ՀՐԱՆՏ ԱԼԵՔՍԱՆՅԱՆ

Harutin » 19 июн 2011, 11:49

...
Քո ոլոր-բեկբեկ հետագծերը
անցյալի նեղլիկ նրբանցքներում`
ինչպես մեռած լեզվով ողբը
կավե սալիկներին`
առ ճակատագրի խաղ ու որոգայթ...
Թող գնդակահարվեմ ճիշտ ծոծրակից,
անծպտուն ելնեմ ամեն կառափնարան,
միայն քո կենդանի ձայնը ելեւէջի աշխարհատան մեջ,
թեկուզ ողբի նման
կամ ցնծերգի պես...
02.07.2010 թ.

Harutin » 19 июн 2011, 11:50

...
Հուլիսյան գիշերը անխոս նահանջում է
չսահմանագծվող փռվածքներից եւ
բաբախ առ բաբախ առինքնում է քեզ
թախծոտ հմայքը իրերի ու օրվա:-
Դեռ այն կնքվելու է հազար ու մի անվամբ,
երկրային խաղաղ հմայքի տակ կրկին
իրենց վերգտնելու են աստղ ու կարիճ,
սակայն
կուսական լույսը զգույշ քողարկում է
իրականության ծեփագույն դեմքը,
ինչպես բարեպաշտն է սրբիչով ծածկում
ծովեզերք նետված ջրահեղձին:
07.07. 2010 թ.

Harutin » 19 июн 2011, 11:50

...
Տեսանելի կյանքը`
3D ձեւաչափի շարժանկար ասես.-
գալարվում է քո շուրջ իր զիլ գրավչությամբ
եւ հին խաղակարգով`
քեզ չի ներառում իր բուն շարժման մեջ:
Եվ դու անդադար աղաղակում ես`
մերթ հիացմունքով, մերթ կատաղորեն:-
Կյանքը սիրում է,
երբ դիտում են իրեն կրքոտ չիմացությամբ`
ինչպես մոլեռանդ երկրպագու:
09.07.2010 թ.

Harutin » 19 июн 2011, 11:50

ՈԳԻՆ ՀԱԳՆՈՒՄ Է ԿՐԱԿԵ ՇԱՊԻԿ

Աննահանջ, հատու մղվում են առաջ
հուժկու հրդեհները անտառային, ինչպես
անցյալից խուժող կարմիր լեգեոններ հույժ հրամանով`
"թաղել մոխրի մեջ արարչության ոգին..."
Կրակն անկասելի է.-
խոր քնից անգամ տեսանելի են
նրա խոյահար հրաալիքները -
փթթուն ցամաքներում, ծով ու անապատի անեզրության մեջ,
մեգապոլիսներում, խուլ գաղութներում,
Երկրի կենտրոնում է ու աշխարհից վեր,
մարմնի ներսում է անմար կրակը
եւ ժամանակի սառը երակներում,-
վառվում է ապագան, ասես մետաքսե օդապարիկ:-
Մեծ խարույկներ կան Հուշերի ծոցում
եւ բաղձանքների խաչուղիներին:
Կյանքի բոցերը համբառնում են վեր`
որպես մերժված սրբի հրեղեն աղոթք:
(Կյանքն ու Երկիրը մնում են ծպտյալ կրակապաշտներ(:

Հեռվում մի ճարտար ձեռք ուրվանկարում է
մոխրացող կմախքները գոյահանդեսի:-
Ոգին հագնում է կրակե շապիկ...
15.09.2010 թ.

Harutin » 19 июн 2011, 11:50

ԵՐԿՈՒ ՃԱԿԱՏԱԳՐՈՎ ԱՂՋԻԿԸ

Ինքնահաճ ամբոխի ու աշնան ծփանքով
անցավ աղջիկը` ինչպես տուն առաքված կակաչափունջ...
Դեմքը իրենն էր` գողտրիկ-հայկական,
հայացքն էր ուրիշի` այլաբերված ասես,
եւ հարազատ ինչ-որ ջերմություն կար նրա
մելամաղձոտ, ներհուն նայվածքի մեջ...
Իմ նախատա՞տն էր նայում անսեթեւեթ
նրա խաժագույն աչուկներով, թե՞
թոռ-ծոռնուհիս էր ապագայից նրան առաջնորդում...
Աշնան կեսօր էր:
Անցավ աղջիկը`
երկու ճակատագիր իր նազանքում առած...
20.11.2010 թ.

Harutin » 19 июн 2011, 11:50

...
Հայկական լեռնաշղթան սեւեռուն հատում է
հասարակածները պատմության ու կրքի`
ինչպես ոսկեբեռ ավտոշարասյուն`
վառված լույսերով մառախուղային:-
Ամենուր փայլում են ավարառուների մթամած աչքերը -
նրանք ոսկուց զատ ուրան են փնտրում
եւ վկայագրեր կայքի ու ծննդոց...
Տեսապատկերվում է անկանգ կողոպուտն այդ
երկնքի անթիվ ճակատամասերից, բայց
լիակատար չէ դրվագաշարը իբրեւ հայտարար -
պարագլուխները շրջված դեմքով են,
իսկ վերից համր աստղեր են տեղում`
դաջվելով հոգուն լեռնապարի...
02.12.2010 թ

Harutin » 21 июн 2011, 21:48

Բանահովտի Հայազավրը

1.

Ես բանահովտի պարեկ հայազավրն եմ.-
հին ու նորածագ մարտահրավերները
լազերային սրի պես մխրճվում են
իմ գերզգայուն հյուսվածքներից ներս:-
Ինձ սպառնում են իսպառ անհետացմամբ:-
Ես միշտ վիրավոր եմ, ուստի եւ`
ամենակենդանին, ուշիմը գերազանցիկ,-
ցեղիս բառարար գեներն եմ հսկում
նախահարձակ ժխտման
տարածա- համաշխարհային դավագրգիռներից:-
Լսու՞մ եք խորին մռնչյունս
Ա-ից մինչեւ Ֆ...

2.

Ես բանատեր եմ -
ժառանգը հեռավոր նախնի-բառահենի:
Եղա ծնունդը եւ
բնական ու ձեռնասուն ճգնաժամերի,
եւ Աստված ճանաչել է անկախ կարգավիճակն իմ:
Ես յուրացնում, խնամքով մշակում եմ
երկրային արտաբերումները խայտաբղետ
եւ երկնային շշուկներն եմ որսում հաճույքով:
Փայլեցնում եմ բառերը, վարժեցնում ապա.-
նրանք շատ արագ են այլասերվում
հրապարակների ու առանձնասենյակների բզզյունի մեջ:-
Կանխել բանավիժումների աճը խելահեղ:-
Կենսոլորտներն անվերջ աղտոտվում են
հոգու թունավորումներին ճիշտ համընթաց -
շեղված բառերից,
արնավառ ուղերձներից...
Ես բանատեր եմ:
Իմ թիկնազորը իմ ծնած բառերն են:

04.02.2010թ.

Harutin » 21 июн 2011, 21:49

Այցագիր առ Անհուշ Բերդ

Ըմբռնել Երկնքի ակնարկները եւ հույժ կասկածները Երկրի:
Ընդունել ծովերի շառաչը ահարկու
եւ լեռնաշղթաների գորովը կապտաճերմակ:
Տեսնել առանձնասենյակի հավատամտությունը
եւ հորիզոնների արցունքները պայծառ:
Հպվել հողի լուսնահար երազներին, նրանց խենթությանը
եւ կեսօրների բոցավառ հայելուն հպվել:
Սերտել մայր քաղաքի փիլիսոփայությունը
եւ սաղմոսները մրսկան սահմանների:-
Գրել անունները սիրո ու մահվան
եւ նոր` հեռանալ դեպի Անհուշ բերդ:

Harutin » 21 июн 2011, 21:49

...
Ինչ պահմտված է պահի ետեւում,
տեսածրվում է մանրամասնորեն`իբրեւ
քո հոգու գաղտնի թղթապանակի անստորագիր էջ:
Բայց եւ անաղմուկ ձայնուղերձի պես
Նա թրթռում է թիթեռի փափուկ թեւերի ներքո,-
չլսված միֆ է ու բնավարկած,
փոխարկելի է անապակ կրքով,-
երբ աչքը թարթի չարաճճիորեն, հեզ նայադները
քո ապագայի դեմքը կլվան
Ազատան գետի պաղ մաքրությամբ:

Harutin » 21 июн 2011, 21:49

Չի տեղավորվում թախիծս ոչ մի երկնքում

Երկար անցում` մորմոքի սրտակուր թունելով,
վերջում ծիծաղ կա եւ լուսարձակ,
որ ավելորդ են արդեն:-
Հեռացող տարին թողլքված կին է ոխերիմ,
որ ուզում է վրիժառել քեզ ... խոհեմաբար:-
Եւ մինչ կծնվեն նորելուկ բառերը ապաշխարանքի,
հուշի պայթյուններ կթնդան ամենուր,
նոր մուտանտներ ու համաճարակներ կսփռվեն անկանգ,
եւ դու մի այլ հոգու համար շոյանք չես գտնի,
եւ կասես խաղաղված իշխանի հեզությամբ.
,,Չի տեղավորվում թախիծս ոչ մի երկնքում,,: