.
Թարգմանություններ Խայամից

***
Մի նախանձիր դու նրան, ով ուժեղ է և հարուստ,
Գիշերներից հետո միշտ ծեգն է գալիս՝ գիտես ուստ*:
Այս կարճ կյանքը՝ հավասար մի հոգոցի ի խորոց,
Հաշվիր վարձով է տրվում՝ և անցողիկ, քեզ վերուստ:


***
Զուր ես գանձեր հավաքել և կուտակել մի ողջ դար՝
Անմահություն գնելը անհնար չէ՞ ու դժվար:
Կյանքն այս՝ տված քեզ, ընկեր, և կարճ է, և անցողիկ,
Փորձիր իզուր չծախսել ժամանակը, ա՛յ թշվառ:



***
Մենք ակունք ենք խնդության և ողբերի հանքահոր,
Մենք աղբյուր ենք մաքրության և ամոթի հոր ենք խոր:
Մարդը կյանքի հայելում բազմադեմ է հավելվում,
Ոչնչություն է, նաև՝ մեծ, անսահման և հզոր:

ՈՒՍՏ - որտեղից

.
ՍԵՐԳԵՅ ԵՍԵՆԻՆ
«Պարսկական մոտիներ» շարքից

***

Դու ասացիր, որ Սահադին
Համբուրել է կուրծքը կանանց:
Համբերիր դու՝ Աստծո պատվին,
Կսովորեմ կամաց-կամաց:

Դու երգեցիր. «Ափին Եփրատի
Վարդն աղջիկներից շատ է չքնաղ»:
Լինեի հարուստ բազապատիկ -
Ես կերգեի մի ուրիշ տաղ:

Ես կկտրեի ալ վարդերն այդ,
Որ ուրախությանբ լինեմ ի լից,
Միայն չլինի աշխարհում մի վարդ
Ավելի չքնաղ իմ Շահանէից:

Եվ մի տանջիր պատգամով նորից,
Ես պատգանմներից եղել եմ զերծ,
Թե բանաստեղծ եմ ծնվել մորից -
Պիտի համբուրեմ ինչպես բանաստեղծ:



СЕРГЕЙ ЕСЕНИН
Из цикла «Персидские мотивы»

***
Ты сказала, что Саади
Целовал лишь только в грудь.
Подожди ты, Бога ради,
Обучусь когда-нибудь!

Ты пропела: «За Ефратом
Розы лучше смертных дев».
Если был бы я богатым,
То другой сложил напев.

Я б порезал розы эти,
Ведь одна отрада мне —
Чтобы не было на свете
Лучше милой Шаганэ.

И не мучь меня заветом,
У меня заветов нет.
Коль родился я поэтом,
То целуюсь, как поэт.

.
Ս. ԵՍԵՆԻՆ
***
Ճահիճ ու մորուտ,
Խաժ լաչակ երկնում,
Ոսկով է՝ փշոտ,
Ծմակը բերկրում:

Հավքն է կտկտում
Ծառուտում խճիճ,
Եղևնու երազում -
Հնձվորների ճիչ:

Ճռում են հանդում
Սայլերն անցնելով,
Ակներն են բուրում
Չորուկ հացենով:

Լսում է ցաքուտը
Սուլոց վայրենի...
Մոռացված եզերք,
Երկիր հայրենի:

.

.

Թարգմանություն, Սերգեյ Եսենին
ԹԽԿԻ ԴՈՒ, ԻՄ ՏԵՐԵՎԱՏ

Թխկի դու, իմ տերևատ, սառացապատ թխկի,
Ի՞նչ ես կանգնել դու ճկված այս ձյունաբքին:

Թե՝ լսե՞լ ես, տեսել ի՞նչ, ասա ինձ ուղիղ,
Կարծես քայլում ես շուրջը մոտակա գյուղի՝

Նման հարբած պահակի՝ ելած ճանապարհ,
Թաղված ձյունի կույտի մեջ, ոտքդ ցրտահար:

Ախ, ես ինքս այս պահին թույլ ու երերուն,
Ընկերական խնջույքից չեմ հասնելու տուն:

Տեսա այնտեղ ուռենի, սոճի ու սոսի,
Երգ երգեցի այդ բքին ամառվա մասին:

Ես ինձ թխկի թվացի՝ քեզ նման՝ ճանաչ,
Սակայն ոչ թե տերևթափ, այլ՝ լրիվ կանաչ:

Հիմարացած ես, ահա, լրբությամբ լեցուն,
Ինչպես կնոջն՝ ուրիշի - գրկեցի կեչուն:

.
"КЛЕН ТЫ МОЙ ОПАВШИЙ

Клен ты мой опавший, клен заледенелый,
Что стоишь, нагнувшись, под метелью белой?

Или что увидел? Или что услышал?
Словно за деревню погулять ты вышел

И, как пьяный сторож, выйдя на дорогу,
Утонул в сугробе, приморозил ногу.

Ах, и сам я нынче чтой-то стал нестойкий,
Не дойду до дома с дружеской попойки.

Там вон встретил вербу, там сосну приметил,
Распевал им песни под метель о лете.

Сам себе казался я таким же кленом,
Только не опавшим, а вовсю зеленым.

И, утратив скромность, одуревши в доску,
Как жену чужую, обнимал березку.
Сергей Есенин

.