ԲԱՆ ԿԱ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ ինչո՞ւ համար պիտի մէջ բերեմ եւ իմ տաւիղով երգեմ անդադար,
 Սաղմոսարանի խօսքերն այն բոլոր,
 Որոնք իմ դէմ են միշտ եւ շարունակ, որպէս նախատինք եւ որպէս նզովք:
 Ինչպէ՞ս կարող եմ շուքը երջանկի յարմարեցնել ինձ դատապարտուածիս,
 Այսպէս ասելով նրա հետ մէկտեղ, թէ` նենգամիտը ինձ չմօտեցաւ:
 Եւ ինչպէ՞ս դարձեալ զարհուրեցուցիչ, յաջորդ տողերում կարգով թուարկուած`
 Բարեմասնութիւններն այն բոլոր, որոնք հին օրէնքի թագաւորի, զինուորական մարգարէի
 Եւ մարմնական հրամանատարի նկարագրի գծերն են,
 Երկնայիններին անգամ ցանկալի` կրկնեմ եւ կեանքից չյուսահատուեմ,
 Ես, որ նոր օրէնքի աւետարանիչ եւ շնորհների աշակերտ լինելով հանդերձ
 Այդ երկնահաճոյ արժանիքներից անմասն եմ իսպառ:
 Ըստ իրաւախոհ արդարի` ինչպէ՞ս պիտի զինուեմ մեղաւորների դէմ,
 Պատրաստ լինելով առաւօտեան վաղ արթնացածի պէս
 Սպանել նրանց, ըստ առակողի:
 Ես, որ իմ մարմնի անդամներն անգամ գանահարելով չխրատեցի:
 Ի՞նչպէս արդ մեծի արիութիւնը օրինակելով`
 Կարենամ ջնջել անօրէններին Տիրոջ քաղաքից,
 Երբ իմ հոգու մէջ բուսած մեղքերն իսկչմեռցրի ես:
 Ինչպէ՞ս սուտ խօսեմ նրա մօտ, որին ծածկուածները յայտնի են, արդէն,
 Ասելով` "Մոխիրն իբրեւ հաց կերա".
 Ես, որ Երգողի աղբերակների յստակ արցունքին
 Իմ հուզումներից պղտոր մի կաթիլ իսկ չմիացրի,
 Ի՞նչպէս նրա հետ կարող եմ ասել`
 "Ըմպելիքս խառնեցի ես արտասուքներով
 Եւ անկողինս արցունքներով թրջեցի":
 Եւ ապա, որո՞նք վերագրեմ ես ինձ` մեղքերով մահացեալիս,
 Երբ աստուածասէրն ի բոլոր սրտէ նախնեաց յանցանքներն
 Իրենն է համարում, ասելով այսպէս.-
 "Մենք մեղանչեցինք մեր հայրերի հետ, անօրինացանք եւ յանցանք գործեցինք",
 Եւ այս սաղմոսի հետագա բոլոր տողերը, որոնք
 Իրաւամբ ինձ են յարմար աւելի, քան Իսրայէլին:
 Ինչո՞վ արժանի լինեմ դասուելու բարիների հետ,
 Երբ չգտնուեց իմ մէջ այն դեղն իսկ, որ յարգուեց որպէս մարդկային մի գիւտ,
 Այսինքն գարշելով կերակուրներից`մահու չափ քաղցել,
 Եւ երկարատեւ ճգնութիւններով` հոգով նուաղել,
 Ըստ տարակրօն հրեաների եւ հեթանոսների երբեմնի սովորութեան:
 Արդարութիւնն իմ ինչպէ՞ս կարող է մնալ յաւիտեան, որը ես երբէք ի գործ չդրի:

Բ
 Բայց, որպէսզի երկարաբանութեամբ չդառնամ տաղտկալի,
 Պիտի աշխատեմ խօսքս համառօտել:
 Ի՞նչ կարող ես ասել այն խօսքերի տեղ,
 Որոնք նուագեց օրհներգ ու Դաւթի ձայնն աստուածաշունչ,
 Թէ` "Բոլոր սրտովս ես քեզ փնտրեցի":
 Ի՞նչպէս սրա հետ ասեմ աւելին,
 Թէ` "Ամէն տեսակ չար ճամփաներից ոտքս կտրեցի":
 Ի՞նչպէս սրա հետ ասեմ աւելին,
 Թէ` "Իմ սրտի մէջ պահեցի խօսքերդ, որպէսզի քո դէմ չմեղանչեմ":
 Ի՞նչպէս ունայնութիւններս որպէս կատարելութիւններ ճառեմ մաքուրների հետ,
 Թէ` "Քո պատուէրներից դաս առնելով, ատեցի բոլոր ճանապարհները չարագործների":
 Ի՞նչպէս ես հեզի ճշմարտութիւնը` իմ խաբեբայի մշտնջենական
 Սուտ երդումների հետ համակարգեմ, ուխտելով հաւատարմի հետ,
 Թէ` "Հաստատապէս երդուեցի պահել դատաստանդ արդար":
 Ի՞նչպէս կրկնեմ ես այն պատգամը, թէ`
 "Փրկութիւնը հեռու է մեղաւորներից":
 Որը իմ վերջին վճռի մահագոյժ հրեշտակն է:
 Ի՞նչպէս չարս իրօք, բարիների պէս,-
 Որոնք Տիրոջից առնում են իրենց հատուցումն արդար,
 Հեղեղելով այս տողը ասեմ, թէ`
 "Տէրը բարիք կանի ուղղամիտներին":
 Ի՞նչպէս այն անաչառ եւ կտրուկ փոխատրութիւնը մոլորեալիս,
 Թէ` "Սխալուածներին հափշտակելով կտանի նրանց հետ, ովքեր գործում են անօրէնութիւն":
 Ինչպէ՞ս պարծանքը Աստուածազգեստի պատուաստեմ ես ինձ ամօթահարիս,
 Նրա խօսքն ասելով. "Չբարձրացաւ սիրտս, Տէր,
 Եւ աչքերս երբէք չզվարճացան":
 Ինչպէ՞ս ընդունեմ մարմնականից վեր խօսքն անճառելի,
 Որպէս քաջալեր յուսահատուածիս, գանձիս գեհենի,
 Ասելով Աստծոյ հոգով օծեալի հետ,
 "Առաջուց տեսար, որ լեզուիս վրայ նենգութիւն չկա",
 Եւ սաղմոսի այս մարգարէական գլխի սկզբից մինչեւ վերջ գրուած խօսքերը բոլոր:
 Եւ ի՞նչպէս ինքս, որ համաբան եմ դժնասիրտ մարդկանց եւ դասակից նրանց,
 Ես, որդիս մահով ջնջուելու արժան` բարեշնորհի խօսքը բարբառեմ.-
 "Չէ որ, ահա, Տէ՛ր, քեզ ատողներին ես ատեցի",-
 Եւ մնացածներն ապա այս կարգի:
 Ի՞նչպէս դու, ա՛նձն իմ, որ աշխարհի ամէնէն աշխարելին ես,
 Տօնելի Վեհի վստահութեամբ
 Չստուգուած հոգիդ առաջ մղելով, պանծաս ինքնագով պսակուածի հետ,
 Թէ` "Փորձիր ինձ, Տէր, եւ տես` կա՞ միթե անօրէնութիւն իմ ձեռքերի մէջ",
 Դրա հետ նաեւ յաւելուածները:
 Չար լինելով ես` ինչպէ՞ս չարերից ազատուել մաղթեմ,
 Իրենց յոյսն Աստծոյ վրայ դրածներին ձայնակցելով,
 Թէ` "Պահիր ինձ, Տէր, մեղաւոր եւ չար մարդու ձեռքերից":
 Ի՞նչպէս վեր կենամ` փառաւորեալի հետ աղօթելու Աստծուն,
 Թէ` "Դու ես իմ յոյսն ու բաժինը կենդանեաց երկրում":
 Ի՞նչպէս, իբրեւ թէ ճգնաւորի հետ մրցման դուրս եկած,
 Յաղթանակի մրցանակը թագաւորիդ մատուցելով,
 Այս աննմանակ աղօթքն անեմ ես աղերսագին.-
 "Արդարներդ պիտի սպասեն, մինչեւ դու հատուցես ինձ":

Գ
 Բարեբանեալ է նաեւ հոգեւոր այս միտքը,
 Որով ամէն ինչ արհամարհելով,
 Արարածների սկզբնապատճառին է ընտրում միայն ասելով`
 "Երանի՛ այն ժողովրդին, որի տէրը` իր Աստուածն է".
 Եւ այս նման է Տիրոջ վարմունքին, որով նա փորձչին յանդիմանեց նրա անպատկառութեան համար:
 Մեծ է նաեւ այն շնորհը երանութեամբ լի համարձակութիւնն այն երկիւղած,
 Թէ` "Քո սուրբերը պիտի օրհնեն քեզ":
 Ըղձալի է նաեւ հոգեւոր հաղորդութեան ընտանութիւնն այն մտերիմ,
 Որով մարդ իր յոյսը դնում է միայն
 Աստծոյ վրայ
 Եւ նրա մէջ էլ մնում հաստատուն սաղմոսի խօսքերով քաջալերական,
 Թէ` "Տէրը կատարում է իր երկիւղածների կամքը",
 Եւ ապա թէ` "Տէրը պահում է բոլոր նրանց, ովքեր սիրում են նրան,
 Եւ ջնջում բոլոր մեղաւորներին":
 Պատգամներ տխուր եւ ուրախական սաղմոսարանի վերջին գլուխների մէջ,
 Որոնք ցոյց են տալիս արդարների ու մեղաւորների վերջին հատուցման օրինակները:
 Իմաստով միմեանց հաղորդակից են եւ ա՛յն երգուածները,
 Թէ` "Տէրն հեզերին իր մօտ կընդունի
 Եւ մինչեւ գետին կխոնարհեցնի ամբարտաւաններին":-
 Ուրեմն ո՜րքան եղկութիւններ կան իմ առաջ:
 Իսկ եթե` "Տէրը սիրում է իր սուրբ ժողովրդին
 Եւ հեզերին բարձրացնում է փրկելով նրանց",-
 Յապա ես զուրկս արժանիքներից` ի՞նչ յոյսով ամրանամ:
 Իսկ եթէ Աստուած սրբերից է օրհնւում իսկապէս,
 Յապա ես օտարս մաքրութիւնից` որո՞նց կարգը դասուեմ:
 Իսկ եթէ սրանց մօտ դնեմ իբրեւ յանդիմանութեան յիշատակարան,
 Կանխերգածներից այս տողը, թէ`
 "Սիրեցէք Տիրոջը, ո՜վ նրա սուրբեր,
 Զի ուղղութիւն է ուզում նա եւ կրկնակի կպատժի գոռոզներին",-
 Յապա ո՞ր գնդում պիտի լինեմ ես,
 Գերիս գրաւուած` գաղտնի մեղքերի գիւտարար չարին:

Դ
 Քանզի, ինչպէս որ կտատանուեն տագնապով տերեւները եղեւնու դալար տունկերի
 Ու շարժուելով ուժգին հողմերից` կթափուեն գետին,-
 Այդպէս էլ ջանաց ջարդել չար ոգին իմ վարք ու բարքի
 Բարեբեր ճիւղերն` ի վեր բարձրացած,
 Եւ որոնք անեղ մշակիդ ձեռքով էին յօրինուած,
 Կրկի՛ն ու կրկին արմատացնելով հաստատի՛ր ամուր
 Նո՛ր անապական պտղաւորութեամբ զարդարելով այն
 Քո խնամատար կամքին յանձնուած` կեանքի անդաստանում,
 Ամենապարգեւ թագաւոր Քրիստոս, օրհնեա՛լ յաւիտեան. ամէն:

ԲԱՆ ԿԲ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
այց արդ, ես ինչո՞ւ վերոյիշեալ կանխագուշակող սաղմոսի վրայ
 Մարգարէներից ուրիշ հատուածներ էլ չաւելացնեմ:
 Սակայն ի՞նչ ճաշակ ստանամ պիտի այն կերակուրից,
 Որն ուտելու եմ ցաւերիս մէջ անզգայացած.
 Եւ կամ ի՞նչ օգուտ կտայ սաղմոսն ինձ, եթէ չըմբռնեմ իմաստը նրա:
 Զի նզովում եմ ինքս ինձ նրանով` ու չեմ հասկանում,
 Լուացւում եմ` ու չեմ պայծառանում,
 Ծագում է արեւն` ու չեմ լուսաւորւում,
 Մեղր եմ ճաշակում` ու չեմ քաղցրանում,
 Դեղերով լցւում եմ` ու չեմ բժշկւում,
 Դիմում եմ նոյնին` ու դատարկ դուրս գալիս,
 Ծաղրւում եմ միշտ` ու չեմ խրատւում,
 Յորդորւում նոյնպէս` ու չեմ զգաստանում:

Բ
 Արդարեւ` իմ մէջ են մեղքերն ու անօրէնութիւնները,
 Եւ ես նրանց մէջ մաշւում եմ,
 Ինչպէս որ մարգարէն է ասում ի դէմս յանցապարտների,
 Մեկնաբանելով առակն հին տիկերի եւ նոր գինու:
 Զի եթե, ինչպէս Եսային է ասում`
 "Անօրէններն ու մեղաւորները միասին պիտի սատակեն",
 Ապա եւ ինձ դժնիիս համար էլ նոյնն է վիճակուած:
 Քանզի յիշում եմ սաղմոսի այն խօսքը, թէ`
 "Կհատուցի նրանց, որոնք աւելի են գոռոզանում":
 Միւս ընթերցուածն էլ կցում եմ սրան.-
 "Տիրոջ օրն հպարտ եւ ամբարտաւան մարդկանց վրայ է",
 Ինչպէս եւ` "Մեղաւորներն իրենց մօր արգանդում իսկ օտարացան".
 Եւ նմանիմաստ տողերն ըստ կարգի:
 Կցում եմ սրան, թէ` "Անօրէնները երկրի` պիտի կործանուեն",
 Եւ` "Ամբարիշտն երկրից պիտի վերանա",
 Եւ` "Պիտի մերժուեն անիրաւները":
 Ողբացէք վրաս այս խօսքի համար,
 Թէ` "Ինչպէս եղեգը կվառուի կրակների մէջ,
 Այնպէս էլ մեղաւորները այրուեն պիտի բոցերում բորբոք":
 Լացէք սաղմոսի այս խօսքի համար,-
 "Կրակի կայծեր պիտի թափես դու նրանց վրայ":

Գ
 Ողբեր կարդացէք դուք աստուածային այն վճռի համար,
 Որ մարգարէի բերանով է զարդարուած.-
 "Եթէ չկամենաք լսել ինձ, սուրը ձեզ պիտի ուտի":
 Կոծեցէք այն սաղմոսի առթիւ,
 Թէ` "Մահը պիտի հովուի նրանց":
 Աղի արցունքներ խառնեցէք դուք իմ հեծութիւններին հառաչանքներով,
 Երբ բարձրեալն ինքը` Իսրայէլի հետ` սաղմոսի խօսքով նաեւ ինձ ասի.-
 "Իմ ժողովուրդը ձայնս չլսեց":
 Աւաղ ասացէք դուք ինձ թշուառիս, երբ նոյնն է կրկնում մի այլ մարգարէ.-
 "Վա՜յ նրանց, զի հեռացան ինձնից":
 Տխրամած սրտով նոր աղաղակի փող հնչեցրէք դուք,
 Երբ Աստծոյ տեսնողը, ամաչեցնելով ինձ,
 Կշտամբի սաստիկ Յակոբի տոհմի հետ ապերասան,
 Թէ` "Տեսէք, ո՜վ արհամարհոտներ, զարմացէ՛ք եւ ջնջուեցէ՛ք":

Դ
 Բայց դու, որիդ երեսից փախել եմ սարսափահար, հետ տար ինձանից
 Եւ պատեան դիր ահաւորիդ բարկութեան վրաս բարձրացած սուրն սպառնալից,
 Եւ քո բարեբաշխ, խնամոտ աջովդ ինձ հասնելով,
 Կեանքի օծումը պարգեւիր ինձ` քեզ աղաչողիս:
 Եւ քեզ փառք բարձր երկնայիններից եւ երկրային բոլոր մահկանացուներից,
 Սահմանների մէջ բոլոր ազգերի, յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԿԳ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Բարերար եւ բազմագութ, մարդասէր եւ երկայնամիտ միակ թագաւոր,
 Հօրդ հետ պատւուած եւ օրհնաբանուած
 Տէ՛ր ամենայնի,
 Որդի՛դ կենդանի Աստծոյ,
 Դու, որ ինձ երբէք կորչելու տեղիք չես տալիս,
 Եւ ամենեւին չես փորձւում չարից,
 Ու մեղաւորի մահն իսկ չես ուզում,
 Եւ կամքդ փրկութիւն է բերում բոլորին,
 Մեղքի մրրիկը քաւութեան մեղմաշունչ զեփիւռի ես փոխում դու
 Եւ բարկութեան հուրը փոխարկում անձրեւի:
 Դու, որ քո բարի հրամանին չանսացող կնոջն հետ դարձրիր իր ընթացքից,
 Նոյն արձանի մէջ կերպաւորելով զոյգ գոյացութեամբ երկու բնութիւն,-
 Ո՛չ անմեղների եւ ո՛չ էլ իսպառ պատժուածների կարգը իրապէս դասելով նրան:
 Դու, որ ծովի լոյծ ջրերն հորձանուտ` քարակոյտի պէս իրար վրայ դիզեցիր բարդ-բարդ
 Եւ անապատի կարծրանիւթ վէմն իբրեւ հոսող վտակ բխեցրիր:
 Դու, Յորդանանի սրընթաց վայրէջքը կանգնեցրիր հրաշապէս,
 Դարձնելով այն որպէս լուացումի աւազան հեթանոսների հետնորդների համար:
 Երիքովի պարիսպը պնդակուռ -
 Սատանայի բռնութեան կործանման որպէս օրինակ -
 Թեթեւ յարդի պէս օդ ցնդեցրիր դու,
 Եւ այդ քաղաքի ջուրը վնասակար, այլաբանօրէն,
 Որպէս օրինակ քանանացոց փրկութեանը, դէպի բարին փոխուելուն`
 Դու խորհրդաւոր աղով համեմելով` անուշացրիր:
 Մեռայի դառնութիւնը-նշանակ անհաւատութեան`
 Դու կենաց փայտով պիտանի դարձրիր, քաղցրացրիր քեզ պէս` միացնելով քեզ հետ:
 Գետից առնուած ջուրն ինչպէս արիւն մակարդեցիր դու ցամաքի վրայ,-
 Իբրեւ նշանակ անհուն հաճութեանդ, որի համաձայն,
 Անփոփոխ պիտի գունաւորվեր նոր երանգով բոսորային:
 Անկենդան գաւազանին անթոյն վիշապի նմանութիւն ու տիպ տուեցիր,
 Ի պատկերացումն քո ըստ մեզ ձեւակերպմանն ու ընտրութեանն օտար ազգերի:
 Մովսէսի երջանիկ աջը պահպանելով անեղծ ու անփոփոխ`
 Ցոյց տուիր դու մեզ նախապէս ապագայի հրաշքներդ, բարձրեա՛լ,
 Որոնք մարդեղութեանդ ընթացքին պիտի կատարէիր,
 Եւ ապա, քեզանով` ախտաւոր մարմնիս մաքրագործուելը գուշակեցիր:
 Եւ դու այս բոլորով, ահա, ամէնուրեք,
 Մեղաւորներին կորստեան ենթակա, բարեխնամօրէն,
 Սիրոյդ հրաշքով կատարուող անակնկալ գիւտը գուշակեցիր,
 Օրհնեա՜լդ ամենագութ:

Բ
 Ծլեցնում ես դու երկրից կանաչ խոտ ու կեանքի կոչում անշունչ մեռեալին,
 Անշարժին կառավարում ես որպէս ընթացող,
 Անարգ արգանդից դուրս ես կոչում քեզ պատկերակիցներ,
 Պատանիներին սեղանատամներ տալիս ըմբոշխնող
 Եւ նրանց մաքուր այտերի վրայ մազ ես աճեցնում,
 Եւ սեւասաղարթ վարսերը ձեան պէս զարմանագործում,
 Ցոյց տալով, թէ քո կարողութիւնը անցնում է ամէն սահմանից, հզօ՜ր,
 Շրթունքների բնազդական թոթովանքները, ինչպէս Յոբն է ասում,
 Փոխարկում ես դու հարազատ ու պարզ արտաբերութեան,
 Սասանում ես դու երկրին ու նրա սիւները` հիմքից,
 Ցոյց տալով թէ, դո՛ւ կմնաս միայն անկորնչելի:
 Դու թաւալում ես տարերքը, որպէս անցաւոր իրեր
 Եւ դարձեալ նոյն տեղ հաստատում դրանք որպէս մնայուն.
 Այսպէս` յայտնելով, թէ կարող ես դու նոյն այդ դիւրութեամբ
 Կապել մեր բազում մեղքերը եւ կամ արձակել:
 Անզգա էութիւնն արուսեակի սանձահարում ես կարծես թէ երասանով,
 Այդպէս` ցոյց տալով, թէ մեր բնութեան հակումները չար
 Կարող ես դիւրաւ դու հանդարտեցնել, երբ էլ կամենաս:
 Անբարբառ լուսնի բոլորակը դու մերթ ունայն ես անում եւ մերթ պատարուն,
 Ապացուցելով, որպէս աւետիս, այդ տեսնողներիս,
Թէ բարիքներից նուաղած մեր մեղապարտ մարմինները
 Դու նախաստեղծ հարստութեամբ կամբողջացնես դարձեալ:
 Անխօս աստղերի բազմութիւնը դու իբրեւ փոքրաթիւ հօտերի խմբեր,
 Բաժանում ես իրարից եւ հաւաքում դարձեալ,
 Ի խորհուրդ կենաց հաստատուն յոյսի, ո՜վ քաղցրահայեաց տեսութիւն,
 Թէ դու չաղաչող լեզուներին էլ կարող ես լրիւ նոյնպէս ողորմել:

Գ
 Ծովում, դու կեանքի ու մահուան միջեւ ճամփա ես բացում ուղիղ ապահով,
 Այդպիսով հաստատ հաւաստիացնելով, թէ վտանգաւոր վայրում էլ նոյնպէս
 Կարող ենք լինել անգայթակղելի` քեզնով պաշտպանուած:
 Ինչպէս կաթսայում կրակի վրայ եռացող ջուրը,
 Այդպէս` մեղքերի պղտոր մրրիկն էլ քո կամքի խօսքով կդադարեցնես:
 Նայում ես երկրին ու շարժում ես այն,
 Որպէսզի անբան այդ զանգուածով զգաստացնես մեզ` մտաւորներիս:
 Ալիքների վրայ տատանուող փոքրիկ մակոյկի նման
 Դղրդում ես դու հողազանգուածի թանձրութիւնն անբաւ,
 Որով բովանդակ արարածներին ծանուցանում ես, թէ կաս աներկբա,
 Եւ որ քո զօրեղ խօսքով ես հիմնել տիեզերքն համայն:
 Սերմանում ես դու մեր անշնչացած մարմիններն հողում,
 Եւ այնտեղ նրանց անկորուստ պահելով` կենդանացնում կրկին,
 Ապականելին հողին պահ տալով անեղծն ստանում,
 Դու մահկանացու նիւթի հետ կենաց նշխարդ ես խառնում:
 Դու քո ակնարկող մի հրամանով ստեղծուածների ողջ անկերպարան
 Փոքր-ինչ վայրկեանում ձեւակերպեցիր ամէն մէկն իր պէս:
 Քոնն են զօրութիւնն ու կարողութիւնը,
 Զի դու օրերի հոլովումներով շրջանակում ես տարուայ եղանակները,
 Իւրաքանչիւրն իր ժամանակին, բազմապիսի գեղեցկութեամբ` մեր տեսողութեան համար:
 Անմռունչներին ձայն ես տալիս դու իբրեւ կենդանու.
 Ներշնչում միայն, ու քայլում են նրանք.
 Դո՛ւ ես լոկ հինում հնարագիտութեան անճառ արուեստով մէգն ու առաւօտը:
 Առաջնաստեղծ գոյացութեան նախակարգ յօրինուածքից յետոյ,
 Ըստ երանելի մի գրուածքի կանխահիաց զարմացման,-
 Երբ դու մարդացար, կատարեցիր մեծամեծ փառաւոր հրաշագործութիւններ,-
 Որոնց թիւ չկա, ստեղծելով նոր ու նուիրական
 Մի ուրիշ աշխարհ աւելի անեղծ, քան առաջինը:

Դ
 Դու, որ մեր յանցանքը քոնը համարեցիր եւ արդարութիւնդ շնորհեցիր մեզ,
 Որ մեր հաշտութեան փրկանակն ինքդ քեզ վրայ առար,
 Որ դու չես դադարում ողորմելուց,-

 Դարձրո՛ւ ամբարշտիս երկիւղածութիւնը բարեպաշտի,
 Թմրածիս զգաստացուցիչ արթնութեանը սրտի,
 Անմաքուրիս` պայծառ ու մաքուր կերպարանքի,
 Բազմամեղիս` անբծութեանն համեստ սուրբ պատկերի,
 Կոտրուածիս` առողջութեան անխորտակելի,
 Լացածիս` զուարթ ուրախութեանն անտխրելի,
 Յուսահատուածիս` միացնող սիրոյ անլուծելի,
 Ամօթահարիս` հաստատուն վստահութեան անշարժելի,
 Խաւարածիս` Երանութեան լոյսին անմեկնելի,
 Մահուան գերուս` կեանքին անապականելի.
 Որպէսզի խոստովանուած անունդ, Յիսուս,
 Փառաւորուի Հօր եւ սուրբ Հոգուդ հետ`
 Երկնքում եւ երկրի վրայ եւ նրանց բոլոր բնակիչներից,
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԿԴ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՕՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Արդ, ամէն ինչում բացարձակապէս ուղիղ ես, Աստուա՛ծ,
 Իրաւունքով դատում ես եւ արդարութեամբ կշռում,
 Ճշմարտութեամբ չափում ես եւ օրհնութեամբ հետեւում,
 Ընթանում ես ուղիղ եւ ստուգութիւն ես սիրում,
 Յստակութիւն ես կամենում դու եւ լուսաւորութիւն համբուրում,
 Փորձելով յանդիմանում ես, երկայնամտութեամբ քննում:
 Չունես նենգութիւն եւ ոչ էլ գոռոզութիւն,
 Այլ հեզութիւն համակ, հանդարտութիւն եւ ողորմութիւն:

Բ
 Արդարացար, ո՜վ անայլայլ, վերին իմաստութիւն հանճարեղ քո Հօր,
 Ինչպէս որ անզիղջ գովեստով վկայեցին շնորհովդ քեզ որդեգրուածները,
 Քո մեզ պարգեւած աւետարանի այն սուրբ խօսքի համաձայն, թէ`
 "Չողբացի ես, երբ կոծեցին, ոչ էլ կաքաւեցի, երբ փող հնչեցրին":
 Մի՛ անօրինիր, ասացիր անօրէնիս,
 Բայց ես ամրացա նոյն չարութիւնների մէջ.
 Մի բարձրացնիր եղջիւրդ դէպի վեր, մեղաւորիս ասացիր,
 Եւ ես քեզ հակառակ գործեցի.
 Չզգացի խոտորեալս երբէք, թէ քո ձեռքումն են
 Բարձրամիտ հպարտների եղջիւրներն արքայական
 Խոնարհեցնել կամ բարձրացնել, ըստ Ամբակումի, Դաւթի եւ Զաքարիայի,

 Դու ինձ օրհնութիւն կամեցար. ողորմա՛ծ,
 Իսկ ես անիծեալս` մեծ տարագրութեամբ խոտորուեցի դէպի ինձ արժանին:
 Սիրեցի բարկութիւն եւ ո՛չ բարութիւն.
 Շոշափեցի խաւարն ու ոչ թէ լոյսը.
 Կենդանի ձայնիդ, գթա՜ծ, անզգամօրէն պատասխանեցի.
 "Որդն անմահ է" եւ "Կրակն անշէջ",
 Կշտամբանքն անվերջ, տեղը յաւերժական, եւ օրինակը սոսկալի է,- ասացիր խօսքով Եսայու,
 Եւ ես չիմացայ, ըստ սաղմոսողի, որ չըմբռնեցի,
 Այլ ընթացայ մտաւոր մռայլ կուրութեան մէջ:

Գ
 Դու մարգարէի խօսքով ցոյց տուիր,
 Թէ` օրհնութիւն կստանայ նա, ով օրէնք է դնում,
 Եւ ես փութացի այդ համառօտել:
 Դաւթին իր խօսքերով, Տէ՜ր Յիսուս Քրիստոս,
 Հոգեւոր վէմի վրայ քո մատով արձանագրուած`
 Կանգնեցիր որպէս յիշատակարան, ինչպէս որ նաեւ ինքն է վկայում,
 Թէ` "Ես պահեցի քո օրէնքները ամէն ժամանակ, յաւիտեան".
 Այդ միեւնոյնը հաստատում է նա երկրորդ անգամ`
 Վերջին բառի անդրադարձութեամբ
 "Եւ յաւիտեանս յաւիտենից".
 Որոնց հետ եւ այլ պանծալի խօսքեր խրախուսեցին ինձ,
 Բայց ես անզգա` աճապարեցի տօնին
 Բահաղու եւ ո՛չ Աստծոյ,
 Եւ երկմտութեամբ զոյգ ճամփաների վրայ կաղացի,
 Ձեռք վերցնելով բարի գործերից, ինչպէս ծաղրելով ասում է Եղիան:
 Ունեմ Մովսէսին իր օրէնքներով` մեռելների աշխարհից եկած,
 Նաեւ գրքերը մարգարէների` հոգուս մէջ գրուած,
 Եւ մատեանները առաքեալների, շարուած իմ մտքի մատների վրայ,
 Եւ Տիրոջդ` բոլորին հաւասարապէս` աւետեաց կտակով,
 Թաղուելուց յետոյ յարութիւն առած` անթիւ-անհամար ննջեցեալներով:
 Բայց ես աւելի՛ անհաւատ, քան այն մեծատան եղբայրները հինգ,
 Որոնք մի տեսակ իսկապէս յարմար օրինակներ են
 Ողորմելի յղփացածների զգայարանքներին,-
 Դարբնի սալի պէս մնացի անոստ իմ անչափ յամառ քարացած սրտով.
 Բելիարի նման եւ չապաշխարեցի:

Դ
 Բայց դու վերստին շնորհի՛ր քո ողորմութիւնը լքուածիս,
 Ո՜վ բարի, ահաւոր, մարդասէր, խնամակալ,
 Կենդանի, սուրբ, լուսաւոր եւ անվախճան թագաւոր,
 Պանծալի խաչիդ խորհրդի ազդելով
 Հիմար երիկամներիս եւ յուսալքուած անպտուղ սրտիս
 Մեղքերով կորդացած անբերրի անդաստանիս վրայ,
 Որպէսզի հզօր ամենակալիդ գթառատ կամքի օժանդակութեամբ
 Որոտայ հոգիս, եւ վշտագնածիս աչքերից յորդեն,
 Վազեն ոռոգող արտասուքների վարար վտակներ,
Եւ ինձ մեղքերից մաքրելով` փրկեն,
 Քեզ մօտ հաճելի եւ ընդունելի լինելու համար,
 Ամենապարգեւ Տէ՜րդ բոլորի, փառաւորեալդ յաւիտեան. ամէն:

ԲԱՆ ԿԵ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, ես նախնիս ամբարիշտների,
 Գլխաւորս մեղաւորների, պէտս անիրաւների,
 Առաջինս պարտաւորների, պատկերս յանցաւորների,
 Ատտիկեցիս` ըստ վատթարութեան եւ ո՛չ ըստ բարեբաստութեան,
 Անպատումներն իմ պատմեցի ահա,
 Ամօթալի արարքներս նշաւակեցի,
 Գաղտնիքներն հրապարակեցի,
 Ծածուկներն յայտնեցի,
 Թաքցրածներն ի ցոյց հանեցի,
 Ամփոփուածներն տարածեցի,
 Դառնութեան մաղձը ժայթքեցի,
 Գործակցութիւնս չարին` մատնեցի,
 Վէրքիս թարախն ամբարուած` քամեցի,
 Մեղքերիս խորութիւնը ծանուցեցի,
 Կեղծիքների ծածկոյթը մի կողմ քաշեցի
 Տգեղութեան քողը վերցրի,
 Ամօթանքի զգեստը մերկացրի,
 Գարշելիներն ի յայտ հանեցի,
 Մրուրը մահուան փսխեցի,
 Պալարներն հոգուս խոցերի քահանայապետ Քրիստոսիդ բացի:
 Անձս անխնայ չարչարեցի,
 Մարմնիս նկատմամբ սէր ցոյց չտուի,
 Հին արմատներն ի տես հանեցի,
 Բնութեանս կարիքներին չընդառաջեցի,
 Միաբանութեան կապը նրանց հետ խզեցի,
 Սրտիս դղեակը քանդեցի,
 Որսացուած կամքիս հետ, իբրեւ մահուան դարանակալի հետ, կռուեցի,
 Պահուստն անյայտ իմ մեղքերի արտաքս հանեցի:
 Մթերուած ախտերի գանձը մեծիդ առջեւ դրեցի,
 Դատախազին դատաւորի հանդէպ կանգնեցրի,
 Ապառնիների փորձն այժմից առա,
 Կործանողի հետ դաշինքն իմ բեկանեցի,
 Խաբեբայի հետ ուխտս խափանեցի,
 Մարտի յաղթական աւարտը,
 Յիսուս, քե՜զ վստահեցի,
 Ռազմիկ գնդերը շարժման մէջ դրի,
 Հարձակումներին դիմադրելու յոյսն Աստծոյ խօսքի վրայ հիմնեցի,
 Խաւարասէրների փաղանգը` լուսեղէնների զէնքին մատնեցի:

Բ
 Եւ արդ, ամենայն արարածների ստեղծիչ Քրիստոս,
 Որդիդ բարձրեալ Աստծոյ,
 Մի՛ մեղադրիր ինձ` դատելով խստիւ մեծ օրն հատուցման,
 Ինձ, որ ա՛յժմ արդէն պարսաւուած եմ խիստ խօսքերով այսպէս
 Եւ ստացել եմ գանակոծութեան այսքա՜ն հարուածներ:
 Ուրեմն, հզօ՜ր անքնին, անճառ. բարերար թագաւոր անմահ.
 Այսպիսի ամօթալից ինքնապարսաւ խոնարհութեանս համար,
 Որով ինքըս ինձ անողոք կերպով դատափետեցի,-
 Նվագներով այս մատեանի,
 Ծածկիր՛ սատանայի դէմքն ամօթի անարգանքով
 Եւ խաչիդ նշանով զօրացրո՛ւ երեսն ամօթահարիս:
 Լուսեղէն կնիքդ տեսքիս գեղեցկութեանը թող միանա,
 Նշանդ ամրութեան թող որ դրոշմուի իմ կերպարանքին,
 Թող կենաց փայտիդ ձեւը պատկերուի այտերիս վրայ,
 Արուեստն հրաշքներիդ որպէս շուք թող որ տպուի ճակատիս,
 Թո՛ղ չաղաւաղուի քո լուսապաճոյճ դրոշմն ինձ վրայ,
 Աչքիս բիբերից թող չվերցուի ճաճանչդ օրհնութեան,
 Չհեռացուի գլխիցս քո վստահութեան առհաւատչեան,
 Տյառնագրութեանդ փառքը բերանիս ամուր սեմերիցն թո՛ղ չսասանուի,
 Երկրպագելի պահպանակդ թող միանա սրտիս զգայարանքին,
 Գոյակցութեանս չորս նիւթերի մէջ քառաթեւիդ լո՜յսը թող թափանցի,
 Փրկչիդ իշխանութիւնն օժանդակի թող կարկառուող ձեռքիս,
 Մատուցման համար ստեղծուած մատներիս
 Համարձակութեան խորհրդարանդ թո՛ղ բարեգործե:

Գ
 Աշխարհից մեկնելիս` սրբութիւնդ ինձնից թող չհեռանայ,
 Երբ պատանեն պարտապանիս` պատիւս թող չպակասի,
 Փրկութիւնդ անդաւաճան թող չլքի հոգիս,
 Ու չջնջուեն քոնը համարուող շնչիցս գրերն կենդանատուիդ,
 Զօրեղ արիւնիդ նկարը թող չեղծուի խորանից իմ աստուածատիպ,
 Եւ բնակուի ինձ հետ գերեզմանիս մէջ:
 Թշուառ մարմնիս մաշուելուց յետոյ շնորհիդ օծումն ինձ մօտ թող պահուի,
 Որ նորոգութեան օրը նրանով ես ներկայանամ փառաց փեսայիդ,
 Ճանաչուեմ թող ես այդ նշաններովդ ու վաստակներովդ պճնուեմ,
 Ու մեծագոյնիդ երախտիքներով գնահատուե՛մ թող,
 Եւ ողորմութեամբդ քաւուած` աւազանի զգեստով պերճանա՜մ,
 Տո՛ւր ինձ, բարեգութ, վերարկուդ անապական,
 Որ տառապում եմ մարմնիս մեղքերով:
 Թող որ քոնոնց դէմ չելնի՛ բանսարկուն,
 Հոգիս հնացնողը թո՛ղ ոչնչանա,
 Խաւարաբնակների խաբկանքները թող հանդէս չգան,
 Թող քո անունով օրհնուի, գթա՛ծ, վիհն իմ հանգստեան,
 Թող ողորմութեամբդ լցուի լիուլի գուբն իմ գերութեան,
 Թող որ քեզանով ընդարձակուի տեղն իմ թշուառութեան,
 Թող խաղաղ լինի, խնամո՛ղ, ինձ համար բանտը բարկութեան,
 Թող արգանդը մութ` սնի ինձ իր մէջ յանուն յարութեան,
 Յոյսովդ թող ինձ իր մէջ ամփոփի տունը անձկութեան,
 Թող ես քո ձեռքով պահուեմ խշտեակում այդ տարտամութեան,
 Թող որ ընդունուեմ ես քո թեւերով տագնապի տան մէջ,
 Եղի՛ր դու, գովեա՜լ, ինձ հետ վտանգով լեցուն սենեակում,
 Աւա՜ղ ինձ այստեղ բիւր-հազար անգամ,
 Զի երբեմն վերնային էի եւ այժմ անդնդային,
 Տօնելի երբեմն եւ այժմ եղկելի:

Դ
 Բայց եւ դու դարձեալ օրհնուած ես բոլոր արարածներից`
 Երկնայիններից, երկրայիններից եւ մեռելներից սանդարամետի,
 Անպարտականդ այս տարագրութեան:
 Ե՛ս վրիպեցի, ե՛ս օտարացայ, ե՛ս յիմարացայ,
 Ե՛ս պարտուեցի եւ դարձա խոտան:
 Ե՛ս վհատուեցի, ե՛ս կարկամեցի եւ կործանուեցի.
 Ե՛ս մոլորուեցի, ե՛ս մատնուեցի, ե՛ս մերժուեցի.
 Ե՛ս խորթացայ, գերուեցի եւ գայթակղուեցի.
 Ե՛ս նզովուեցի, ե՛ս թշուառացայ, հարբեցի եւ վատթարացայ,
 Ե՛ս ընկղմուեցի, ե՛ս խաբուեցի, ե՛ս անօրէնացայ.
 Ե՛ս ապականուեցի, մահացայ եւ իսպառ եղծուեցի:
 Այս բոլորի մէջ դու չարութեան մատ չունես,
 Մնում ես դու միշտ միա՜յն ու միայն անփոփոխ բարի:

Ե
 Երբ կամքդ ինձ հետ է` խաւարը ճառագայթ է ինձ համար.
 Յոյսիդ ճրագն երբ կայ, գիշերն արշալոյս է.
 Հաղորդուելով մարմնիդ` կասկածների ամօթանքից զերծ կլինեմ.
 Իսկ ես ինքս ինձ կենդանի չեմ համարում, յիշելով վախճանն անխուսափելի,
 Եւ ոչ էլ կորած եմ կարծում ես ինձ,
 Քանզի անկասկած հաւատում եմ ես նորոգման հրաշքին:
 Կեանքիդ դուռն առջեւս համարում եմ փակ` իմ անքաւելի մեղքերի համար,
 Բայց ես տեսնում եմ միաժամանակ դրախտն իմ առջեւ բաց,
 Որ աւետում է փրկութիւնդ ինձ:
 Քանզի ո՛չ այնքան վհատութեան գոյժն է տագնապեցնում,
 Որքան փրկութեան համար կարկառած ձեռքդ է խրախոյս քաջալերական:
 Ուստի, տո՛ւր դու, Տէ՜ր, տո՛ւր ողորմութիւն
 Գոհաբանութիւն կարդացող բոլոր բանականներին,
 Օրհնեա՜լ յաւիտեան. ամէն:

ԲԱՆ ԿԶ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Արդ, ով որ առնի այս համեստ մատեանի մաղթանքների սպեղանին,
 Նրանով աղօթելու համար, եթէ այդպիսին մեղաւոր է մի`
 Ե՛ս էլ թող նրան մասնակից լինեմ իմ այս խօսքերով.
 Իսկ եթէ երբէք լինի ոմն արդար այր աղօթարկու,
 Ես էլ նրա հետ թող այս մատեանով գտնեմ գթութիւն:
 Եւ ապա, եթէ այդպիսին իրեն զգա երջանիկ, ինձ համարելով միայն եղկելի,
 Այդ նոյնը նաեւ հաստատում եմ ե՛ս,
 Բայց նա էլ յիշի թող Սողոմոնին եւ այս հոգեշունչ խօսքերը նրա,-
 "Ո՜վ վստահօրէն կարող է ասել, թէ ունի սուրբ սիրտ,
 Եւ կամ պարծենալ, թէ մաքուր է մեղքերից".
 Եւ թէ` "Չի եղել երկրածին մի մարդ` զերծ իրեն համար պատասխան տալուց".
 Ինչպէս եւ ոչ ոք` յաղթող համարուած` ինքնարշաւ վազքով,
 Եթէ մինչեւ իսկ ունենայ թեւեր նա բարձրաթռիչ:
 Ուստի նաեւ նա՛ թող զգուշանա, երկիւղ կրելով,
 Որ հաստատ վէմի վրայ է նոյնիսկ,
 Պօղոսից ուսած.
 Որպէսզի միգուցէ գետին ընկնելով`
 Նմանուի այս իրաւադատ կանոնը սահմանողին:
 Այլ նոյնիսկ եւ նա՛, որ մաքուր է, թող այս կշտամբանքը դաս անի իրեն,
 Չիջնելու համար անխոհեմ կերպով իր բարձրութիւնից.
 Իսկ պատժապարտն էլ թող ընդունի այն` առիթ ազատութեան:
 Որով հոգեւոր մահուան կործանումից վեր բարձրանալով` ապրի լիայոյս:
 Իսկ ինձ համար այս պատգամները թող լինեն փորագրուած արձանագրութիւն յաւերժ անեղծանելի,
 Որ իմ եղկելի եւ մահկանացու անձի փոխարէն`
 Հեծութեան, լացի անդադար հնչմամբ, առանց լռելու միշտ աղաղակի:
 Եւ թող որ լինի, որ բեկբեկուած ոսկորներս հողապատեան շիրմի ծածկոյթի տակ
 Անմռունչ ձայնով` խոստովանական այս աղօթքներս եղանակեն.
 Ինչպէս եւ հողում լուծուած մարմինս անլուր բարբառով
 Այս պաղատանքներս թող որ առաքի քեզ` ծածկատեսիդ:

Բ
 Տէ՜ր գթութեանց, աղբիւր ողորմութեանց, պարգեւաբաշխ բարի,
 Որդիդ բարձրեալի Տէ՛ր Յիսուս Քրիստոս,
 Ողորմի՛ր, խնայիր, մարդասիրիր,
 Նայիր վշտերիս եւ տե՛ս սրտաբեկութիւնս,
 Խոնարհուի՛ր թշուառութեանս վրայ,
 Տե՛ս տարակուսական տագնապս անձեռնհաս,
 Կարեկից եղիր ի կորուստ տանող ցաւերիս մէջ ինձ,
 Շոշափի՛ր բժշկապէս վէրքերն իմ թշուառագոյն,
 Ականջ դիր քաղցրութեամբ ողորմագին հեծեծանքներիս,
 Լսի՛ր գերեզմանի խորունկ անդունդից հնչող անմռունչ հառաչանքներս,
 Թող քո ամենալուր ականջներից ներս մտնի
 Հիւծուած անդամներիս ձայնը պաղատագին:
 Եւ քանզի անապական է կենդանութեանս գրաւական հոգին,
 Ուստի թող անփոփոխ լինի սիրոյդ գթութիւնը նաեւ,
 Կցորդ եղիր դու հեզութեամբ` տկարութեանն իմ տաժանելի:

Գ
 Մեռեալ պատկերիս դէմ ոխ մի՛ պահիր,
 Անշունչ կերպարանքիս հետ մի՛ մտնի դատաքննութեան,
 Մահով տանջուածիս դու նոր հարուածներ մի՛ աւելացնի,
 Կոտրուած խեցեղէն անօթիս հետ մի՛ մարտնչիր ուժգնութեամբ,
 Վճռով խոշտանգուածիս վրայ մի՛ բարկանայ կրկին,
 Կործանուած շինուածքիս մի՛ տար նոր պատուհաս,
 Սպանուած շանս վրայ քարեր մի՛ արձակիր,
 Ջախջախուած լուիս վրայ մի՛ որոտայ սաստկապէս,
 Անարգ հողիս դէմ իբր անբարհաւաճի` մի՛ մռնչա ուժգին,
 Մոխրիս մերժելի մի՛ կանչիր դատաստանի քննութեան,
 Ցնդելի փոշուս մի՛ համարիր դու քեզ ընդդիմամարտ,
 Տիղմս տաղտկալի մի՛ կարծիր դու քեզ որպէս ոսոխ,
 Գարշութեանս անգոսնելի մի՛ վանիր իբրեւ բռնամարտիկի,
 Դուրս շպրտուելիք կոճղիս մի՛ պահիր գեհենի համար որպէս վառելիք,
 Այսքան խօսքերով բազմաթիւ անգամ կշտամբուածիս
 Դու էլ վերստին մի՛ յանդիմանիր:

Դ
 Սրանք են ահա այն սրտաբեկիչ ու հոգնաթախիծ աղաչանքները,
 Որոնք իմ թշուառ ու խաւարարգել շիրմից պիտ հնչեն.
 Եւ թող քո օրհնեալ խօսքը հաստատի, թէ աղօթողիս սրտի համաձայն
 Պիտի մնամ ես անայլայլելի:
 Քանզի հիմա էլ, մինչդեռ խօսում եմ դեռեւս կենդանի`
 Մեռած եմ արդէն անհասիդ համար.
 Ինչպէս եւ մահվամբ կոչելիս անգամ
 Անեղծ կմնամ ես իմ հաւատքով, ըստ հրամանի ամենազօրիդ:
 Արդ, աղաչում եմ, Տէր Յիսուս Քրիստոս, ողորմութեամբ նայիր դու ինձ
 Եւ մի՛ թողնի, որ բնակակից լինեմ Բելիարին:
 Թշվառիս թաղման ժամանակ, տապանի անկենդանական թնդիւնը մահազեկոյց,
 Որպէս աղաղակ լալահառաչ` քեզ ինձ հետ հաշտեցնող,
 Արժանացրու քո լսողութեանը, միա՜կ բարեգործ,
 Հոգեսէր, հզօր եւ մի՛շտ մարդասէր.
 Եւ քո բարի հոգին թող բնակուի ինձ հետ, լոյս տալով ինձ խաւարի մէջ,
 Թող մնան ինձ հետ քո կենարար չարչարանքների մասունքները պաշտելի,
 Որպէսզի, իբրեւ գանձարանի աւանդ, պահելով ինձ քո մէջ, կենսանորոգեն.
 Որպէս զինուորական սարք անվատնելի թող պատկանեն ինձ
 Ու մնան ինձ հետ իբրեւ մնայուն պարսաքարեր` հոգու հնարքների,
 Չարի գնդերը հալածելու համար:
 Նրա իմ դէմ մղած մարտը թո՛ղ քեզանով վանուի, Տէ՜ր,
 Զի եթէ նա ելնի իմ դէմ պատերազմելու,
 Տեսնելով քաղաքն առանց զինուորի եւ ազդարարող գործիքը` անձայն,
 Քե՜զ կունենամ, Տէ՛ր, անքուն պահապան մշտնջենապէս:

Ե
 Զի եթէ շտապի չարն այժմ եւեթ, առաջ քան օրը կատարածի,
 Եւ պատրաստի ինձ համար անելանելի արգելարան,
 Ես տէրունական աղօթքն իմ կուղղեմ նրա դէմ, որպէս մահացու հարուած.
 Եթէ կարենայ ինձ գցել գետին,
 Արարչին արած իմ ծնրադրութեամբ նրան կխոցեմ.
 Եթէ յաջողի երկրի մոխրի մէջ գլորել նա ինձ,
 Աստծոյ երեսնիվայր ընկնելը թող հալածի նրան.
 Եթէ տանջալից ցաւեր նիւթէ ինձ,
 Աշխարհի փրկչի քրտինքը առատ արեամբ շաղախուած` թող նեղի նրան.
 Եթէ շունչս նա պատանդ վերցնի, որպէսզի բարի ճամփով չընթանամ`
 Ամենաստեղծի կապանքը թող ինձ ազատ արձակի.
 Եթէ բռնադատի ինձ ուրանալու լոյսի պարգեւները,
 Համբերութիւնդ` աստուածամարտների հայհոյութեան դէմ`
 Թող որ նրան էլ նրանց հետ մէկտեղ պապանձեցնի.
 Եթէ գաղտնապէս հարուած հասցնող զէնքերի նետեր արձակի վրաս,
 Կապարճների հօր շքեղ աղեղի խոցող սլաքը թող դիպչի նրան.
 Եթէ խաւարած լոյսի շղարշով անամօթաբար աչքիս մէջ մտնի,
 Ամենակատարեալի ծածկուած գլխի կռփահարումը թող տանջի նրան.
 Եթէ մոլեգնի ձեռքիս վստահութիւնը կաշկանդել,
 Թող ստեղծողի ձեռքը տրուած եղեգնը չարչարելով նրան լռեցնի.
 Եթէ անամօթ ծաղր ու ծիծաղով ինձ հետ կատակի,
 Ամենազօրի` ծաղրանք տանելը թող հեգնի նրան.
 Եթէ պէս-պէս հուռութքների բժժանքով խորամանկի,
 Հզօր Աստծոյ երեսին տրուած ապտակը նրան ամաչեցնի թող.
 Եթէ գիշերուայ մութը իջնելիս խաբեութեան խաւարով կռուի լկտիաբար,
 Տէ՛ր, լոյսիդ պայծառ ճառագայթման հետ` թող խայտառակուի.
 Եթէ հաւակնի, թէ կկարենայ փորձութիւնների արեգակնակեզ
 Վատնիչ խորշակի կեսօրուայ տապով ինձ բոլորովին արմատից խախտել,
 Թող քո լուսեղէն նշանի զօրութեամբ արմատախիլ` չորանա.
 Եթէ փորձի նա փչումով տրուած շնորհից ինձ զրկել,
 Այն թուքը, որ մեղաւորիս փոխարէն քերոբեների տէրն ընդունեց,
 Թող ամօթահար անի նրան:

Զ
 Եթէ կծոտող ժանիքներ ցոյց տայ ինձ,
 Երկնաւորի բերանի լռութիւնը թող նրան պապանձեցնի.
 Եթէ ցանկական խայթուածքներ պատճառի հոգուս,
 Ամենաստեղծին զարնուած բեւեռները նրան կսկծեցնե՛ն թող.
 Եթէ անիրաւ խորհուրդների ճանապարհով ինձ մոլորեցնի,
 Անհասանելու ոտքի մեխերը թող նրան կապեն.
 Եթէ հարբեցնի ինձ դժնաբարոյ հրապոյրներով,
 Թող բարերարին տրուած լեղիով խառնուած քացախը նրան դառնացնի.
 Եթէ ծառի առաջին պտղի ճաշակման մէջ գտնի ինձ,
 Խաչի սոսկալի խորհուրդով բռնուած` թող ի՜սպառ դատապարտուի.
 Եթէ Տիրոջ հրամանին հնազանդուելու դէմ ընդվզել սովորեցնի ինձ,
 Անսահմանելու պարանոցի բերումն թող կործանի նրան.
 Թէ սատակամահ անելու համար հալածի նա ինձ եւ վիրաւորի,
 Ադամին ստեղծողի կողքը մխուած ահագին տեգը թո՛ղ պատռի նրան.
 Եթէ դժոխային վշտերի երկունքներով պաշարի նա ինձ,
 Ամենակալի պատանքի կտաւը թող կաշկանդի նրան.
 Թէ խարդախութեամբ փորձի ինձ մահուան յատակը ձգել,
 Մահուան վէմի մէջ կենդանի Աստծոյ բնակուելը թող նրան մեռցնի.
 Եթէ մարդկային իմ գայթակղութեան վրայ նա խնդա,
 Թող կարկամ կամքով կորանայ կրկին.
 Զի Աստուածն անմահ յարութեան փառքով`
 Բոլոր մեռելներին նորոգեց իր հետ:
 Թէ հազարամեայ փոքր կապանքի լուծումով բերկրի,
 Բայց թող որ իսկոյն դողայ վերստին
 Անվերջ-անվախճան տանջարանի մէջ սաստիկ կաշկանդող յուսկ շղթաների անզերծ տագնապից
 Եթէ առաջին իսկ հարուածի հետ նա դժուարանայ,
 Մեծ դատաստանի մեծ օրը ահեղ, կորստեան գո՜յժը թող տրուի նրան`
 Նրա եւ իր հրեշտակների համար պատրաստուած անշէջ գեհենով:

Է
 Իսկ ինձ, որ քեզ եմ ապաւինել,
 Տէ՜ր Յիսուս,
 Միակ թագաւոր, ինքնակալ, զօրեղ, արարիչ երկնի եւ երկրի,
 Եւ նրանց մէջ եղած բոլոր զարդերի,
 Ինձ, որ աչքս քո գալստեանն եմ յառել
 Եւ փրկչիդ ողորմութեանն եմ սպասում յոյսով,
 Քո ոտքն եմ ընկնում եւ համբուրում եմ հետքերը գարշապարիդ,
 Պարտութիւնս եմ խոստովանում եւ մեղքերս հրապարակում,
 Կշտամբանքների քարերով ծեծկւում եմ եւ սրտիս հառաչանքներով այրւում,
 Խղճիս խայթերով խոցոտւում եմ եւ շնչիս բոցով տոչորւում,
 Այրւում եմ արցունքներիս աղի ցողով ու երիկամներիս կսկծանքով կիզւում,
 Յուսակտուր հոգով ցամաքում եմ եւ դառնաշունչ հողմով մարում.
 Թախանձանքի խօսքերով երերւում եմ եւ կողկողագին հեծութեամբ դողում,
 Տաժանելի տանջանքներով տուայտում եմ եւ հոգուս տագնապներով տատանւում,
 Մրրիկների կոծով ծփում եմ եւ ալիքների բախումից սասանւում,
 Ի լուր համբաւի սարսում եմ եւ վախի յիշատակով` կորչում,
 Ատեանի տեսարանով հալւում եմ եւ մեծիդ սպառնալիքներով մեռնում,-
 Լսի՛ր, բազմագո՜ւթ, քաւիչ, մարդասէր եւ երկայնամիտ,
 Քաղցրութիւն անճառ, օր բարի եւ տիւ տենչալի,
 Զի կարող ես դու ամէն ինչի մէջ
 Ինչպէս եւ վերջին շունչս փչելիս ինձ փրկագործել:
 Քեզ Հօր եւ սուրբ Հոգուդ հետ փա՜ռք յաւիտեանս. ամէն:

ԲԱՆ ԿԷ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ սակայն Քրիստոս Աստծոյ իրաւունքի խօսքը արդարացի է յոյժ իմ նկատմամբ,
 Քան սատանայի, որ սկզբնահայրն է չարիքների.
 Քանզի յայտնուեց նա նրա համար, որպէսզի քանդի գործերը նրա,
 Իսկ ինձ համար, որպէսզի իմ հնացած պատկերը նորոգի
 Աստծոյ կերպարանքով,
 Առնելով մեր իսկ նմանութիւնը կատարելապէս
 Եւ միացնելով իր բնութեանը խառնուածքը մեր:
 Բազում շնորհներից ոչինչ չտուեց նա սատանային,
 Այնինչ ինձ վրայ հեղեց առատօրէն.
 Նրա համար երբէք չչարչարուեց,
 Իսկ ինձ համար զոհւում է նա հանապազ.
 Սատանան անհաղորդ է կեանքին,
 Իսկ ես փրկութիւն եմ վայելում միշտ.
 Նա հալածուած է խաչով,
 Իսկ ես զօրացած եմ այդ նո՛յն նշանով.
 Նա մերժուած է լոյսից,
 Իսկ ես միացած եմ նրա փառքի հետ.
 Նրան երկրի վրայ անգամ հանգիստ չխոստացաւ,
 Իսկ ինձ երկինքը տուեց սեփականութիւն.
 Կտրեց նրա յոյսի առհաւատչեան,
 Եւ իմը հաստատեց առանց խզելու.
 Նրան խոզերի երամակում արգելափակեց,
 Եւ իմ մէջ ի՛նքը զօրացաւ.
 Կարիճների հետ համեմատեց նրան,
 Եւ ինձ ճառագայթ յայտարարեց.
 Սողունների նմանեցրեց նրան,
 Եւ ինձ իր անունով կնքեց:

Բ
 Իսկ ես լքեցի երախտիքն այսքան բարիքներ անող Աստծոյ
 Եւ չարին հետեւեցի` նրա հետ մէկտեղ դժոխքի յատակը հայելու համար:
 Ուստի արժան եմ բարիքների ապերախտս անշնորհակալ եւ անընդունակ սիրո,
 Մեղքի պարանով եմ ձգուած` երիկամունքիցս խոցուած խորապէս.
 Ճիւղակոտոր ծառ եմ արմաւենու,
 Քացախացած գինի, հեղեղուած ցորեն,
 Ջնջուած մուրհակ, պատռուած վճիռ, աղաւաղուած կնիք,
 Ձեւ այլափոխուած, վերարկու կիզուած, կորած ըմպանակ,
 Ընկղմուած նաւ, մանրուած մարգարիտ, սուզուած անգին քար,
 Տունկ եմ գոսացած, նեցուկ խորտակուած, փայտ իսպառ փտած,
 Խամրած մանրագոր, փլատակուած տուն, խարխլուած խորան,
 Բոյս արմատախիլ, ձէթ` թափուած աղբոտ հրապարակում,
 Մոխրակոյտերի վրայ հոսած կաթ,
 Քաջերի գնդում մահապարտ եմ մի:

Գ
 Զի անձն իմ ողբալի, Բաբելոնի առակի համաձայն` մարգարէներից ասուած`
 Երուսաղէմի հետ եւ նրա նման յորդոր լսեց միշտ եւ չխրատուեց:
 Պատճառն ա՛յն է, որ այստեղ անգոսնուած եմ, այնտեղ` խայտառակուած,
 Այստեղ պարսաւուած եւ այնտեղ կշտամբուած,
 Այստեղ ծաղրուած եւ այնտեղ նախատուած,
 Այստեղ անարգուած եւ այնտեղ յանդիմանուած,
 Այս կողմը ապշած եւ այն կողմը` լքուած,
 Այստեղ հեծութիւն, այնտեղ հառաչանք,
 Այստեղ կասկածներ եւ այնտեղ վախճան,
 Այստեղ վախ ու վիշտ եւ այնտեղ հատուցում,
 Այստեղ արկածներ եւ այնտեղ դատաստան,
 Ուր ո՛չ խօսելու իրաւունք կա եւ ո՛չ պաղատելու,
 Ո՛չ օրերը թիւ ունեն եւ ո՛չ ժամանակը վախճան,
 Ո՛չ յոյսի կամուրջ եւ ո՛չ ողորմութեան դուռ,
 Ո՛չ աջ պաշտպանող եւ ո՛չ օգնող ձեռք:

Դ
 Սակայն ապաւէն ես դու, դու ինքդ փրկութիւն,
 Դո՛ւ այցելութիւն, դու քաւութիւն, դու երանութիւն,
 Դո՛ւ ես բժշկում, դու ես ողորմում, միա՜յնդ հզօր,
 Կենդանի անճառ, Տէր Յիսուս Քրիստոս բարերար Աստուած,
 Օրհնեա՜լ, օրհնեա՜լ եւ դարձեալ օրհնեալ,
 Յաւէտ բարձրացած քո սուրբ Հոգու հետ
 Մեծիդ իսկակից Հօր փառքի համար`
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԿԸ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ արդ, յիշելով ահարկութիւնը վերոգրեալների,
 Որոնք Աստծոյ կողմից ինձ հասած սպառնալիքներ են ահագնապէս,
 Ինչպէ՞ս դադարեմ նոր ողբերգութեան տողեր հիւսելուց,
 Եւ կամ ինչպէ՞ս ցամաքեն հեղեղներն արցունքիս:
 Զի եթէ քառավտակ գետերի ճիւղաւորումները բոլոր,
 Որոնք յորդահոս ծաւալուելով ոռոգում են ողջ եդեմն ու երկիր,
 Լիառատ, լրիւ բաւականութեամբ ջուր տալով նրանց,
 Իրենց ուղխերով ու ակունքներով աչքերս լցուեն, -
 Չեն կարող երբէք զովացնել սաստիկ բոցն իմ մեղքերի:
 Կամ եթէ նոյնիսկ, ըստ մարգարէի ըղձականութեան,
 Գլուխս լցուի ջրերի առատութեամբ,
 Եւ տեսողութեանս ճրագարանները աղբիւրներ կայլակեն`
 Չեն կարող չափել վշտերն անպատում կոտրուած հոգուս.
 Եւ ոչ էլ սրտով կարեվեր խոցուած, եղերապատում բանահիւսութեամբ
 Լալկան կիների ջայլերը բոլոր` կարող են ցաւերս
 Ու աղէտներս երգի վերածել եւ կամ նուագել ձայնով ողբական:

Բ
 Ի՛մ արշխարհ գալու օրն է նզովուած եւ ոչ թէ Յոբի կամ Երեմիայի.
 Զի տօնելի է նրանց ծննդեան օրը բարեբախտ եւ ո՛չ մերժելի,
 Եւ աշխարհն ամբողջ չարժէ նրանցից թեկուզ եւ մէկին:
 Ապա ուրեմն ինձ է վերաբերում նրանց անիծած օրը,
 Երբ ես` անարժանս լոյսի եւ ամէն տեսակ բարիքի` աշխարհ եմ եկել,
 Դառնալով այստեղ կորստեան որդի եւ մահուան դրկից,
 Մշակ մեղքերի եւ արբանեակ անօրէնութեանց:
 Եղո՜ւկ ինձ, զի ես չմնացի հաստատ կեանքի այն ուխտին,
 Որ, ո՜վ բարերար, դո՛ւ սահմանեցիր:
 Չհետեւեցի քո կենդանարար եւ անմահացնող պատուիրաններին,
 Չաշխատեցի ես արմտիք հնձել,
 Որ խռովալից ձմռան օրերին ուտեստ ունենամ.
 Ո՛չ ամուր պատեր կառուցեցի ես եւ ոչ էլ ձեղուն կապեցի յարկիս,
 Որպէսզի մրրկաշունչ քամիներից պաշտպանուեմ:

Գ
 Երկար ճանապարհի համար նշխար մի պաշար ես չամբարեցի,
 Որ դարմանէի տագնապը սովի.
 Աղերսագին աղօթքներ չպատրաստեցի քեզ համար,
 Որոնցով քո առաջ ելնել համարձակուեցի.
 Չհաւաքեցի փրկութեան պաշար մաքրակեաց վարքով,
 Որ նորոգութիւնս երաշխաւորեր.
 Աշխարհում հաշիւս ճիշտ չբռնեցի իմ մատնիչի հետ,
 Որ դատաւորի ձեռքից այժմուանից իսկ պրծնէի.
 Օրհնալիր ձեռքով չներկայացայ,
 Որով սրբուելով մասնակից լինէի օրէնսդրին.
 Ո՛չ դէմքս պահպանեցի, ո՛չ էլ թիկունքս պատսպարեցի,
 Ո՛չ աջ ձեռքս զէնք առայ եւ ո՛չ էլ ձախս` վահան,
 Որ պատերազմում մնայի անվտանգ,
 Զրահ չհագցրի երիվարիս, ոչ էլ մարտիկներիս սպառազինեցի,
 Որ կարենայի ճակատ յարդարել.
 Վաղահաս պտուղը չքաղեցի, եւ ուշհասուկին չժամանեցի
 Եւ ահաւասիկ շուարել եմ ես բարիքներից զուրկ:
 Չունեմ մաքրութեան ծաղիկ եւ ոչ էլ իւղ ողորմութեան,
 Եւ գիշեր է մութ, մռայլ ու անշող.
 Մահուան նիրհով եմ քնել ես,
 Եւ կոչողի փողի տագնապն ստիպում է ինձ.
 Զարդը հարսանեաց մերկացրի կրկին եւ ձէթը վարքի լքեցի դարձեալ
 Եւ հարսանիքի դուռն ահաւասիկ փակւում է:

Դ
 Եւ արդ, այսքա՜ն վշտերի մէջ ես ինչպէ՞ս մխիթարուեմ,
 Կամ խաւարամած տարակոյսներիս կենսաւետ յոյսին որքա՞ն լոյս խառնեմ.
 Եւ կամ ո՞ւր արդեօք ոտքս հաստատեմ,
 Ո՞ր վստահութեան աչքերս յառեմ,
 Եւ կամ ո՞ւր տեսնեմ անդորրութիւնը իմ ծփանքների,
 Կամ ո՞ր ըղձալի հանգստութեանը ձեռք կարկառեմ:
 Եթէ երկնքի բարձր ձեղունին պարզեմ ձեռքս ես,
 Այնտեղից տեղաց հուրը Սոդոմի, ինչպէս ասուած է:
 Իսկ եթէ երկրի խորունկ յատակին`
 Նա՛ բացեց երախն իր հափշտակիչ ու կուլ տուեց Դաթանին`
 Աբիրոնի բանակներով:
 Եթէ հանդգնեմ փախչել բռնողից`
 Գուցէ բռնի ինձ վիշապն ահագին:
 Գազանների հետ եթէ թափառեմ`
 Նրանք առաւե՜լ շտապեն պիտի արարչի վրէժն ինձնից առնելու,
 Քան մի ժամանակ Եղիսէինը`
 Բեթելացի մատաղատի քրմորդիներից:
 Եթէ աչքս ամենատարած օդի պարզութեանն յառեմ`
 Եգիպտացոց համար շոշափելի խաւար դարձաւ այն.
 Թէ թռչուններին` բարձունքում ճախրող`
 Մորթուած զոհերի արիւնաբոսոր դիերն ուտելու են կոչուած նրանք:

Ե
 Տկարների դէմ եթէ խիզախեմ`
 Կսպառուեմ պիծակներից, եւ ինձ ի՞նչ պէտք են առիւծներ այլեւս:
 Պատառօտող արջերից եթէ ճողոպրեմ`
 Արիւնածարաւ մժեղները ինձ պատահեն պիտի:
 Եթէ ինչ-որ տեղ ես անհոգ նստեմ`
 Ամենաչնչին մժղուկները վառուող կրակի մոծիրների պէս շուրջս կմաղուեն:
 Միեղջիւրանու եղջիւրից եթէ փախչեմ ու պրծնեմ`
 Մորմոքեցուցիչ մանր մուների ճիրանները ինձ պիտի կեղեքեն:
 Շտեմարանի մի խորշը եթէ թաքնուեմ, կուչ գամ`
 Մեղքի նմանակ գարշ ու տաղտկալի գորտերը պիտի ինձ զզուեցնեն:
 Անդաստաններում եթէ ինչ-որ տեղ գտնեմ ինձ համար ու տեղաւորուեմ`
 Շնաճանճերի տարմերը պիտի իմ շուրջը պատեն:
Մի կողմ եմ թողնում մորեխն ու մարախ - զօրքեր զօրաւոր,
 Ժանգը անկենդան, ուտիճը անտես, թրթուր թունաւոր,
 Ջուր թուացող կարկուտով ու ոչնչացնող եղեամով հանդերձ,
 Որոնք մեր աչքին թւում են թէեւ անզէն ու անզօր, չնչին, չքոտի,
 Բայց եւ Աստծոյ մի ակնարկութեամբ նրանք խիստ գոռոզ եւ ուժգնաբար
 Զարկեցին, դուրս հանեցին ու հալածեցին յաղթականօրէն
 Իր գաւազանով հպարտ եւ ամբարտաւան բռնաւոր Փարաւոնին:
 Սրանք են ահա մահացու խոցող, գաղտնի վնասող, լլկող ու թաքուն
 Տեսակները այն հոգեւոր անտես չարչարանքների,
 Որոնք որպէս պատիժ ուղարկուեցին եգիպտացոց` նրանց անօրէն գործերի համար:

Զ
 Բայց դու, ամենազօ՛ր, արարիչ եւ տէր բոլորի,
 Յաղթող հանդիսացիր թշնամիներիս` հալածելով նրանց.
 Եւ ինձ ողորմի՜ր կրկին գթութեամբ` փրկարար ձեռքդ մօտեցնելով ինձ,
 Որ վարանած եմ եւ տարակուսած, խոշտանգուած եւ մահապարտ.
 Զի դու ես միայն ճանաչւում Աստուած`
 Միշտ փառաւորուած Հօր եւ սուրբ Հոգու հետ
 Յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԲԱՆ ԿԹ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Եւ քանի որ ես, իմ գոյացութեան ամենահնար արուեստաւորիդ`
 Տիրոջդ ու Աստծուդ ձեռքով, քո սիրոյ մէջ, ինչպէս զտող քուրայում,
 Եռում եմ շարունակ ու չեմ պարզւում երբէք,
 Խառնւում եմ միշտ ձուլուելու համար ու չեմ միանում,-
 Ուստի, երկնաւո՛ր դու արծաթագործ, ճարտարապե՛տ իմ,
 Ի զո՜ւր ես հոգնում եւ ընդունայն ես ջանում ինձ համար,
 Ըստ մարգարէի յայտնի առակի` չարութիւնս չհալուեց,
 Եւ ահա, ես ինքս կամովին չարաչար մոլեգնելով,
 Մի ողորմելի եւ դիւահար խելագարի պէս
 Խօսում եմ հանդգնաբար անկարգ` աւելի մեղքերս աճեցնելու,
 Քան թէ հաշտութեան մի ճար գտնելու:
 Եւ որպէսզի հանդերձեալում պատրաստուող տանջանքները
 Չերեւան ինձ անընտել դէպքեր, անսովոր պատահարներ եւ անօրինակ հանդիպումներ,-
 Ընդմիշտ անմոռաց պահեց իմ մարմնում, այստեղից իսկ,
 Նախկին անէծքներից մնացած հազիւ նկատելի հետքերը,
 Որպէսզի փոքր ու չնչին տարրերից մեծին սովորենք:

Բ
 Որովայնի մէջ են առաջանում ինքնաբերաբար ու բազմանում
 Շարժուն ու պէս-պէս ճապուկ ճճիներ,
 Աղիքների գաղտնակուր որդեր, այրող այտուցներ,
 Բշտիկներ բազում բոցի պէս կիզող
 Եւ անկերպարան, անձեւ անիծներ,
 Եւ այլ քրտնածին ու զազրաթորմի`
 Կսկիծ, եռ ու քոր պատճառող անիծ, ե՛ւ լու, ե՛ւ ոջիլ,
 Ու վայրենական այլ ասպատակներ,
 Որոնք գիշերամարտ դեւերի եւ խաւարասէր, զինուած բարբարոս գնդերի նման,
 Եւ արաբական քանասար գայլերի գազանութեամբ,
 Կորակոր ընթացքով, արջնաթոյր գոյնով,
 Կրկնոլոր ու կեռ կտուցով` կարճի խայթոցի նման,
 Խոցելով, ինչպէս դժնիկ փշով` ծծում են, քաշում արիւնը մեր թաց
 Եւ հանգստարան անկողնում չարչարում են մեզ:
 Եւ երբ մէկը իր ձեռքը երկարի նրանց` արժանի պատիժը տալու,
 Զգում են իսկոյն մարդուն պատճառած վնասը իրենց
 Եւ իսկոյն եւեթ, լերկամարմին ու փոքրիկ հասակով
 Թռչում են, կարծես թէ թեւեր առած,
 Եւ մարախի պէս ոստոստելով` այս ու այն կողմ ընկնում,
 Աղուէսների նենգ ու խաբեպատիր բարքի համաձայն
 Փախուստ են տալիս ամէն ուղղութեամբ խորամանկելով
 Մտնում ծակուծուկ, մահուան երկիւղից փրկուելու համար:
 Եւ իրենց չնչին չքոտի տեղով ոչ միայն ռամիկների ու խառնիճաղանջների,
 Այլեւ ահագին հզօր թագաւորների կփախցնեն նրանք,
Կհանեն վերը` դստիկոնը բարձր ապարանքների
 Եւ կամ բացօթեայ կբնակեցնեն:
 Շատ քաջեր անգամ, որոնք իշխեցին ամբոխների վրայ
 Եւ ժողովուրդների տիրեցին, եւ ազգերի քաղաքներ առան,
 Խոստովանում են պարտութիւնն իրենց զօրեղ ձեռքերի,
 Թէ` "Որովհետեւ չկարողացանք մեզանից հզօրների բռնութեանը դիմադրել,
 Այդ պատճառով էլ խոյս տուինք ահա եւ հասանք այստեղ:

Գ
 Բայց ինչո՞ւ եմ ես խօսում այդ չնչին, աննշա՜ն այնպէս ու ծիծաղելի գոյութեանց մասին,
 Նրա համար, որ նրանք զօրաւոր եւ անհերքելի ջատագովներ են աստուածութեան
 Եւ հանդերձեալներն են յիշեցնում ինձ,
 Որոնք անօրէն իմ մարմնի մէջ ծնւում են իբրեւ դառն պտուղներ:
 Դրանց նման են եւ դրսից եկող ախտերն սպանիչ
 Եւ ուտիչների կոյտերն անողոք, որոնցից անհնար է ազատուել,
 Որոնց մեր մարմնին պատճառած ահարկու ցաւերով
 Կարողանում ենք գալիք տանջանքներն իմաստասիրել:
 Եւ կարելի չէ գտնել որեւէ ապաստանարան,
 Որ կարողանանք խոյս տալ նրանցից եւ ազատ մնալ.
 Զի առանց կամքիդ եւ ակնարկութեանդ
 Ի չիք են անցել մարդկային բոլոր ճար ու հնարանք:
 Իսկ դու, բարերա՛ր, կեանքի ամէն դեղ ու դարմանն ունես բաւականապէս,
 Եթէ կամենաս փրկել, նորոգել, քաւել, բժշկել եւ կենագործել:
 Եւ քեզ փա՜ռք յամենայնի յաւիտեանս յաւիտենից. ամէն:

ԱՆ Հ ՍՐՏԻ ԽՈՐՔԵՐԻՑ ԽՈՍՔ ԱՍՏԾՈՅ ՀԵՏ
Ա
Ստեղծուածների մէջ անդասելի այս մանրուքներից յետոյ երկրային`
 Խօսքիս ընթացքը բարձրացնեմ պիտի մինչեւ մեծագոյն արարածները,
 Ահաւորի արդար եւ անաչառ գործերի մասին ճառաբանելով,
 Բայց եթէ նոյնիսկ շատ մօտիկ լինեն նրանք Աստծոյ,
 Ինչպէս որ էին նահապետները մեր աստուածամերձ,
 Եւ կամ մաքրագոյն, ինչպէս եղել են մարգարէները,
 Կամ անբծագոյն, ինչպէս առաքեալները,
 Կամ ընտրելագոյն, ինչպէս մարտիրոսները,-
 Զո՜ւր է նրանցից հոգու փրկութիւն յուսալ ինձ համար,
 Եթէ դու, ո՜վ աննուազ բարի եւ անփոփոխ խնամակալութիւն
 Եւ անպակաս ողորմութիւն, ցոյց չտաս ինձ քո մարդասիրութիւնը:

Բ
 Զի եթէ նոյնիսկ Աբրահամին իրե՛ն ձայն արձակեմ,
 Ինչպէս ընչեղի ողորմագին առակն է ինձ ուսուցանում,
 Տապից պապակուելիս անգամ նա մի կաթիլ ջուր չի կարող տալ ինձ,
 Քանի որ նա էլ մարդ է` մարդկային անճարակութեամբ:
 Եթէ Մովսէսին դիմեմ` նա էլ է համակուած դարձեալ նոյն տկարութեամբ,
 Զի անզօր եղաւ փրկել այն մարդուն,
 Որն իր վառելիք ցախի պաշարը շաբաթ օրն էր հաւաքում:
 Եթէ Ահարոնին` նա եւս ուրիշին աղաչելու կարիք զգաց,
 Իսկ եթէ Դաւթին իր բոլոր բարի գործերով հանդերձ` նա էլ չմնաց անմեղադրելի.
 Իսկ եթէ Նոյին, Յոբին դիմեմ ես, կամ Դանիելին`
 Եզեկիէլ մարգարէն նրանց անուններն յիշատակելով,
 Այսպէս խօսեց նրանց մասին`
 Աստծուց ներշնչուած.-
 "Կենդանի եմ ես, ասում է Տէրը, թէ նրանք չպիտի կարողանան
 Ազատել իրենց ուստրերին ու դուստրերին վերահաս բարկութիւնից,
 Այլ միայն իրենք պիտի ազատուեն":
 Իսկ եթէ դիմեմ հաւատքի վէմին` Պետրոսին,
 Քո խնամքներից դոյզն-ինչ խորթացած` նա՛ եւս ենթարկուեց իմ մոլորանքին,
 Թողնում եմ այստեղ յիշել մէկ առ մէկ այն շատ-շատերին,
 Որոնք անձնատուր եղան զանազան տեսակ կրքերի,
 Թէեւ յաւիտեան երջանիկ լինեն:
 Դրանցից մէկն է Հովաս անունով ոմն մարգարէ,
 Որի աստուածառաք սպասաւորութեան մէջ մարդկօրէն գայթակղութիւնը
 Անբացատրելի է մնում շատերին, ինչպէս էլ որ մեկնաբանուի:

Գ
 Եւ քանզի սահմանափակ է մարդկանց փրկութեան կարողութիւնը,
 Նրանք իրենք էլ ողորմութիւն գտան բարերարիդ կողմից եւ ամենակալիդ շնորհիւ զօրացան,
 Կոչուեցին պաշտպանողիցդ եւ հնարաւորիցդ քաւուեցին,
 Ներուեցին աազատարարիցդ եւ անախտականիցդ բժշկուեցին,
 Կենսագործուեցին անապականիցդ եւ նորոգողիցդ լուսաւորուեցին:
 Հետեւապէս, գիտենալով չափն ու սահմանը հողածին բնութեանս,
 Որպէս հարազատ նմանակիցներ`
 Ի վստահութիւն յուսահատներին եւ ի խրախոյս`
 Ահա եւ քեզ եմ դիմում ես միայն,
 Որդի՛դ կենդանի Աստծոյ` Քրիստոս, օրհնեալ ամէն ինչի մէջ:
 Եւս առաւել կճշմարտուեն վերոգրեալ օրինակները,
 Եթէ այստեղ, այս աղօթքի մէջ յիշենք նմանօրինակ
 Եւ այս խօսքն արդար, որ երջանիկ իմաստուններից մէկն է ասել,
 Թէ` "Բարի է Տիրոջ ձեռքն ընկնելը, եւ ոչ թէ մարդկանց.
 Զի, ինչպէս որ մեծ է նա, այդպէս էլ մեծ է նրա ողորմութիւնը":
 Ու թէեւ այս խօսքով Դաւթին էր ակնարկում,
 Բայց երբ որ երեք աստուածային հարուածներ էին առաջադրւում նրան,
 Նա ինքը յօժար, կամաւոր կերպով սատակիչ մահուան դատավճիռն ընտրեց,
 Ընդունելով այն իբրեւ կենդանութիւն, որ Քրիստոսի հաւատքով կաճի եւ կզօրանա,
 Քան թէ միւս երկու այն հարուածները, որոնք տանջում են ու չեն ողորմում:
 Եւ սակայն անյարմար չի լինի, որ ես էլ այդ խօսքից օրինակ վերցնեմ իմ կորած հոգու համար,
 Որ տոչորւում է ապրելու հնար գտնելու տենչով:
 Այսպիսով, սակայն, իմ ողբերգական այս մատեանի մէջ,-
 Առանց որի չի կարելի մօտենալ Տիրոջը,-
 Ես ոչ թէ նուաստացնում եմ փրկուածներին, այլ փրկչի անունն եմ պսակում
 Եւ նրա շնորհն եմ բարեհռչակում բոլորին.
 Ու խոստովանում եմ հաստատ խօսքով, թէ նոյնիսկ նրանք,
 Որոնք շա՜տ բարձր են թռչում իրենց սուրբ վարքի թեւերով,
 Կարօտ են դարձեալ քո ողորմութեան դեղ ու դարմանին:

Դ
 Ուստի եւ ահա, դու կեանք, փրկութիւն ու բժշկութիւն,
 Դու անմահութիւն, լուսաւորութիւն ու երանութիւն,
 Անդորրացրո՛ւ ինձ իմ մեղքերի չարչարանքներից,
 Որպէսզի ինքս ինձ ընդմիշտ մեղադրող հեծութիւնների
 Ձանձրացուցիչ թախանձանքներից հանգստանաս եւ դո՛ւ
 Որ ոչ այլ ինչով, այլ միայն մարդկանց փրկութեամբ ես պարարւում,
 Օրհնեա՜լ յաւիտեանս. ամէն: