենդանի Աստծոյ, Տէր Յիսուս Քրիստոս,
 Քաղցրությա՜մբ նայես քաւելու համար.
 Արդարեւ կարող ես դու եւ ձեռնհաս ես ճշմարտապէս,
 Եթէ կամենաս` հնարներ ունես դու.
 Ինչքան որ կամենում ես, այնքան էլ կարողանում ես,
 Հարստանում ես դու մեծապէս` տալով, քան թէ առնելով,
 Բազմանում են գանձերդ ցրուելով, քան թէ հաւաքելով,
 Շատանում է ստացուածքդ սփռելով, քան թէ խնայելով,
 Դիզւում են պաշարներդ տարածելով, քան թէ ամբարուելով,
 Հաւատալով այսպէս այս բոլորին` յոյս ունեմ ես,
 Թէ փրկութեան ե՜լք կգտնեմ քեզանով:
 Հաւատում եմ անարգս պատուականի հետ,
 Եւ յոյս ունեմ ես Աբրահամի հետ եւ Աննայի.
 Զի մէկը հաւատաց քո խօսքին, եւ միւսը քահանայապետի ձայնին անսաց:
 Ուստի եւ մէկը խոր ծերութեան մէջ դարձաւ անհամար որդիների հայր,
 Յուսալով, թէ պիտի կարողանար Սառայի արգանդն ամուլ ու զառամ`
 Բազում ժողովուրդների, մարգարէների եւ ընտիր թագաւորների
 Պտղածին եւ օրհնաբեր անդաստա՜ն տեսնել:
 Իսկ միւսն` անմշակ երկիր - սենեակը իր որովայնի
 Բարգաւաճեց եօթ զաւակներով,-
 Թի՜ւ անհաշուելի, որ աստուածային յաւիտենութիւն է նշանակում,
 Նրա յարակայութեան սահմանն անհետազօտելի,
 Եւ աւազանի նորածին որդոց առատութիւն անսպառ:
 Թիւն այս պանծալի, որ չունի իրեն զոյգը հաւասար, ո՛չ վերջ, ո՛չ վախճան,
 Կուսութիւն է մի ուրոյն ընտրութեամբ միշտ նուիրական`
 Որ անճառօրէն յաւիտենութեան դժուարմեկնելի խորհուրդն է խորին եւ մեր մտքից վեր:

Բ
 Արդ, համարի՛ր դու փրկութիւնից յուսահատ հոգուս համար որպէս արդարացում
 Ամենավարան ու կողկողագին ձայնն այս դառնապէս հեծեծող սրտիս,
 Իմ հաւատքի փոքր այս դաւանանքը խնդրագին
 Վերոգրեալ երջանիկների հաւատքին հաւասար դասելով,
 Որպէսզի ես էլ ապրեմ նրանց հետ բերկրալից կեանքով,
 Ամուր կառչելով քո շնորհներին, քան թէ գործերիս:
 Մանաւանդ որ քո շնորհները բարձր են եւ կրկնակի փառաւոր
 Եւ չեն կշռւում ու չափւում խօսքով,
 Ու հաւատում եմ ես անտարակոյս, թէ հզօրապէս կարող են քաւել
Մեղքերս բոլոր` խաղաղեցնելով խռովութիւնն իմ:
 Այդ շնորհներն են` քո ահաւոր արեան հետ միասին ե՛ւ մարմնաւոր ծնողդ խնկելի,
 Առաքեալների խմբերը, դասը մարգարէների,
 Եւ գնդերը ողջ` հեծեալ, հետեւակ եւ սպառազէն,
 Ու մերկամարտիկ քաջաբար մրցող մարտիրոսների, մենակեացների,
 Բոյլքը ընտրեալ եւ բարեկրօն վանականների,
 Հոյլքն երկրի վրայ ապրող երկնային հոգեղէնների,
 Զինուորութիւններն մեզ կցորդակից վերնականների,
 Տուրքը երախայրիքների, մատուցումը զվարակների,
 Ջահավառումներն ու բոյրը իւղով օծուած խունկերի,
 Յաղթանակը փրկութեան նշանների,
 Կառուցումներն աստուածաբնակ խորանների,
 Եւ շնորհի խորհուրդը կատարող ձեռքերը քահանաների:

Գ
 Այսպէս մեր ամէն մի շարժումի մէջ
 Աստծուն ենք յիշում,-
 Երբ քայլ ենք փոխում, ձեռք ենք կարկառում, բազուկ բարձրացնում,
 Բարի գործերի համար գոհութիւն եւ գայթումների համար աղաչանք ենք վերընծայում.
 Ընտանեկան զրոյցներում եւ հասարակաց խօսակցութեան միջոցին
 Մեր բնական ձայնի, գործերի յաջողութեան եւ առաքինական ջերմեռանդութեան պահերին,
 Գիշեր թէ ցերեկ, քնած ժամանակ եւ կամ արթմնի,
 Քեզնով առաջնորդուած հոգեւորների օգտակար ընթացքում,
 Ազգերի միջեւ պատերազմների եւ դեւերի հետ մղուող մարտերում,
 Հերձուածողների հետ վիճաբանելիս,
 Փոքրերի եւ մեծերի հետ վերաբերուելիս,
 Ըմպելիքներ խմելու եւ կերակուրներ ճաշակելու միջոցին,
 Մեզ համար հաճոյ եւ թէ վշտալից բոլոր դէպքերում,
 Որոնցից առաջինների համար աղօթում ենք մենք, որ մնան այնպէս,
 Եւ միւսները` որպէսզի դու զերծ պահես նրանցից`
 Անճառ, անսահման քո հնարքներով սքանչելապէս,
 Քանզի ամէն ոք հաւատում է, թէ օգնելու պատրաստ` կարող ես դու միշտ,
 Տակաւին ծծկեր երեխաներին, դեռահաս պատանիներին,
 Վայրենաբարոյ մարդկանց եւ գոռոզ ստամբակներին:
 Եւ թատերական տեսարանների մէջ մինչեւ անգամ,
 Եւ խառնիճաղանջ բազմութիւնների խուռներամներում,
 Եւ կամ հզօրիդ կամքին անհաճո կաքաւումների ու կայթերի մէջ
 Դու չե՛ս մոռացուած:

Դ
 Դո՛ւ ստեղծեցիր, բոլորին, եւ քո՛նն են բոլորը,
 Եւ դու բոլորի՜ն պիտի ողորմես, միա՜յն բարեգութ.
 Զի թէ մեղանչեն իսկ` քոնն են, քանզի քո հաշուի մէջ են,
 Եւ գիտեն քո զօրութիւնը, ինչպէս առակողն է աղօթել,
 Որին ես ինքս էլ ձայնակից եմ իմ խղճուկ խօսքերով,
 Որպէս յանցաւոր հաստատելով այդ:
 Հանդգնում եմ ասել, թէ նա, ով գովեստով է տալիս անունդ, հաւատալով, թէ կաս,
 Եւ եթէ նոյնիսկ նա եօթնապատիկ անգամ յանցանքով վարակուած լինի,
 Ինչպէս բերուած է որպէս ապացոյց-օրինակ` արդեօք քոնը չէ՞ դարձեալ:
 Երբեմն արջնաթոյր ագռաւների մէջ
 Սպիտականիշ աղաւնիների երամներ ենք տեսնում,
 Եւ ձիերի մէջ խրոխտ, անմաքուր` որոջներ հանդարտաբարո,
 Եւ գազանակերպ շների թւում` օրհնուած գառներ,
 Խստութեան մէջ` հեզութիւն,
 Թերութեան մէջ` կատարելութիւն,
 Հանձնապաստանութեան մէջ` խոնարհութիւն,
 Ստութեան մէջ` ճշմարտութիւն,
 Խորամանկութեան մէջ` միամտութիւն,
 Նենգամտութեան մէջ` անբծութիւն,
 Չարագործութեան մէջ` բարութիւն,
 Լկտիութեան մէջ` պարկեշտութիւն,
 Անգթութեան մէջ` ողորմութիւն,
 Անյուսութեան մէջ` ապաշաւութիւն,
 Բարկութեան մէջ` քաղցրութիւն,
 Թշնամութեան մէջ` հաշտութիւն,
 Խածանողութեան մէջ` անոխակալութիւն,
 Չարչարանքի մէջ` քաջալերութիւն,
 Եւ նետաձգութեան մէջ` օրհնութիւն:
 Ուստի անկարող եղայ ես դատել ճշգրիտ կերպով,
 Թէ այն ո՞վ պիտի երկրածիններից կարենայ կանխել ժառանգելու քեզ,
 Որ կշտամբում ես անաչառօրէն եւ արդարութեամբ
 Այն ամբարիշտին, որը ինքն իրեն մաքուր է կարծում
 Եւ այն պոռնիկին, որ զղջացել է:
 Բոլորի համար բարեգործդ դո՛ւ, միա՜կ թագաւոր,
 Օրհնեալ ի բարձունս, յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԼԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, ես հետինս վերոյիշեալ արժանաւորներից,
 Պատժապարտների կարգը արդարեւ դասելով ինքս ինձ,
 Ողորմութիւն եմ խնդրում քեզանից բոլորի աղերս-աղօթքների հետ`
 Նկունների հետ եւ անհամարձակների,
 Տկարների հետ եւ փոքրիկների,
 Ընկածների հետ եւ արհամարհուածների,
 Տարագրուածների հետ եւ դէպի քեզ դարձածների,
 Երկմիտների հետ եւ աներկմիտների,
 Կործանուածների հետ եւ վերականգնածների,
 Ընկճուածների հետ եւ հաստատուածների,
 Գլորուածների հետ եւ կանգնածների,
 Մերժուածների հետ եւ ընդունուածների,
 Ատուածների հետ եւ կոչուածների,
 Ապշածների հետ եւ զգաստների,
 Անառակների հետ եւ զսպուածների,
 Հեռացածների հետ եւ մօտեցածների,
 Հերքուածների հետ եւ սիրուածների,
 Ամօթահարների հետ եւ զուարթացածների
 Եւ ամաչկոտների ու խնդամիտների հետ:
 Սակայն ես այստեղ կպատմեմ դարձեալ ոչ թէ մեղքերը Երուսաղէմի,
 Ըստ մարգարէի հրամանառութեան իր նախնի ժողովրդի վերաբերեալ,
 Կամ Յակոբի տան գործերն անօրէն -
 Այլ պիտի գամ յայտնելու իմ մեղքերը,
 Քանզի իմ մահուան աղէտի վրայ աւա՜ղ ասելով ըստ մարգարէի,
 Ես ինքս իմ ձայնով պիտի մեղադրեմ ինձ` սաղմոսողի խօսքի համաձայն,
 Որպէսզի իմ այս համայնապատում խոստովանութեամբ
 Պէտք չունենալով այլեւս աւաղ բացականչելու,
 Մէկ անգամ ընդմիշտ մաքրուեմ
 Էիդ օրհնեալ հրամանով:

Բ
 Եւ արդ, ահաւասիկ, ծունկի գալով բարերարիդ քաղցրութեան առջեւ,
 Փռւում եմ հողին ցոյց տալու համար, թէ ինչպէս եմ ես ի մահ գլորւում,
 Ես, որ սողունի նման սահելով եւ անասնական գետնաքարշութեամբ,
 Կամաւոր կերպով գամեցի ինքս ինձ այս կորստական անցաւոր կեանքին
 Եւ սակայն հիմա յենուած քեզ, ո՜վ Տէր,
 Ինչպէս մարմնով Դաւթի արմատից ընձիւղուած
 Եւ անճառօրէն անեղ աստուածութեանդ հետ շաղկապուած հաստատուն գաւազանի վրայ, որպէս կեանքի նեցուկի,
 Երախտիքներիցդ պատկառելով` կիսով չափ պիտի կանգնեմ դարձեալ,
 Կիսաբաց դէմքս հակած դէպի վար, եւ աչքս դէպի վեր,
 Խղճալի հայեացք յառելով քեզ,
 Տէ՜ր, որ մօտիկ ես մեր հեծութիւններին,
 Եւ ողորմութիւն ես բոլորովին, համակ քաղցրութիւն,-
 Եւ լիճը լոյսիս լցրած արցունքով`
 Յոյսով լեփ-լեցուն պաղատանքներս մեծութեա՜նդ պիտի ես վերընծայեմ:

Գ
 Լսի՛ր աննուազ եւ ամէնառատ երկայնամտութեամբ` քեզ դառնացնողիս,
 Դո՛ւ մեր փրկութեան պայմանըդ միակ:
 Աստուա՛ծ բոլորի, անճառ մեծութիւն,
 Անբովանդակելի բնութիւն, անքննելի իսկութիւն,
 Հզօր զօրութիւն, կարող բարերարութիւն, անպակաս լրութիւն,
 Անճառ ժառանգութիւն, վայելչական վիճակ,
 Առատ պատրաստութիւն, անստուեր իմաստութիւն,
 Տէնչալի տուրք, անձկալի շնորհ, բաղձալի բերկրութիւն,
 Անտխուր հանգիստ, անտարակոյս գիւտ, անկապտելի կեանք,
 Անծախելի ստացուածք, անփոխարինելի բարձրութիւն,
 Ամէնարուեստ բժիշկ, անսասան հաստատութիւն,
 Դարձուցիչ մոլորուածների, գտնող կորուսեալների,
 Յոյս` ապաւինածների, լոյս` խաւարածների,
 Քաւիչ մեղանչածների, ծածկարանդ փախչողների,
 Անդորրիչ խռովեալների, փրկութիւն մահացածների,
 Արձակիչ կապուածների, ազատիչ մատնուածների,
 Պատսպարան սահածների, վշտակիցդ սայթաքածների,
 Երկայնամտութիւն տարակուսեալների.
 Լուսեղէն տեսք, ցնծութեան ցոյց, օրհնութեան անձրեւ,
 Հոգի երեսաց, զօրութիւն դէմքի, հովանի գլխի,
 Շարժիչ շուրթերի, ազդումն խօսքի, կառավար անձի,
 Բարձրացնող բազկի, երկարող` ձեռքի, սանձակալ սրտի,
 Ընտանի անուն եւ մերձաւոր ձայն,
 Կցորդութիւն հարազատ, խնամածութիւն հայրական,
 Խոստովանուած անուն, պաշտելի պատկեր, անպարագիր տիպ,
 Երկրպագուած տէրութիւն, բարեբանուած յիշատակ,
 Խնդութեան մուտք, անվրէպ շաւիղ, փառքի դուռ,
 Ճշմարտութեան ճանապարհ, երկնաճեմ սանդուղք,
 Եւ այլ բազմաթիւ խօսքեր գովեստի` անհամար շարքով, անբաւ տողերով,
 Որոնք ո՛չ երկրածին բերանը կարող է արտաբերել,
 Ո՛չ կարող է տանել մարմնեղէն գործիքը,
 Եւ ոչ էլ հոգեղէն իղձերը կարող են կշռել:

Դ
 Ամէն տեսնող աչք քեզ է նայում,
 Տէ՛ր, Աստուա՜ծ բոլորի,
 Եւ դո՛ւ էլ նայիր քեզ հառաչաձայն պաղատող բոլոր քո ծառաներին,
 Աղախիններին, թէ նրանցից էլ աղաչող լինի:
 Ընդունի՛ր եւ իմ այս ողբ ու լացով ցանկասէր աչքիս ցողն արցունքների,
 Որով, Տէ՜ր Քրիստոս, թրջում եմ ահա ոտքը անարատ քո մարդեղութեան,
 Եւ օրինակով այն խորհրդաւոր` յանցաւոր կնոջ մազերի,
 Ընդունի՛ր նաեւ իմ դաւանութիւնն ու դարձը առ քեզ.
 Եւ համբոյրներով իմ շրթունքների` կեանքի փրկարար հաղորդութիւնը քո ճաշակելու`
 Համաշունչ կերպով կապիր ինձ քեզ հետ անլոյծ միութեամբ:
 Որպէս երաշխիք քո ողորմութեան եւ քո գթութեան նո՛յնպէս բարերար,
 Փոքր իմ հաւատքի փոխարէն թող որ քո մեծ պարգեւը ընդունեմ քեզնից:
 Գթառատ սիրով, ծառայիս հանդէպ, որ դաւանում է անունդ անձկալի,
 Թող որ խստաշունչ հողմերը ձմռան` փոխարկուեն հանդարտ մեղմաշունչ օդի,
 Սաստիկ մրրիկը` ախորժ զեփիւռի,
 Կասկածներն երկչոտ` մեծ վստահութեան,
 Եւ պատիժների պատուհասները` երանութեան,
 Թախծագին տագնապները` հոգեւոր խրախճանքի,
 Ալեկոծութիւնները ծփանուտ` խորին խաղաղութեան,
 Եւ ղեկի թիավարումները` ապահով նաւահանգստի՜ հասնեն թող,
 Մեղքերի բեռների բերքն իմ փոխարկուի՛ թող շնորհաց թոշակի:

Ե
 Քեզանից եկող այս բիւր եւ բոլոր բարութիւններով
 Թող որ բարձրանայ ամենահզօրիդ անունը խնկուած ու խոստովանուած.
 Թող ամաչի չար բանսարկուն` վռնդուած եւ հալածական.
 Թող ոչնչանան մուրհակները մեղքերիս.
 Կտրուեն կարթերը, եւ որոգայթները հեռացուեն,
 Կտրատուեն կապանքներն ու վիհը վանուի,
 Վնասները վերանան, ցնդեն պատրանքներն ու մեղքերը ջրուեն,
 Պարտաթղթերը պատռուեն, լուծը խորտակուի եւ քեղիքը քանդուեն:
 Թող որ փոխարէն չար յանցանքների մռայլ մթութեան
 Նաեւ դեւերի մեզ շրջապատող բանակների տեղ`
 Փառքիդ արեւը հասնի մեզ աջից, ձախից, դիմացից, թիկունքից նոյնպէս,
 Լուսաւորելու եւ ապրեցնելու, փրկելու համար:
 Իսկ նրանց վրայ, ովքեր լիայոյս սպասում են քո լոյսի երեւալուն`
 Թող գարնանային ջինջ առաւօտեան ճաճա՜նչը շողա:
 Զի կարող ես դու ամէն ինչի մէջ եւ բարերար ես բոլորի համար,
 Կամենում ես դու, որ ամէնքն ապրեն եւ փրկութիւնն ես ուզում բոլորի:

Զ
 Ո՜վ ամենապարգեւ ձեռք
 Յիսուս Քրիստոսի,
 Դարձի՛ր դէպի ինձ, քո շնորհատու աջը կարկառելով,
 Բնակուի՛ր իմ մէջ եւ միացիր ինձ,
 Չհեռանալով սիրոյ քո սենեակ` անձուկ իմ սրտից:
 Նկարագիրըդ անեղծանելի, որ նշխարն է քրիստոնէական փրկաւետ կոչման պանծալի լոյսի,
 Հանդիսանալով միջնորդ քո տեղակ`
 Թող ինձ հետ յաւէտ մնայ անկորուստ այս մատեանի մէջ
 Ա՛յն հոգով, որ մեզ յաւիտենական կեանքի կտակ էր խոստացել անճառ յօրինողդ երկնից:
 Եւ քեզ` պատճառիդ միակ, եւ միւսիդ` միակ պատճառից,
 Եւ քեզ` որ դարձեալ պատճառն ես մէկի,
 Երրեակ անձնաւորութեանդ եւ մի աստուածութեանդ
 Վայելում է փառք վեհ երկնաւորներից եւ սրբերի դասերից,
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԼԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Բանաստեղծութիւնս այս պաշտամունքի,
 Որ հոգուս բերքից նուիրում եմ քեզ, օրհնեա՜լ բարեգութ,
 Խառնի՛ր, կցելով հաւասարապէս խնկազգեստների նուիրումներին,
 Բարեպաշտ կնոջ` Մարիամի իւղի հետ անուշահոտ:
 Հաւասարելով նոյն այն երջանիկ պոռնիկների հետ,
 Որոնց յարգանքով յաւերժահրաշ ընդունեցիր դու,-
 Թող որ մեծապէս պարարուես եւ իմ նուաստ խօսքերով,
 Անհասանելի եւ բարեբանեալ բարձրեալիդ գլխին տեղ տալով նրանց,
 Զերծ սաղմոսողի բամբասանքներից, որ ասում է, թէ`
 "Մեղաւորի իւղը թող չօծի վարսագեղ գագաթը":

Բ
 Այլ արա՛ այնպէս, որ զօրեղացած կրկնակի չափով
 Բուրումն այս գրքիս խոստովանութեան ազդի շատերին,
 Նման համասփիւռ, ամենատարած տանն աշխարհալիր,
 Եւ լինի նրանց յիշատակի պէս անմոռանալի:
 Դու նոյն այն տէրն ես, որ զգաստացրիր կանանց մեղաւոր եւ չարախորհուրդ,
 Որոնց այլաբանական նմանութիւնն էր վարքը մարգարէի,
 Որ ճշմարտատիպ քո պատկերի պէս կերպաւորեցիր.
 Առաջ նրա՛նց մէջ այն անճառօրէն տպաւորելով`
 Ծայրագոյն շնորհիդ կատարումը դու ինձ ցոյց տուեեք էքցիր:
 Անասուններին որպէս կերակուր գարու փոխարէն`
 Քո կենաց հացի ցորենի բերքը դու բազմահամբար մեզ պարգեւեցիր:
 Ապականացու արծաթի տեղակ քո արքունական պատկերը տուիր.
 Հիմարաբար թմրեցնող գինու փոխարէն արարչիդ արեան բաժակը տուիր.
 Հին ժողովրդի հայրատ կնոջից առած իւղի տեղ` շնորհիդ օծումն ինձ դարձրիր դու.
 Վերցուած գլխաշուք կտաւի տեղակ` անբիծ վերարկուն.
 Պերճաշուք ապարանջանի փոխարէն`
 Օրէնքով, աւետարանով եւ գործնական առաքինութեամբ ձեռք բերուած թռիչքներ բարեմասնութեան.
 Ականջը վայելչօրէն զարդարող գինդի փոխարէն`
 Յիշատակն անստուեր տէրունի ձայնիդ.
 Եւ լանջքը պճնող մանեակի տեղակ`
 Քո դրած քաղցր եւ արդար լուծի օրէնքներն համակ:

Գ
 Բայց ինչո՞ւ սրանցով պարծենամ ես եւ չամաչեմ դարձեալ նրանց համար:
 Ուստի փոխելով եղանակն այս ողբերգական աղօթագրքի,
 Ինչ որ յարմար է ինձ եւ արժանի`
 Մեղապարտութեանս պատիժը պիտի հատուցեմ ես այս գլխում,
 Որպէս խստագոյն դատախազ` համառօտ մէջբերումներ անելով մարգարէական գրուածքներից,
 Ոչ թէ նրանց հետ պարելով ուրախ, այլ լծակցելով նրանց ողբերին,
 Ուր կան հառաչներ, հեծութեան ձայներ, ցասկոտ բողոքներ,
 Խորտակիչ նախատինքներ, սաստիկ լաց ու կոծ:
 Բայց մեծ Աստծուդ գութն ամենահաս յոյս ներշնչեց ինձ,
 Որով եւ վերեւ յիշուած բազմաթիւ աղէտների հետ տրուեցին նաեւ`
 Զղջումներ, խոստովանութիւններ, աւետիս, պարգեւ,
 Լոյսի երեւումներ, խրախոյսներ աստուածային, փառքի ժառանգութիւն,
 Հրաշքների յայտնութիւններ եւ տեսիլներ սքանչելի,
 Որոնցից ոմանք յոյս են ներշնչում, ոմանք պատճառում վհատութիւններ,
 Որոնց մէջ կամաւ, ինձ` կործանուածիս վիճակուեց կորուստ:

Դ
 Զի եթէ վարագոյրի ծածկոցը
 Եզեկիէլն Աստծոյ զգեստ անուանեց,
 Որով ժողովուրդը կարկատուն կուռքեր ստեղծեց, որը պոռնկանալ է համարում նրանց համար,
 Յապա ես ո՜րքան աւելի պատիժ պէտք է որ կրեմ,
 Անմաքուրս, որ Աստծուն եմ հագել ներսից ու դրսից:
 Զարմանում եմ ես, թէ ինչպէ՜ս չեմ կիզւում,
 Շշմում, թէ ինչպէ՜ս չեմ այրւում.
 Ապշում, թէ ինչպէ՜ս չեմ հափշտակւում,
 Տանջուելով, լքուելով, չարչարուելով ու ջախջախուելով,
 Մանրուելով, խորտակուելով, կտրուելով ու կտոր-կտոր լինելով
 Կորուսչի ժանիքներից, ինչպէս որ գրուած է Գրքում:
 Բայց պահուած է ինձ միայն սա՛, որպէս յիշեցուցիչ շող փրկարար յոյսի,
 Թէ Քրիստոսեան Աւետարանը կեանք է ճշմարիտ,
 Ինչպէս որ բառն էլ ա՛յդ է ծանուցում.
 Որով տրւում է` մեր մեղքերին դարձ,
 Պարտքերին` շնորհում, եղծումներին` նորոգութիւն,
 Քաւութիւն անօրէնութեան, բուժումն վէրքերի,
 Անդորրութիւն տագնապի, ներումն պատժի,
 Հանդարտումն պատերազմի, անձրեւ` կրակի վրայ,
 Պատուհասի փոխարէն` պարգեւ,
 Եւ սատակման տեղակ` շնորհի արժանացում,
 Եւ կեանքի ազատութիւն` մահուան գործիքի փոխարէն:

Ե
 Բայց ինչո՞ւ յիշեմ այսքանն ու մէկ-մէկ թուարկեմ այստեղ,
 Անճառելիներն ի բաց թողնելով:-
 Բարձրեալ Հօր յիշատակութեամբ մեր կցորդութիւնը Որդու հետ,
 Յանուն Միածին Որդու` ընտանութիւնը
 Հօր հետ,
 Եւ հաղորդումն Հոգու հետ` սրանց ակնարկութեամբ.
 Խաչի փրկանքը եւ սփոփանքը խօսքի,
 Ամենագէտի կշռով յօժարակամ վարձատրումն բարվոք,
 Աւազանը կենդանարար, որպէս միջնորդ հաշտութեան,
 Եւ այլ բարիքներ անթիւ, անհամար` բարերարիդ կողմից կուտակուած,
 Որ զերծ են լծից եւ հարկից ազատ,
 Իշխող են եւ ո՛չ իշխանութեան տակ:
 Սրանք են ահա, որ մահուան դառնութեան մէջ ինձ անտարակոյս կեանք են աւետում.
 Զի եթէ սրանք ես չունենայի, դեռեւս վաղո՜ւց կորած էի ես,
 Իսկ եւ իսկ, ինչպէս երգողն է ասել:
 Որդուն փոքրացնելով չէ, որ ես փառաւորում եմ Հօրը,
 Եւ ոչ էլ Հոգին նուաստացնելով`
 Որդուն եմ տալիս նախապատուութիւն,
 Այլ դաւանում եմ երեքն համափառ` նոյն արարչութեամբ:

Զ
 Ամենակալ, բարերար եւ մարդասէր
 Աստուածըդ ամէնքի,
 Երեւացողների, աներեւոյթների արարիչ,
 Փրկող եւ զօրացնող, խնամող եւ խաղաղարար,
 Հոգի հզօր Հօր,
 Արդ` աղերսում ենք քեզ բազկատարած
 Մենք ահաւորիդ առջեւ, գոչելով,
 Մաղթանքով հեծութեան,
 Սաստիկ դողալով եւ երկիւղով մեծ
 Մօտենում ենք անզննելի զօրութեանըդ մատուցելու
 Նախ` պատարագը մեր այս բանական,
 Իբրեւ հայրական անսասան պատուին
 Աթոռակցի եւ փառակցի, արարչակցի,
 Եւ քննողի` գաղտնիքները խորածածուկ,
 Կատարեալ կամքի Էմմանուել Հօր`
 Քեզ առաքողի, բոլորի փրկչի,
 Կենդանացնողի եւ ստեղծողի:
 Քո միջոցով մեզ ծանուցուեց միասնական աստուածութեանդ
 Անձնութիւնը միասնական Երրորդութեան:
 Քեզանով եւ քո միջոցով շառաւիղները առաջին
 Նահապետաց, որ տեսանող անուանուեցին,
 Անցեալներն ու գալիքները,
 Եղածներին ու չգոյացածներին
 Անպաճոյճ խօսքով վերապատմեցին:
 Քեզ Մովսէսը Աստծոյ Ոգի ճանաչեց,
 Որ ջրի վրայ քո ընթանալով,
 Զօրութիւն անսահման,
 Հոգածու հզօր հովանաւորմամբ
 Պաշտպանելով թեւատարած,
 Գթասիրելով նոր ծնունդներիս`
 Պարզեցիր խորհուրդը գաւազանի,
 Որի օրինակով վերջին վարագոյրի
 Հոսուն մանուածը ստեղծելուց առաջ,
 Տիրապէս կարող,
 Անէութիւնից` բոլոր գոյերի ու էակների
 Բնութիւնն ամբողջ ստեղծագործեցիր:
 Քեզանով բոլոր արարածները
 Պատրաստւում են նորոգուելու Յարութեան ժամին,
 Որ մեր այս կեանքի օրն է յուսկ վերջին
 Եւ օրն առաջին` ողջերի երկրի:
 Քո ազգակիցը յօժար միութեամբ
 Հնազանդուեց քեզ` իբրեւ իր Հօրը:
 Հօր էակիցը, անդրանիկ Որդին`
 Մեր կերպարանքով, քո գալն աւետեց,
 Ճշմարիտ Աստուած`
 Հաւասար ու համագոյ Հօրը հզօր,
 Քեզ հայհոյելն անքաւելի համարեց,
 Քեզ հաստելով` ըմբերանեց չարախօսներին,
 Եւ ներեց արդար ու անարատ գտիչն ամէն ինչի,
 Որ մեր մեղքերի համար մատնուեց
 Եւ յարութիւն առաւ` արդարացնելու մեզ:
 Փառք նրան քո միջոցով,
 Բարեբանութիւն քեզ` ամենակալ Հօր հետ
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

Է
 Վերստին կրկնեմ խօսքի նոյն կարգով, մինչեւ որ ազդմամբ հաւատի լոյսը յայտնուի հրաշապէս վերաւետելու նոր խաղաղութիւն:
 Արտասուալից հառաչելով`
 Աղաչում եւ աղերսում ենք
 Արարչութեանդ` փառաւորուած բոլորի կողմից,
 Անեղծ, անստեղծ եւ անժամանակ գթած Հոգուդ,
 Որ մեր անմռունչ հեծութիւնների
 Բարեխօսն ես ողորմած Հօրդ առջեւ,
 Որ պահում ես սրբերին
 Եւ մաքրագործում յանցաւորներին,
 Եւ տաճարներ ես կանգնեցնում
 Բարձրեալ Հօրդ կենդանի ու ապրեցնող կամքին:
 Արդ` ազատիր մեզ անմաքուր բոլոր գործերից,
 Որ հաճելի չեն քո բնութեանը,
 Թող չմարի փայլը լոյսիդ շնորհների
 Մեր աչքերի հայեցումից,
 Որովհետեւ իմացանք` կմիանաս մեզ,
 Թէ յար աղօթենք եւ ապրենք ընտիր, խնկելի վարքով:
 Եւ քանզի մէկըդ Երրորդութիւնից պատարագւում է,
 Միւսն ընդունում`
 Իր անդրանիկի հաշտարար արեամբ
 Դառնալով դէպ մեզ,
 Դու կընդունես մեր պաղատանքները
 Եւ կյարդարես մեզ օթեւաններ`
 Պատուական, բոլոր յարմարանքներով,
 Երկնաւոր գառանդ ճաշակումը վայելելու,
 Որպէսզի առանց դատապարտող պատիժների ընդունենք
 Նոր կեանքի փրկութեան անմահարար այս մանանան:
 Եւ թող հալչի մեր գայթակղութիւնն այս հրից,
 Ինչպէս մարգարէն կենդանախարոյկ կայծակմամբ
 Ունելիով մատուցեց,
 Որ ամէնուր քարոզուի քո գթութիւնը,
 Ինչպէս Աստծոյ Որդւով` Հօր քաղցրութիւնը,
 Որ անառակ որդուն մօտեցրեց հօր ժառանգութեանը
 Եւ պոռնիկներին առաջնորդեց
 Արդարների երանութեան երկնային արքայութիւնը:

Ը
 Այո, այո, մէկն եմ ես նրանցից,
 Ինձ եւս ընդունիր նրանց հետ
 Որպէս մեծ մարդասիրութեան կարօտածի,
 Քո շնորհներով փրկուածի,
 Քրիստոսի արիւնով գնուածի,
 Որ այս ամէնի մէջ եւ ամէն ինչում
 Երեւայ քո աստուածութիւնը:
 Հօր հետ փառաւորուած համապատուօրէն,
 Մի կամք եւ մէկ իշխանութիւն գովական,
 Որովհետեւ քոնն է գթութիւնը,
 Ե՛ւ կարողութիւնը, ե՛ւ մարդասիրութիւնը,
 Զօրութիւնն ու փառքը`
 Յաւիտեանս յաւիտենից:
 Ամէն:

ԲԱՆ ԼԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
 Սրանք են ահա իմ թշուառացած շնչի իղձերը եւ դաւանանքներս քեզ յարմարական,
 Քեզ, որ ամէն ինչ բովանդակում ես խօսքով,
 Տէ՛ր Աստուած,
 Ինչ որ ճառել եմ նախորդում` այստեղ պարզեմ պիտի ես երկրորդ անգամ:
 Իսկ խուռն բազմութեան առջեւ գրաւոր բեմախօսութիւն
 Կամ ժողովրդին մեկնաբանումներ անելու համար
 Այս աղերսական աղօթքները ես նուէր բերեցի,
 Որոնք հետեւեալ գոհաբանական տողերի մէջ եմ շարադրել ահա.-

Բ
 Աղաչում եմ անփոփոխելի եւ ամենազօր տէրութեանը հզօր հոգուդ,
 Ուղարկիր ցողը քո քաղցրութեան եւ բարեգործի՛ր,
 Դրոշմելով հոգուս եւ զգայութիւններիս իշխող իմ մտքում
 Ամենալից շնորհը քո բազմապարգեւ ողորմութեան:
 Հերկի՛ր մարմնեղէն կարծրացած սրտիս բանական անդաստանը,
 Որ կարող լինի պտղաբերելու սերմդ հոգեւոր:
 Խոստովանում ենք` քո ամէնիմաստ էութեամբ է, որ
 Ծաղկում են մեր մէջ, աճում-ուռճանում պարգեւներն ամէն:
 Դո՛ւ ես ձեռնադրում առաքեալներին ու մարգարէներին ներշնչում,
 Ուսուցանում ես վարդապետներին ու համրերին խօսեցնում,
 Բացում խուլերի ականջները փակ:
 Ազգակիցը քո, էակիցը Հօր անդրանիկ որդին
 Քո գործակցութեամբ իրագործելով այս բոլորն ահա,
 Քեզ Հօր իսկութեան հաւասարակից
 Աստուած հռչակեց:
 Շնորհ արա՛ նաեւ ինձ` մեղաւորիս, որ ես էլ խօսեմ համարձակութեամբ
 Կենդանարար խորհուրդն աւետեաց Աւետարանիդ,
 Արագաթռիչ մտքի ընթացքով անցնելով անհուն ասպարեզներով
 Քեզնից ներշնչուած կտակարանների:
 Եւ երբ ձեռնարկեմ ես հանդիսաւոր մեկնաբանութեան`
 Հասնի՜ թող որ քո գթութիւնը նախ, իր ժամանակին ներշնչելով ինձ`
 Քեզ արժանին, պիտանին եւ հաճելին`
 Քո աստուածութեան փառքի եւ գովեստի,
 Ինչպէս նաեւ կաթուղիկէ Եկեղեցու կատարեալ շինութեան համար:
 Երկարի՛ր ինձ վրայ աջդ ամենամերձ
 Եւ զօրացրո՛ւ ինձ գթութեանդ շնորհներով.
 Փարատի՛ր իմ մտքից մոռացութեան մէգը մթին,
 Ցրելով նրա հետ ե՛ւ խաւարը մեղքի,
 Որպէսզի մտքով եւ խոհերով այս երկրաւոր կեանքից ի վեր բարձրանամ:
 Լուսաւորի՜ր դու վերստին իմ մէջ, ո՜վ գերահզօր,
 Աստուածային հրաշալի գիտութեան ծագումն անստուեր,
 Որպէսզի արժանի լինեմ ուսանելու եւ ուսուցանելու,
 Որպէս բարի օրինակ` աստուածասէր լսողներին:
* * *

Գ
 Խոստովանում, դաւանում ենք,
 Պաշտում ենք ու երկրպագում
 Ամենասուրբ Երրորդութեան
 Միասնութիւնը զուգափառ.
 Անճառելի աստուածութիւն,
 Մշտաբարի եւ նոյնագոյ համապատիւ,
 Մտքի սլացքին անհասանելի
 Վեր` ամէն մի օրինակից եւ բարձր` նմանութիւնից,
 Որ գերազանց է անպարագիր բացարձակութեամբ,
 Առաջ` քան հիմքը յաւիտենութեան,
 Դեռ չստեղծուած, չտարրացած էակներից,
 Անթարգմանելի օրհնաբանութեամբ
 Ամենահարուստ մեծութեամբ յաւէտ պսակուած,
 Ժամանակները սահմանող,
 Ժամանակի մէջ կերպ առածների
 Հօրինող-պատճառ,
 Տեսանելիներն ու անտեսները ստեղծող
 Ո՛չ անուամբ է չափւում,
 Ո՛չ հորջորջմամբ է նշանակելի,
 Ո՛չ որակով նմանուած
 Եւ ոչ կշռած քանակով:
 Չի ձեւանում օրինակով,
 Չի ճանաչւում որպիսութեամբ,
 Տարածուած չէ թերութեամբ,
 Ամփոփուած չէ լրութեամբ,
 Երբեւէ չէ գրաւուած
 Եւ կամ մի տեղ ամփոփուած:

Դ
 Հայր գթութեան, ամէն ինչի տէր,
 Աստուած բոլորի, որ երկնքում են եւ երկրում,
 Բացի Բանից միակ, որով իրենն է ամէն ինչ,
 Բոլոր շնչերի տուող ու ստեղծիչ,
 Բացի իսկակից հոգուց,
 Որով համայնը կազմեց:

Ե
 Մէկը երեք անձնաւորութիւնից`
 Երջանկափառ համազօր ահաւորութիւնից,
 Այն վերեւներից խոնարհուեց ներքեւ,
 Որ ի սկզբանէ անբաժան էր ներքեւիններից,
 Մնալով անբաժան փառքի աթոռից
 Եւ անկարօտ իր ծնողի տեսութեան,
 Պարզաբար մտաւ կոյսի արգանդը,
 Այնտեղից ելաւ` մարմին առնելով անբաժանելի,
 Լիակատար մարդ եւ անպակաս աստուածութիւն:
 Միակ Որդին միակ Հօր
 Եւ Միածին անդրանիկը
 Աստուածամայր տիրածին կոյսի:
 Իրական երկրածին մարդ եղաւ` լինելով արարիչ,
 Բայց նման չէր նա երկրածիններին,
 Այլ նոր ու չքնաղ
 Թագաւորներին հրաշափառ,
 Չտեսնուեց նա դարերում
 Եւ չպատահեց ժամանակներում,
 Ըստ Սաղմոսողի եղաւ անդրանիկ
 Թագաւորների ամբողջ աշխարհի:
 Մարմնում մեր բնութեամբ կերպ առաւ անապակ խառնմամբ,
 Հոգու եւ մարմնի յարաբերութեամբ,
 Ոսկու եւ հրի,
 Կամ աւելի պարզ`
 Լոյսը օդի հետ,
 Անփոփոխ եւ անանջատ:

Զ
 Նա եկաւ կամաւ խաչին մեռնելու,
 Յանց անարատ գառ զոհուելու գնաց,
 Եւ մի զօրաւոր ինքնիշխանութեամբ
 Փրկագործեց իր արարածներին:
 Երբ կենդանի էր` չարչարուեց իրօք
 Եւ գերեզմանուեց` աստուածութիւնից անբաժանելի:
 Եռօրեայ թաղմամբ
 Այն դժոխական սանդարամետում վհատ բանտուածներին
 Քարոզեց նորոգում եւ լոյս:
 Եւ աւարտելով փրկագործ ամբողջ
 Խորհուրդը իր մարդեղութեան`
 Վերակենցաղեց նա աստուածաբար:
 Հողմերի թեւով քերովբէների վրայ բարձրացաւ:
 Ծածկուեց ամպով անքննելի:
 Եւ ամբողջ երկնից վեր բարձրանալով
 Ճոխութեամբ բազմեց սկզբնաժառանգ
 Հօր աթոռին հաւասար,
 Որից բնաւ չբաժանուեց,
 Ձեռքբերովին չկորցնելով,
 Չնուազեցնելով սեփականը:
 Որով եւ գալու է դատաստանին յատուցման
 Արդար իրաւանց չափով կշռելու գաղտնիները,
 Որին սպասում ենք,
 Որին` աղօթում,
 Հաւատալով`
 Ամէն ինչում, ամէն ինչով
 Ամենակալ տէրութեանն իր,
 Որ իսկապէս մէկն է միայն այն միակից
 Եւ միակի փառակցութեամբ`
 Յաւիտեանս երկրպագուած:

Է
 Մշտապէս օրհնում, բարեբանում ենք
 Հօր եւ Որդու հետ
 Նրանց էակից Հոգուն:
 Նա ամենազօր,
 Կատարեալ եւ սուրբ եւ ճշմարիտ է,
 Որ արարածներ ստեղծեց անէից,
 Ինքնագործ է եւ իշխանակից միւս երկուսին`
 Անեղծ, անսահման թագաւորութեամբ,
 Պատճառն առաջին, ահաւոր Բանը
 Նոյն այդ ինքնութեան,
 Նոյնն է նաեւ բարձրացած Հոգին:
Բարի ինքնակալ,
 Հօր պարգեւները ամէնքին բաշխող`
 Յանուն Միածնի փառքի պանծացման,
 Որ սահմանեց օրէնքները,
 Ներշնչող եղաւ մարգարէներին,
 Առաքեալների մէջ տպաւորուեց ազգակցի փչմամբ:
 Աղաւնակերպ Յորդանանում յայտնուեց,
 Եկողի փառքի մեծութեան համար,
 Եւ աւանդական գրքերում փայլեց,
 Հանճարեղացրեց եւ զօրեղացրեց իմաստուններին,
 Վարդապետներին կատարեալ դարձրեց,
 Օծեց արքաների, օժանդակեց թագաւորների,
 Վերակացուներ տուեց, փրկութիւններ կարգադրեց,
 Ձիրք շնորհեց, քաւութիւններ հանդերձեց,
 Քրիստոսի մահուամբ մկրտուածներիս
 Իր բնակութիւնը մաքրագործեց,
 Որին Հօր եւ Որդու հետ
 Նաեւ սուրբ Հոգին ներգործեց
 Եւ ինքն Աստուած է`
 Խնկուած տիրապէս
 Ամենայնը եւ ամենայնի մէջ:

Ը
 Երրորդութեան մէջ նախորդ յիշուողը
 Մեծ չէ միւսից,
 Նուաստ չի լինում իր նմանակցից յետոյ յիշուելով,
 Կամ մէկին ակնարկելիս դէմքի շփոթում չի լինում
 Եւ երեքի տրոհմամբ առանձին դէմք չի դառնում:
 Եւ չէր մեծարուի Հայրն ամէն ինչով`
 Իր մէջ չունենար Բանի զօրութիւն,
 Եւ կամ չունենար թէ Հոգին իր հետ`
 Անշունչ, անկենդան մէկը կլինէր
 Եւ կնուազէր ամէն յորդորից:
 Բանը եթէ չճանաչուի Հօր անուամբ`
 Մի որբ կլինի, [կլինի] լքեալ
 Սերած ինչ-որ մի մահկանացուից:
 Նոյնպէս եւ Հոգին
 Նշանակալից պատճառ թէ չունի`
 Անշուք ինչ-որ բան կլինի միայն,
 Թափառիկ իբրեւ անդասելի շունչ:

Թ
 Բայց եթէ մէկը փորձի բաժանել
 Հօրը իր Որդուց,
 Հակաճառելով, թէ նախ նա չկար,
 Կամ բամբասանքով մի անբանական
 Պատուել ցանկանայ վեհ մեծութիւնը,
 Եւ կամ բխողին նսեմ համարի
 Իբրեւ էապէս ոչ հոգեւորի`
 Այդպէս այլ, օտար մի բան է մուծւում
 Կամ այլայլական ինչ-որ շփոթում
 Սուրբ Երրորդութեան անարատ պատուին,
 Այդպիսիներին հաւատոյ բանի պարսաքարերով
 Հերքում ենք, դուրս ենք վտարում
 Իբրեւ գազանի կամ դժնի դեւի,
 Նզովում նրանց, նրանց դէմ փակում
 [Սուրբ] եկեղեցու գաւիթը, որ եւ
 Դուռըն է կեանքի:
 Ուստի փառք տալով Երրորդութեանը`
 Որպէս մէկ եւ նոյն տէրութիւն,
 Ամբողջական ու հաւասարազօր,
 Զուգաձայն սրբասացութեամբ, համարժէք հարթութեամբ,
 Օրհնեալ, փառաբանեալ երկնքում ու երկրում,
 Անդրանիկների խմբից եւ երկրածին բանականներից
 Յաւիտեանս յաւիտենից: Ամէն:

Ժ
 Արդ, այս մատեանում պատկերուած ծածուկ խորհուրդների բարձրաձայն խոստովանութիւնը
 Մեծ Աստծուդ ամենալուր ականջներին ընծայեցի ես,
 Եւ ահա նրանով սպառազինուած` մտայ ասպարեզ:
 Բայց ոչ թէ նրա համար, որ կարօտ լինելով ձայնիս` նրանով մեծանաս,-
 Զի երբ տակաւին չէիր ստեղծել դու ամենայն ինչ,
 Երկինքը անմահ փառաբանելով
 Եւ երկիրը` հողաստեղծ բանականներով,
 Դու փառաւորուած էիր արդէն քո լրութեան մէջ,-
 Այլ, որպէսզի ինձ` մերժուածիս նոյնպէս, անճա՛ռ քաղցրութիւն,
 Արժանի անես քեզ ճաշակելու` խօսքիս հաղորդութեամբ:
 Սակայն ի՞նչ պէտք է, որ կեանքի կանոն- արքունի հրամանիդ համաձայն ասեմ`
 Ադոնա` տէր,
 Եւ հրամայուած պատուէրդ չկատարեմ,
 Ես, որ իմ ձեռքով իսկ ջնջեցի ինձ,-
 Պատգամիդ նուիրուած ոսկեղէն տախտակս խօսուն,
 Աստուածային մատներովդ գրուած, եւ որը խորտակելն է իրաւացի.
 Եւ ես այժմ նրա նմանութիւնն երկրորդ` տխրատեսիլ մուրով եմ պատկերում:
 Բայց, քանզի բազում խանդաղատանքով պաղատեցի քեզ,-
 Որոնք չեն գրուած թէեւ այս գլխի տողերի շարքում,-
 Լսիր, բարեգութ, այս խօսքերի հետ նաեւ բոլորը:
 Թող աղերսագին այս աղօթքներս էլ յօդուեն նրանց հետ,
 Թերեւս մաքուրների եւ քո կամքը կատարողների կողմից
 Իւղով շաղախուած եւ մէջը խորիսխ բաղարջի նման
 Հացն այս նուիրուած` դրուի քո փառքի սեղանի վրայ:

ԺԱ
 Բայց դու, բարերար, համակ մարդասէր,
 Քրիստոսդ մի` միակ Աստծոյ, հզօր եւ ամենակալ,
 Որ գերազանցում ես քաղցր ու խնամածու քո գթութեամբ
 Ոչ միայն ինձ գոյակից մարդկանց առհասարակ,
 Որք ենթակայ են խռովումների եւ բազմապիսի հակառակութեանց`
 Այլեւ անարատ հրեշտակներին,
 Եւ սրանցից էլ նոյնիսկ աւելի` սրբասուններիդ անբիծ, անբասիր,
 Որոնցից մէկն էր նաեւ Եղիան, որի խստութեան նշանները
 Երեք ձեւով երեւան եկան Քորեբ լեռան վրայ`
 Շարժով ահագին, կրակով կիզիչ, եւ ուժգին հողմով:
 Իսկ քո հեզութիւնը երկայնամիտ յայտնուեց մեղմիկ օդի քաղցրութեամբ, հանդարտաբարո.
 Զի ողորմութիւն ես կամենում դու միայն ու միայն, ինչպէս գրուած է:
 Թէեւ մարդկային սերնդից ոմանք գեղեցիկ վարքով
 Առաքինաբար այլ նմանութիւն առան երկնային,
 Սակայն երկրածին են նրանք նոյնպէս` մարդկանցից ընտրուած:
 Իսկ դու չես կարող չարանալ, զի բարի ես իսկութեամբ,
 Համօրէն օրհնեալդ, համա՜կ փրկութիւն,
 Լիովին հանգիստ եւ անդորրութիւն ընդհանրական,
 Դեռ առողջարար` ախտաւորների համար համօրէն,
 Կենդանի ջրի աղբյո՛ւր դու վճիտ, ըստ Երեմիայի:

ԺԲ
 Դարձի՛ր դէպի ինձ եւ ողորմիր, անկարո՜տ Աստուած,
 Դու, որ այնքա՜ն ծարաւի ես ու պապակ իմ փրկութեանը,
 Որ մինչեւ անգամ երկնային անմահ եւ օրհնաբանող զուարթուններին պաշտօն յանձնեցիր
 Յանուն մարդկութեան փրկութեան կարգուած
 Քահանաներ եւ քաւչապետներ յաւիտենական ի դիմաց մեր երկնաւորների,
 Թշվառ լքեալիս հաշտութեան համար պաղատելու քեզ մշտնջենապէս,-
 "Ողորմիր Երուսաղէմին". որը լուսաւոր մի խորհուրդ ունի,
 Թէ այս երկրաւոր Երուսաղէմի սոյն օրինակով խնդրում են նրանք
 Քո մեծ յայտնութեամբ ողորմել վերին Երուսաղէմին,
 Եւ քեզ կցորդուած մարդկանցով` ընկած հրեշտակների դատարկը լցնել:

ԺԳ
 Արդարեւ լսեցիր դու, բարեգո՛ւթ, անսացիր, թագաւո՛ր,
 Ունկնդրեցիր, կյա՜նք եւ յոյս, ի միտ առար, երկնաւո՛ր,
 Յարգեցիր, հզօ՛ր, նկատեցիր, ծածկագե՛տ,
 Տեսար, խնամակա՛լ, կարեկցեցիր, անպատո՛ւմ,
 Խոնարհեցիր, մի՜շտ բարձրեալ, նուաստացար, ահաւո՛ր,
 Յայտնուեցիր, անճա՛ռ, ամփոփուեցիր, անսահմա՛ն,
 Չափուեցիր, անքնի՛ն, թանձրացար, ճառագա՛յթ,
 Մարդացար, անմարմի՛ն, շոշափուեցիր, անքանա՛կ,
 Կերպաւորուեցիր, անորա՛կ,
 Կատարեցիր իսկապէս բաղձանքն աղաչողների:
 Զուարթունների բերանով եղար թշուառիս`
 Բարի, բարեխօս, միջնորդ կենդանի,
 Պատարագ անմահ, սպանդ անվախճան,
 Նվեր մաքրունակ, ողջակեզ անծախ, բաժակ անսպառ:
 Ուստի, ողորմած, մարդասէր, օրհնեալ,
 Քո կենդանատու կամքով թող որ միշտ բարեբախտ լինի հոգիս մեղաւոր,
 Գովեա՜լ երկայնամիտ, քեզ վայել է փառք յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԼԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Արդ, Տէ՜ր զօրութեանց, մեծութիւն ահեղ,
 Անտարակոյս տեսողութիւն, կամք ամենաընդարձակ, առատությո՛ւն անպակաս.
 Ո՞վ կկարողանայ պարերգութեան հանդէսով պատուել ցողի մէկ կաթիլը քո բարութեան,
 Դո՛ւ, որ հետամուտ ես միշտ միջոցներ գտնել իմ փրկութեան համար:
 Եւ դեռ աւելին պիտի գրեմ, որպէսզի պատմուի գալոց:
 Հրեշտակասէր չանուանուեցիր դու, որ հիմնեցիր պետութիւնները նրանց:
 Ոչ էլ ասացիր երբեւիցէ, թէ սիրում ես երկինքն իր ջահերով,
 Որոնք քո մատներով յօրինեցիր դու.
 Այլ ի պատիւ քեզ` մեծագոյն գովութեան արժանի` մարդասիրութիւնը գերադասեցիր,
 Որով կրկնակի՛ մեծացրիր դու քո անունը անճառ սոսկալի խորհուրդներով:
 Լուսակերպարան երկրայիններին այն` սպասաւորներ կոչեցիր
 Եւ յատուկ մատակարարումների վերակացուներ.
 Իսկ երկրածիններիս մահկանացու`
 Պերճացրիր դու տիրական եւ աստուածային քո պաշտելի անուամբ.
 Ամէն սահմանից, կշռից ու չափից վեր քո ծայրագոյն բարութեան մաքուր ծորումի համար
 Կտակներ անթիւ եւ անբաւ ճառեր յօրինուեցին քեզ:
 Դու եւս, մէկն աստուածային էութիւնից, մարդանալով,
 Ոմանց` իրենց համար, եւ ոմանց` այլոց,
 Զեղեցիր կեանքի պարգեւներ առատ, պէս-պէս հրաշքներ,
 Սքանչելիքներ աստուածագործ եւ նշաններ ճշմարտատեսիլ:
 Եթէ գթալով դու ողորմեցիր թերահաւատ անդամալոյծին,
 Տեսնելով, որ նրան խնամողները յոյսով են դիմում քեզ,
 Ո՜րքան աւելի զօրաւոր պիտի լինի քո խօսքը ամենակարող
 Մաքրելու համար մարմինն ախտալից քեզ հառաչագին աղաղակողիս:
 Քանզի արդարեւ շատ աւելի մեծ հրաշք է սրբել անմաքուր հոգին,
 Քան թէ լուացուած պատկերը աղտին դարձնել անենթակա.
 Մանաւանդ որ աւազանի շնորհն աւելանալով երկրորդի վրայ`
 Է՛լ աւելի է բարձրացնում հայրենի փառքն անճառ:

Բ
 Դո՛ւ ես, Տէր, որ մաքրում ես մեզ,
 Ինչպէս առաջուց ցոյց տուեցիր դու
 Մովսէսի վրայ` քո ընտրեալի:
 Դու վերակացու եղար Յակոբի տոհմին,
 Նրա մեղքերի եւ անօրէնութիւնների մէջ,
 Երբ Եգիպտոսում` հեթանոսական խաւարում նրանք խարխափում էին:
 Դո՛ւ ես լուսաւորում մեղաւորներին իրենց ընթացքի մէջ, ըստ երգող Դաւթի:
 Դո՛ւ ես, որ սրտի քարեղէն կարծրութիւնը փոխարկում ես մարմնի կակղութեան,
 Որպէսզի կարող լինի քո խօսքն իր մէջ ընդունելու:
 Դո՛ւ ես, որ կարող ես ընձեռել ա՛յլ սիրտ եւ մէկ ճանապարհ`
 Երկնչել քեզնից կեանքի բովանդակ տեւողութեան մէջ:
 Դո՛ւ ես, որ խստամիտների մէջ դնում ես քո երկիւղը միշտ,
 Որպէսզի հաւատքով ուշք դարձնեն քեզ, մարգարէների խօսքի համաձայն:

Գ
 Քո աշխարհաստեղծ բերանի օրհնեալ շրթունքների աստուածեղէն անձրեւների կաթիլը կենարար,
 Որպէս բանալի` լսելիքներիս դռա՜նը մօտեցրու,
 Որով խորամանկ բանսարկու օձի թոյնը վերցնես ու բժշկե՜ս դու:
 Քո ամենակալ ձեռքով բռնիր շարժուող գործիքն իմ խօսողութեան,
 Եւ ազդի՛ր նրան ձայնի զօրութիւն,
 Դո՛ւ, որ տալիս ես լեզու բոլորին` ընտիր խօսելու.
 Որպէսզի ես էլ, դաստիարակուելով պատշաճապէս,
 Չլինի, որ մեր նախահօր նման հանդուգն խօսելով` զրկուեմ քո լոյսից,
 Եւ անբանութեան դատապարտուեմ` որսողից քշուած:
 Քո կենդանաբաշխ աջը երկարելով`
 Լուսաւորի՛ր վերստին խաւարած աչքերն իմ հոգու,
 Որ չլինի թէ վիշապի շնչով մարելով լապտերն համարձակութեան`
 Գրվանի ներքոյ մնամ ծածկուած:
 Վերցրո՛ւ անօրէնութիւններն իմ,
 Տէ՛ր, եւ նետիր նրանք խորքերը ծովի,
 Որ փոքր է անչափ քո անսահման մեծութեան համեմատութեամբ,
 Ուր իմ մեղքերը կարող են սուզուել, ըստ մարգարէի:
 Կործանուած հոգուս համար կանգնիր նշան վստահութեան,
 Որ չլինի թէ կառուցուելով վհատութեան կոթող`
 Ծածկուածները հրապարակ հանի բարձրաձայն:
 Բա՛ց բժշկարանիդ կենաց վարդապետարանը, հզօ՜ր եւ գթած,
 Որպէսզի մեր մէջ կորուսչի ցանած, մշակած բոլոր որոմները չար`
 Կամքիդ մանգաղով ընդհուպ արմատից հնձես ու թափես:

Դ
 Երբ Պետրոսի պէս քայլերս ուզեցի ուղղել դէպի քեզ, Աստուած բոլորի,
 Սուզուեցի եւ ես այս աշխարհային մեղսածուփ ծովի ալիքների մէջ,
 Մօտեցրու աջը քո ազատարար, օգնելու համար ինձ` սասանեալիս,
 Քանանուհու հետ ձայնակից` ե՛ս էլ սրտիս խորքերից
 Պաղատում եմ քեզ, ահա, սովահար որսորդական շան նման կաղկանձող.
 Քո բազմազեղուն ու ճոխ սեղանից բաժին հան եւ ինձ` թշուառ սովեալիս,
 Որպէս ապրուստի կերակուր տալով փշրանքներն հացի:
 Փրկի՛ր նիւթեղէն խորանն իմ, ո՛վ դու,
 Որ աշխարհ եկար փնտրելու կորածին եւ ապրեցնելու:
 Զի քո է մեծութիւն, յաղթութիւն եւ զօրութիւն.
 Դո՛ւ ես քաւութիւն եւ բժշկութիւն, նորոգութիւն եւ երանութիւն.
 Եւ քեզ է վայելում փա՜ռք, երկրպագութիւն յաւիտեանս. ամէն: ...
... վայելում փա՜ռք, երկրպագութիւն յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԼԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Որքան էլ շատ լինեն մեղքերս,
 Շնորհիդ փրկարար արդիւնքներն անթիւ
 Եւ հանդիսադրումն այն չարչարանքների, որոնք յանձն առար`
 Գերազանցում են նրանց միշտ իրենց առաւելութեամբ:
 Հոգիներն համայն իր մէջ ամփոփող աջդ արարչագործ
 Մահուան գործիքի` Խաչի նշանի վրայ գամեցիր,
 Որպէսզի կամքիդ դէմ երկարող ձեռքս թուլացնես:
 Համընթաց քո զոյգ ոտքերդ ազատարար
 Իմ անսանձութեան պատճառով պատժարանի փայտին կպցրիր,
 Որպէսզի զսպէս դու գթածաբար վայրագութիւնը փախչող թշուառիս:

Բ
 Չհրամայեցիր, որ քո օրհնեալ գագաթը կռփողների ձեռքը գոսանար,
 Դու, որ քարերի կարծրութիւնը ճեղքեցիր,-
 Որպէսզի այդ օրինակով` եւ ի՛նձ ներելդ կանխաւ աւետես:
 Քեզ` խոստովանուած Աստծուդ գանող անպիտաններին չսպառնացիր,
 Դու, որ արուսեակը մթնացրիր-
 Որ մահացածիս բարութեամբ հանդերձ հանգիստ շնորհես:
 Հայհոյիչների չարախօս բերանը չչորացրիր,
 Դու, որ լուսնի պատկերը արեան երանգով գունաւորեցիր,-
 Որպէսզի քեզ գովելու համար անհամարձակ լեզուս զօրացնես:
 Չսաստեցիր քեզ նախատողների մոլեգնութիւնը,
 Դու, որ տարերքն անգամ սասանեցիր,-
 Որպէսզի թշուառ գլուխս գթութեանդ օծումով իւղես:
 Քեզ մոլորեցուցիչ անուանող աստուածասպանների ծնոտների յօդուածներն իրարից բաժանելով չխախտեցիր,
 Դո՛ւ, որ քարերի կարծրութիւնը ճեղքեցիր,-
 Որպէսզի բարուց դատարկ իմ հոգին ընդունայնութեան յօժարութիւնից հանդարտեցնես:
 Պահապանների սրերը իրենց ընդերքը չմխեցիր,
 Դո՛ւ, որ օձի որովայնը հողի վրայ սողալուն մատնեցիր,-
 Որպէսզի ոսկորներն իմ տառապեալ մարմնի, իբր գանձարանում պահուած`
 Հարութեան կենացն արժանացնես:
 Երբ կենդանակիր քո գերեզմանի տապանաքարը կնքում էին,
 Նրանց տեղնուտեղը թիկունքի վրայ պառկեցնելով` երկրի անդունդները չսուզեցիր,
 Որպէսզի հոգուս տապանակի մէջ լոյսիդ նշխարը հանգչեցնես:
 Երբ քեզ կորած եւ իբրեւ երկրաւոր մարմին գողացուած էին համբաւում,
 Դու` համայնաջինջ եւ սպառսպուռ չկրճատեցիր նրանց սերունդները,
 Որպէսզի եւ ինձ, բարուն հետեւող յիշատակուելու անարժանիս իսկ
 Անկորուստ կերպով, անվնասելի` փրկուածներին մասնակից դարձնես:
 Երբ ուրացողները մոլեգնաբար, որպէս մատնութեան անարգ գրաւական`
 Քո հօր տաճարի գանձարանից մաս էին հանում, կաշառք տալով արծաթ կրկնակապեն`
 Չդարձրիր նրանց դու քարէ արձան,
 Նման` Մովաբի տատին պատահած այն հին հարուածի,-
 Որպէսզի եւ ինձ` հաստատութեանս մէջ վրիպեալիս
 Եւ մահուան իշխանութեանը վաճառուածիս թշուառ`
 Արեամբ քո փրկելով` հաստատուն վէմիդ վրայ կառուցես:
 Օրհնեա՜լ ես կրկին, օրհնեա՜լ վերստին,
 Ամէն ինչի մէջ միշտ օրհնաբանուած` յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԼԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, թէպէտեւ իմ բարու համար քո ինձ շնորհած վերոյիշեալ պարգեւներից
 Շատ քչերն այստեղ ես գրի առա,
 Ո՜վ ամենագութ բարերար, գովեալ եւ ամենազօր,
 Բայց եւ այնպէս` նրանք արքայազուններ են եւ ինքնակալ իշխաններ,
 Զօրութեան որդիներ են նրանք եւ վեհածիններ մեծափառ, լուսանորոգ եւ հրաշապատիւ,
 Որոնք հռչակուած են բարձր բռնած յաղթական դրոշներով` պսակապաճոյճ գեղազարդուած,
 Բերելով իրենց հետ անթիւ օրհնաբան, քաղցրահամբոյր եւ հեզ,
 Երջանիկ խաղաղասէր եւ աստուածահաճո պետութիւնները այն վերին նահանգների,
 Որոնց վերաբերմամբ աղօթեց մարգարէն` ասելով.
 "Տէ՜ր, զօրութիւններդ արթնացրու եւ մեզ փրկելու փութա՛",
 Դրանք աւելի զօրաւոր են հալածելու մեր մեղքերը
 Եւ հալելու ու հեռացնելու կարկուտն անյուսութեան,
 Քան թէ զօրապետը նախամարտիկ` երկնային պարի -
 Գիշերավարը այն խաւարասէր, որը առաջին հակառակորդն էր բարի Աստծուն:
 Անհնար է թուել այն բոլոր շնորհները, որոնք բարձրեալի կողմից
 Անձրեւեցին տկարիս, թշնամուս եւ ապերախտ ծառայիս վրայ:
 Իսկ եթէ ոք համարձակուի խօսել կարողանալ, ամբողջը թողած`
 Շատ քիչը պիտի կարենայ յիշել այդ շնորհներից:
 Դրանց հետ նաեւ մտաբերելով առաջին նիւթը, որից ստեղծուեց,
 Իբրեւ մի տկար եւ նկուն` հերքուած մեծ զօրութիւնից պիտի պարտուի:

Բ
 Սակայն, թէպէտեւ այսպէս գրեցի,
 Եւ դարձեալ նոյնը պիտի վկայեմ հողիս թերահաս խակութեան
 Եւ ստեղծողիդ կատարելութեան ու բարիքների եւ իմ անարժանութեան մասին,-
 Բայց ամենալոյս եւ բազմազեղուն, աննախանձ, գովեալ քո արարչութեան զօրութեան հանդէպ
 Կփշրուի բանսարկուի պատճառած սրտի կարծրութիւնը:
 Նա է, որ փորձում է յուսահատ վհատութեամբ քարացնել սիրտս,
 Սպառել եւ խոպանացնել երկու աղբիւրներս,
 Որոնք իմ զգայական եդեմի մէջ բխեցրեց տնկողը,
 Որպէսզի նրանցով ոռոգուի առատ ու ծաղկի իմ մէջ բարեգործութեան դրախտը կենսատունկ:
 Ուստի թող չլինի, որ արտասուքներս ցամաքեցնելով,
 Աղանդահնար պատրանքներով եւ չարաչար խորամանկութեամբ
 Դուրս հանի դարձեալ ինձ իմ նախկին փափուկ վիճակից:
 Իսկ երբ երեւայ հրաշափառօրէն համբարձուած Աստուածն
 Իր խաղաղութեամբ միջնորդն հաշտութեան աստուածների մէջ,
 Շնորհաց կտակը բերելով իր հետ,-
Բախուելով նրան, ինչպէս վիմեղէն ամրապինդ լեռան,
 Կցնդեն բոլոր վնասակար խարդախութիւններն ու կարճամիտ սրտնեղութիւնները,
 Հազիւ թէ հոսող փոքրիկ ջրի պէս, կամ հողի նման, որ փշրուելով կփոշիանա:

Գ
 Արդ, ոչ թէ մարդկանցից են գալիս կշտամբանքներս, ինչպէս Յոբն է ասում,
 Այլ ամենատես աչքերից վերին հրամայողիդ,
 Որի երկիւղից խիղճս տագնապած` սոսկում եմ, սարսում կասկածանքներով:
 Եւ սակայն դարձեալ սրտաբեկ`
 Ապաստանում եմ յոյսիդ հաստատուն, կենդանի, անեղծ.
 Որպէսզի ողորմութեամբ նայես դու ինձ,
 Իբրեւ կորստեան պատժին արժանու,
 Երբ ես երկնայնիդ բարերարութեանը ներկայանամ ձեռնունայն եւ ապշահար,
 Երախտիքները անպատում փառքիդ բերեմ ես ինձ հետ ու քեզ յիշեցնեմ.
 Քեզ, որ ո՛չ մոռացութեամբ տարուած ես նիրհում,
 Ոչ էլ մինչեւ իսկ ակնթարթի չափ ընդմիջումներով` հեծեծանքներն ես անտեսում վշտի:
 Վերցրո՛ւ ինձանից, աղաչում եմ քեզ, լուսաւոր խաչովդ` խեղդը յանցանքիս,
 Հոգատարութեամբ տարակուսական տխրութիւնը իմ,
 Փշանիւթ պսակով` բողբոջն իմ մեղքերի,
 Գանակոծութեամբ` հարուածը մահիս,
 Ապտակի յուշով` տանջանքն ամօթիս,
 Թքի թշնամանքով` գարշութիւնս անգոսնելի,
 Լեղու ճաշակմամբ` դառնութիւնը հոգուս:

Դ
 Քոնն են այս բոլոր բարութիւնները անբովանդակելի,
 Միակ Աստծոյ միածի՛ն Որդի,
 Որոնց հետ եւ իմ չարութիւնները յիշատակելով,
 Քո ամէնօրհնեալ անունն եմ կանչում բարձրաղաղակ` հոգեղէնների պաղատանքներով:
 Մեղապարտութեամբ ամօթահարիս զղջման խոստովանութեան նայիր
 Եւ սատակելու արժանի որդուս ողորմիր` անմահ մահով մեռնելու.
 Որպէսզի բազում մեղքերիս չափով
 Կրկնապատկուելով առաւելապէս` քո ողորմութի՜ւնդ աւետարանուի
 Եւ հռչակուի վեհ ահաւոր հնչմամբ երկնքի մէջ միշտ եւ երկրի վրայ:
 Եւ քեզ` Հօր եւ սուրբ Հոգու հետ` փա՜ռք յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԼԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Ինչպէս որ նախորդ գլուխներից մէկում գրութեան առայ
 Մարմնական անդամների օրէնքի արգասիք համարուող
 Մեղանչանքների այն խաւարային գլխաւոր ծնունդները,
 Որոնք տիրեցին մահուան ժառանգորդիս,-
 Այդպէս էլ եւ այժըմ, այստեղ, հետեւեալ խօսքերիս կարգին
 Պիտի յիշատակեմ ես փոքր ի շատե,
 Ինչպէս անսահման ծովի ջրերից մի կաթիլ առած`
 Հոգեւոր կեանքի այն օրէնքները,
 Որոնք լուսածնունդներին ազատագրում են
 Յիսուս Քրիստոսով:

Բ
 Կայսերական են ոմանք արդարեւ, բազմած բարձր գահի վրայ,
 Եւ շնորհների պաշարով լցուած ու հարստացած:-
 Թագաւորն իր սիրելիներով,
 Արքան իր պատուաւորներով,
 Պսակաւորն իր իշխաններով,
 Բարեհռչակուածն իր համբաւներով,
 Յաղթողն իր փողերով,
 Զօրավարն իր մարտիկներով,
 Գովեալն իր փառքով,
 Փեսան իր պարաւորներով,
 Դշխոն իր օրիորդներով,
 Փեսաւերն իր հանդերձանքներով,
 Ազատութիւնն իր շնորհներով,
 Խոստովանութիւնն իր քաւութիւնով,
 Օգնութիւնն իր ձեռքով,
 Պահպանութիւնն իր աջով,
 Պարգեւն իր զարդով,
 Կենաց նշանն իր ամրութիւնով,
 Կնիքն իր նկարագրով,
Ամպն իր հովանիով,
 Արուեստն իր հրաշքներով,
 Հոգին իր անեղծութիւնով,
 Խօսքն իր կատարումով,
 Ուխտադրութիւնն իր լրումով,
 Զօրութիւնն իր հրամաններով,
 Աւազանն իր սքանչելիքներով,
 Մանանան իր ապականութիւնով,
 Կենդանի վէմն իր վտակներով,
 Հրեղէն սիւնն իր ճառագայթներով,
 Որոտումն իր ազդումներով,
 Վերին յոյսն իր փրկութիւնով,
 Օրհնութեան ծառն իր պտուղներով,
 Եւ բարունակն իր բարիքներով:
 Եւ որպէսզի, չլինի թէ բոլորն ասելով` ամբողջն աչքաթող անեմ,
 Ինչպէս արեւին նայելիս կայլայլուի աչքն ու կտկարանայ,
 Պէտք է որ լռեմ ես շատն ասելուց եւ քչին հասնեմ,
 Բաւականանալով ամէն ապիկար իմ կարողութեամբ:

Գ
 Բայց աւա՜ղ յաւէտ այստեղ իմ թշուառ, եղկելի հոգուն,
 Քանզի խօսքիս կարգն ստիպում է ինձ
 Աւետաւոր ձայնի հետ խառնել ե՛ւ գուժկան բողոք.
 Քանի որ սրանց հետ եւ սրանց առընթեր
 Կան` արդարութիւնն իր կշիռներով,
 Վճիռն իր հատուցումներով,
 Քննութիւնն իր լոյսով,
 Հանդիմանութիւնն իր լապտերներով,
 Մերկութիւնն իր պատկառանքներով,
 Յայտնութիւնն իր ամօթով,
 Անբիծն իր վաստակներով
 Եւ սխալուածն իր պատիժներով:

Դ
 Դարձեա՛լ եւ դարձեալ ողբ ինձ կրկնապէս, թշուառ եղկելուս,
 Քանզի անհնար բարկութեամբ, ահա,
 Գալիս է, հասնում հասակիս հասկին մանգաղը նրան հնձելու համար.
 Դատաւորն` ատեանի, եւ հզօրը բեմի համար,
 Սպառնացողը կորուստի մատնելու, բազուկը` դատաստան տեսնելու,
 Պատժիչ գաւազանն` հարուածելու, սպառազինումը` վրէժխնդրութեան,
 Եւ հովիւն ընտրութիւն անելու համար:
 Եւ քանզի վերջին օրը հատուցման դատի պիտի ինձ դատապարտեալիս
 Քո այն խօսքը, որ դու ինձ ասացիր,
 Կանխի՛ր այն, բարեգութ, նախընծաքո քաղցրութեամբ,
 Եւ ինձ, որ վարանական երկիւղով հեծում եմ նուաղաձայն,
 Զօրացրո՛ւ վերջին տագնապման ժամիս քո օրհնեալ ձեռքով,
 Առաջին օգնութեամբ մխիթարելով, բժշկելով, քաւելով, եւ կենդանի պահելով:
 Եւ քեզ փա՜ռք ամէն ինչի մէջ, յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԼԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ քանզի թողի կերպըս առաջին դեւի թելադրանքով
 Եւ կորցրի իսպառ իմ ծուլութեամբ,-
 Ուստի այժմ իմ մէջ ցոյց պիտի տամես կերպարանքը հին.
 Դառն ու թախծալից հոգու հեծութեամբ
 Անաչառ խայտառակումով, հրապարակօրէն,
 Հաւաքուած անթիւ եւ ամէն ազգի բազմութիւնների
 Վերապատմեմ ես պիտի բարձրաձայն եւ մեծաբարբառ աղաղակելով:

Բ
 Շնչաւոր մի մատեան եմ ես, որն ունի իր մէջ
 Ներսից ու դրսից ողբեր ու վայերեւ ձայներ տխուր,
 Իսկ եւ իսկ նման Եզեկիէլի տեսլի տոմարին:-
 Քաղաք անպատուար եւ անմահարձան,
 Տուն` դռան ամուր փականքներից զուրկ,
 Աղ` միայն տեսքով, այլ ոչ թէ համով,
 Ջուր աղի, անախորժ` ծարաւների համար,
 Գետին` անօգուտ` հողագործութեան,
 Դաշտ լքուած` հեղեղավայր կնիւնի,
 Անդաստան` խոպանացած եւ տատասկաբեր,
 Աստուածախնամ հողս հոգեւոր, որ բանսարկուի պատրանքներո՜վ մշակուեցի,
 Իւղընձիւղ փայտ եմ պտղակորոյս,
 Հատանելի մի ծառ ունայնաբոյս,
 Կրկնամեռ խօսուն մի տունկ եմ անյոյս,
 Ամբողջովին շիջած ճրագարան անլոյս:

Գ
 Այժմ վերստին սոյն նմանութեամբ
 Այլ աւաղական բազում պատկերներ պիտի կրկնեմ ես:-
 Ամօթի դառն պատուհասն է պահուած հեգիս,
 Կրճտումն ատամների եւ աչքերի լաց անվերջ` եղկելիիս,
 Հայրական անսպասելի ցասում` ստահակիս,
 Ապականութիւն աննորոգելի` մեղանչած մարմնիս,
 Նոր կշտամբութիւն` ախտալից հոգով, չարիք գտնողիս,
 Տարակուսանքի տարտամ տագնապներ` մահով գերուածիս,
 Որոնք երկնային զօրքերը կտան թշուառիս,
 Վկայելով, թէ որոմի խրձի պէս վառուելու է վշտակիր հոգիս,
 Ահարկու ձայնով ազդարարելով անբժշկութիւնը յուսալքուածիս:

Դ
 Արդարեւ, սրանք կատակերգական նուագներն են ահա
 Այն քնարահար շրջիկ պոռնիկի, որ ծեծելով իր կուրծքը, լալագին
 Հնչեցնում է յոյժ կսկծեցուցիչ, խղճալի ողբեր,
 Ինչպէս Եսային է ասում առակով`
 Տիւրոսի մասին գրած պատգամում:
 Եթէ ապառնի դիպուածն այն փոքրիկ, իբրեւ մօտալուտ պատկերացնելով,
 Բողոքում էր նա պէս-պէս, բազմակերպ աւաղումներով,
 Լացով ու կոծով պարողների պէս,-
 Յապա ինձ համար, որ սպասելով Տիրոջ գալստեանն անպայման մնացի անպատրաստ բոլորովին,
 Ո՜րքան եւ ո՜րպիսի վհատեցուցիչ երգեր պիտի մրմնջեմ ես:

Ե
 Արդ, եթէ դատաստանի ահաւորութիւնը յիշեմ վերստին,
 Բազմացնեմ պիտի աշխատանքս ես,
 Իսկ եթէ տանջանքներս իսկութեամբ աչքիս առաջ բերեմ` երկիւղս կաճի,
 Եւ եթէ ճշգրիտ պատկերացնեմ ես տեսարանները նրանց`
 Ինձ համար նախատեսուած հատուցումները կաւելանան,
 Քանզի առաջուց նախատեսելով այդ բոլորը ես, չապաշխարեցի, թեկուզ անագան:
 Բայց դու խնայեցիր ինձ, գթած, մարդասէր, հզօր, բարերար,
 Ամենապարգեւ Քրիստոս թագաւոր, օրհնեալ յաւիտեան. ամէն:

ԲԱՆ Խ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
 Ամենակալ Աստուած բարերար, ստեղծո՛ղ բոլորի,
 Ունկնդրի՛ր հառաչանքներիս ձայնին տագնապայոյզ.
 Եւ ինձ ապագայ կասկածանքների երկիւղից փրկի՛ր,
 Կարող զօրութեամբդ ինձ ազատելով մեղքի պարտքերից,
 Քանզի քո անբաւ մեծութեամբ եւ իմաստութեամբ անհուն`
 Հնարաւոր է քեզ մօտ ամէն ինչ:

Բ
 Եւ քանզի հեռուից տեսնելով հոգուս աչքերով ահա
 Ահաւորափայլ հանդէսը քո հանդերձեալ դատաստանի,
 Նկատում եմ ես արդէն կանխապէս
 Ցերեկը լուսաւոր ու յուսալից` սրբերի համար,
 Եւ օրը խաւար` պատժապարտիս պատուհասի համար
 Ուստի եւ չկայ ոչինչ, որ լինի փախուստիս համար ապաստանարան.
 Ո՛չ անդունդները խորունկ եւ ո՛չ վիհերն անտակ,
 Ո՛չ լեռները բարձրաբերձ եւ ո՛չ քարանձաւները,
 Ո՛չ ժայռերը կարծրակուռ, ո՛չ էլ ծործոր ու ծերպ,
 Ո՛չ փապարները փոսաւոր եւ ո՛չ հոսանքը հեղեղների,
 Ո՛չ բաւիղները խորշերի, ո՛չ շտեմարանները յարկերի,
 Ո՛չ թաքստոցները սենեակների, ո՛չ էլ ծմակները հովիտների,
 Ո՛չ ծործորները դժվարանց, ո՛չ բլուրները բազմակուտակ.
 Ո՛չ քամիները մեծաշունչ, եւ ո՛չ ծովերն անծայր,
 Ո՛չ հորձանքները սահանքների, եւ ո՛չ ափերը հեռաւոր,
 Ո՛չ ողբերի ձայները եւ ո՛չ հեղեղներն արցունքի,
 Ո՛չ շարժումը մատների, ո՛չ ձեռքերը վերամբարձ
 Եւ ոչ էլ պաղատանքը շրթունքների:
 Այս բոլորից` սաստկագոյն եւ անճողոպրելի`
 Դո՛ւ միայն, Քրիստոս, կարող ես փրկել բազմամեղ հոգիս
 Քո անդորրութեամբ եւ քո դիւրութեամբ ամենահնար:

Գ
 Ուստի եւ նայի՛ր ինձ շրջապատող վտանգներին անզերծանելի,
 Դո՛ւ միայն քաղցրդ բոլորի հանդէպ.
 Կենազէն խաչիդ յաղթական սրով կտրատի՛ր բոլոր ցանցերը վարմիս,
 Որոնք ամէնուստ պաշարել են ինձ մահու գերեալիս,
 Տո՛ւր հանգստութիւն սասանեալ ոտքին թիւր ընթացողիս.
 Բուժի՛ր հրատապ ջերմին տոչորումն մղձկեալ սրտիս,
 Մերժի՛ր դիւային եւ չարահնար շշուկները իմ` քեզ պարտաւորիս.
 Հալածի՛ր անյոյս մթութիւնն հոգու` չարին կենակցիս.
 Ցրի՛ր ծխամած թանձրութիւնները բռնաւոր մեղքերիս.
 Կորցրո՛ւ ապական ցանկութիւնները զազիր կրքերիս.
 Նորոգի՛ր մեծիդ անուան պաշտելի փառքի լուսեղէն պատկերն ի հոգիս.
 Զօրացրո՛ւ շնորհիդ փայլը շողշողուն որպէս շուք դէմքիս,
 Մտատեսութեան ընդունակութիւն տուր հողեղէնիս,
 Հարմար յօրինմամբ վերայարդարիր, որ տեսնի քեզ պարզ`
 Լուսազարդ մաքրութեամբ զտելով մռայլը մեղաւորիս,
 Աստուածային կենդանի, անեղծ, երկնաւոր լոյսովդ ծածկելով երեք պատկերներն անձիս:
 Զի դու ես միայն օրհնեալ հօրդ հետ ի գովեստ սուրբ Հոգուդ
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն: