***

Քեզ գեղեցկության աստվածն է սիրել

Եւ օծել է քեզ հմայքի ոգին։

Քո պատվի համար ճոճվել են սրեր

Եւ վահաններ են փշրվել, օ՛, կին...



Իսկ հիմա նկուն, անօգ ու անսեր`

Ճակատագրի հողմերի առջեւ...

Բարին` զինավառ, իսկ չարը` անզեն,

Եւ կրակները դանդաղ կսառչեն։



Ո՛չ, մոխիրներից, մշուշներից վեր

Քո ձույլ պատկերը կհառնի կրկին։

Քո պատվի համար ճոճվել են սրեր,

Եւ վահաններ են փշրվել, օ՛, կին։

***



Վառվի՛ր, Գեղեցկությո՛ւն, թե ուզում

ես տեւել,

Թե չես ուզում կրել պիտակը այն «ունայն»։

Նա, ով չի ընդվզում, չի էլ կարող տեւել,

Վկան մեր հեթանոս աստվածներն

այն գունատ։



Վառվի՛ր, Գեղեցկությո՛ւն,

ինչպես հավքն այն Փյունիկ,

Վառվես, թե չվառվես, պիտի մոխիր

դառնաս։

Ձուլի՛ր տիեզերքին տրոփը ավյունիդ,

Եւ այնտեղից գուցե մի օր վերադառնաս։



Վառվի՛ր, Գեղեցկությո՛ւն, մոխիրը

քո շաղ տուր

Հավերժության ահեղ դարպասների վրա։

Այս անցողիկ կյանքում միայն նա է

հաղթում,

Նա՛, ով ճախրել գիտե անկանգ ու

անվարան։

Այս անցողիկ կյանքում լոկ թռիչքն է մնում,

Դու քո թեւերն այրիր հենց թռիչքի պահին։

Վառվիր ինչպես խունկն է վառվում

խնկամանում,

Եւ ներկային դու քո ապագայից նայիր։

***

Քեզ մոռացել են, քեզ չեն հիշում,

Դու` մութ տայգայում մոռացված գայլ։

Եւ սփոփանքի ոչ մի նշույլ,

Որքա՞ն քայլեցիր, մնաց որքա՞ն։



Ի՞նչ ճամփաներով հասել ես ո՞ւր,

Ի՞նչ ես կորցրել այս ցուրտ հեռվում։

Գլխիդ վերեւում` երկսայրի սուր,

Վերից մոխիր է կարծես հեղվում։



Չապրված սերեր, չարված գործեր,

Խորհուրդը` կյանքին թեթեւ նայիր։

Պետք չէ զրկանքը սրբագործել,

Հիշիր ժպիտը հեռուների։

***

Սեր էիր երգում հիմարաբար

Ոխ ու կեղծիքի այդ զնդանում։

Ուրեմն ապրիր կյանքդ թափառ,

Տե՛ս, թե բախտը քեզ ո՞ւր է տանում։



Անիվների հե՛ւք, թագուհի՛, ճո՛րտ,

Միայնակ մի ձի, աներգ օրոր։

Նախանշված է քայլը հաջորդ,

Իզուր վատնվող ջանք ու կորով։



Մշուշը քաշվեց։ Նայիր ու տես,

Քո հացում իրոք, որ աղ չկար...

Գալիքից մի լույս կանչում է քեզ

Ու կարմիր հագած այն աղջկան։

***

Ծաղկազարդ քղանցք, սքողված ծունկեր,

Ծնկակապերի ճոճքը երգեցիկ...

Լե՛դի, կիրքը Ձեզ հալածո՞ւմ է դեռ

Եւ առաջվա պես պի՞նդ է Ձեր խեցին,



Մտքինս ա՛յլ էր, զուր մի չարացեք,

Ձեր հմայքն է ինձ խելքահան անում։

Ես նշմարում եմ, ինչ-որ չարի ձեռք

Ձեզ անդունդների եզրով է տանում։



Ծովահարսերը անգամ ջրածին,

Իրենց խոցելի գարշապարն ունեն։

Ահա գինը մեր արած-չարածի.

Լաբիրինթոսը` գորշապատ ու նեղ։

***

Քո երկրում օտար ես,

Եւ ցավը հեղվում է։

Սփոփանք, օ՛, տա՛յր, ե՛ս

Փուչ բանից նեղվում եմ։



Եւ սիրտս` ելման գետ,

Մորս դեմքն եմ հիշում։

Տքնանքդ ո՞ւմ էր պետք,

Սարդենու որբ մի` շյուղ։



Այս ինչե՞ր են անում,

Խոսում են ինչերե՞ն։

Էլ ինչ` հուշ, ինչ` անուն,

Ինչ` Բակունց, ինչ` Չարենց։



Երազը` շնչահատ,

Պատռվի՛ր, հող ասված։

Էլ ի՞նչ սեր, ի՞նչ հավատ,

Որտե՞ղ ես, իմ Աստված։

ՓԱՐՎԱՆԱ

«Մրսո՞ւմ ես», «Մրսո՛ւմ եմ», հեռվո՛ւմ են

Կարոտը, սերերն իմ թափառիկ։

Իսկ մեղքը ներվել ու ներվում է`

Երթի հետ` սեւաշուք թափորի։



«Մրսո՞ւմ ես», «Մրսո՛ւմ եմ», ցրտե՛լ է,

Չկա-ին ոչի՛նչ են գումարում։

Մոմի պես վառվում են սրտերը,

Մոմի պես վառվում են ու մարում։



Այս լիճը երկար է խորհել, ու

Իմ ապրած օրերն ու պահերը։

Մեզ համար իմ սրտի խորերում

Ինչ-որ բան գուցե թե պահել եմ։

ՀԱՅԻ ԱՉՔԵՐ

Հայի աչքերը նման են

Ֆրանսիացու աչքերի,

Իսկ վերջինս

Իսպանացու աչքերի

Ճիշտ կրկնապատճենն է։

Իսպանացունը` իտալացու

Կամ նորզելանդացու

Աչքեր է հիշեցնում։

Նորզելանդացունը

Չես տարբերի

Սկանդինավցու աչքերից.

Երբեմն` ուրախ,

Երբեմն` թախծոտ

Աչքեր։

Աչքեր հղանալիս

Բարձրյալն անշուշտ

Ցանկացել է

Հայի աչքերը

Առանձնահատուկ գծագրել,

Բայց արդյունքում ստացվել են

Պարզ, սովորական, մարդկային

Աչքեր,

Այնպիսիք, որ անհրաժեշտ են

Մարդ էակին

Աշխարհին շիտակ ու անվեհեր

Նայելու համար։

***

Ճերմակ թուղթ, որի վրա պետք է

Գրված լիներ աշխարհի ամենալավ

Բանաստեղծությունը...

Թո՛ւղթ, դու այնքան

Ճերմակ ես,

Մաքուր ու առինքնող, որ քեզ վրա

Կարծես ձյուն նստած լինի։

Մինչդեռ քեզ անգթորեն

Մրոտում են,

Մրոտում են անվերջ

Գրչակները մոլի։

***

Այնպես գեղեցիկ ու հեշտ էր մեռնում

Այգաթիթեռը Սանկտ Պետերբուրգում։

Դա հոգեվարք չէր, այլ` ծննդյան ծես,

Այդպես հեթանոս աստվածներն են լոկ

Մեռնում ու հառնում,

Զոհված զինվորի հոգին է այդպես

Մի օր կարոտած տուն վերադառնում։

Սանկտ Պետերբուրգում

Այգաթիթեռը

Այնպես գեղեցիկ ու հեշտ էր

Մեռնում։