***
Չգիտեմ ինչու,
Բայց ես դեռ մանկուց,
Սև կոշիկներով
Սառույցի վռա
Քայլել չեմ սիրում...
Չեմ ուզում ընկնել...
Ու դրա համար
Սկսում եմ փչել,
Փիլիսոփայել,
Մթոմ սառույցը այնքան է մաքուր,
Որ իրավ չունեմ
Ինքս ինձ առաջ
Նրան տրորել...
Չգիտեմ ինչու,
Բայց երբ հարկը կա
Սառույցի վրա քայլեր կատարել,
Ես արձակում եմ
Քսուքապատված, նոր կոշիկներիս
Ժանյակները սև
Ու ոտաբոբիկ
Կսնգնում սառույցին,
Ինքս ինձ առաջ...
Ու տաք ոտքերս
Դիպչելով սառցին,
Խորամանկորեն,
Կպչում են նրան...
Մանկան խաղի պես,
Որը իր լեզվով
Փորձում է դիպչել
Սառցախցիկի մեջ տեղադրված
Որևէ բանի
Ու կպչում նրան...
Չգիտեմ ինչու,
Ես չեմ կամենում
Մեծանալ երբեք
Ու սոսնձվում եմ
Իմ իսկ մանկության
Սառցե շերտերին,
Որ չսայթաքեմ...

18.06.11

Почему же мне так одиноко?
С каждым днем все сильней и сильней…
Вспомню я ,может,где-то кого-то…
Только станет еще мне больней…
Почему лезут в голову мысли,
Что не будет все так хорошо?
Только песни спасают… и письма,
Но внутри пустота все равно…
Почему невозможно забыться,
Просто жить, улыбаясь, мечтать…
Может нужно с тобой мне проститься?
Чтоб опять в облаках не летать?
Почему все вот так происходит,
Как не ждешь и не чувствуешь ты?
Только сердце уют не находит….
Строит планы и рушит мосты…
Почему же мне так одиноко?
Может это недолго, на миг?
Только жду я уже очень долго,
Чтоб хоть кто-то услышал мой крик….