"Լինե՞լ, թե՝ չլինե՜լ..."
Այս հարցից ավել,
Մեկ ուրիշն է, որ
Մեզ է հուզելու.
"Այս համընդհանուր
Թոհուբոհի մեջ.
"Բա, ՄԵՆՔ Ի՞նՉ անենք..."

Ճիշտը որ ասեմ՝
Ե'ս էլ չգիտեմ:

Բայց
Գիտակցում եմ.
Այս պղտոր ջրում,
Փայլունն ամենքից,
Նաև՝ խոցելին,
Նաև մշտական թիրախը՝ չարի,
Լինելու ենք ՄԵՆՔ
(ԱՆ)հարմար պահին...

Ու չմոռանանք.
Ցրված ենք նաև
Մոլորակով մեկ...

Ուրեմն՝
Խնդրե՜՜՜՜մ,
Անհեթեթ բառեր բերնից չթռցնենք...

Խելոքը միշտ էլ վերջն է ծիծաղում,
Ընթացքում՝ լռում:

Արդ՝ լավ է՝ լռենք...

Ռ.Խաստյան

Անդորր է իմ հոգում,
Առանց եռուզեռի՝ անհամ մի բան:

Բայց նույքան քայքայիչ, որքան մրրիկը,
Ձյունաբուքը, փոթորիկը...

Եվ նույնքան ավերիչ, որքան որ՝ էր
Հիմա՝ հանգած, բայց երբեմնի վառվող իմ կիրքը...

Կամ,
Ի՞նչ ասեմ,

Անդորրն այս կհաղթի դաժանությամբ...
Հրաբխի'ն անգամ...

Օօօօֆ,
Անդորր է իմ հոգում:

Սիրով՝ ինչ-որ մեկին
Փոկրիկ հույզի դիմաց

Առանց ափսոսանքի
Ամբողջովին կտամ...

Գեղեցիկ, գրավիչ, խաբուսիկ,-
Անաղմուկ, անվրդով՝ գնացիր,
Թե սի'րտ, թե հոգի', թե մարմի'ն
Անթաքույց՝ ուրիշին տվեցիր:

Արժանի՝ ծաղրանքի՜, միամի՜տ
Մնացել են աչքերս ճամփի՜դ:
Սիրու՞մ եմ: Հիմա'ր, հիրավի՜...
Կարոտու՜մ եմ դաժան քո ստին:

Թող գալդ նորի'ց կեղծ լինի:
Թող ապրեմ պիտակո՜վն հիմարի,
Ախ, արի՜, որ հոգիս չմաշի՜
Չվառի՜ սառնությունն անկողնի...

Ռ.Խաստյան

ՔԱՂԱՔ: ՄԱՐԴ

Հագեցած՝ մարդուց, լռել են քաղաքները...
Օրն այսօրվա շռայլ էր ու անքեն:
Ու կրծոտված մարդու տրտունջ ու մորմոքները
Քաղաքը կուլ տվեց անատամ, անզեն:

Տները խժռեցին հոգնած, հուզված մարդկանց,
Ու խմեցին մարդկանց թունդ կամ թույլ Հոգին...
Վերևներից փոշոտ՝ իջնում է մի երազ,
Որ մարդը քաղաքում կեսժամ մխիթարվի:

Գիշերը հաշտեցրեց մարդուն քաղաքի հետ,
Իրար ծոցում են միշտ՝ ատում են, թե սիրում...
Առավոտյան մարդուն այցելեցին մտքեր,
Որոնց դիմաց... քաղաքն է պատասխանատու...

Ռ.Խաստյան

Մի շիկահեր ամռան ծաղիկ
Շնչահեղձ էր լինում... կյանքից:
Իսկ ճամփեզրին՝
Վարար գետը իր վարսերը
Պոկռտում էր ակունքներից,
Թե ի՜նչ՝ նրա առվակների
Սառ ջրերը
Վազե ի վազ
Հասնե'ն ծաղկի երազներին,
Ու այն քնքուշ, նուրբ էակը
Չանհետանա այս աշխարհից...

Մի շիկահեր ամռան ծաղիկ
Մինչև հիմա
Կնոջ դեմքով
Լուռ ժպտում է առվակներին: