Ani Tamrazyan feat. Miko Erevanski - Change

ՄԻ՛ ԽԵՂՃԱՑԻՐ
Կարդում է Գրետա Մեջլումյանը
Հեղինակ՝ Հրանտ Մաթևոսյան

Լա՛վը չես, խեղճ ես, լավը չես, զավա՛կս, որդիս, առաջնեկս, իմ հույսս, իմ թանկս, լա՛վը չես, մեջդ վրեժ չկա: Քո պապ ու իմ հեր Իշխանը արնագույն պուճուր մի ձի ուներ, էնքան պուճուր, որ բանակ չէին տարել ասում է, չարությունից պայթում էր՝ որ մի ձի իրենից առաջ էր ընկնում: Հևում էր, թոքերը շխկշխկում էին, քթերից կրակ էր թռչում - իր պուճուր տեղով տրաքում էր չարությունից: Քո պապի պահած շունն էլ պիտի էդպես լիներ, նրա զավակն էլ ու չափարի բանջարն էլ ու պատի օձն էլ պիտի էդպես լինեին: Դու լավը չես: Ինչ իմացողի հարցնում եմ՝ գովում ու ծիծաղում է - իբր թե լավն ես, խղճով ես, և էդ ծիծաղն իմ սրտին դանակ է դառնում, զավակս, զավակս: Իմ հեր ու քո պապ Իշխանը խելոք բաներ ոչ ասում էր, ոչ էլ մտածելու ժամանակ ուներ, նա գործի մարդ էր, գետինը նրա ոտի տակ վառվում էր- բայց մի անգամ կիսաբերան ասել է ուսի վրայով իմ մերացվին հացի փող շպրտելու պես, ու ...

[Продолжается]

Տարիներն արագ, ամպերի նման, անցնում են անհետ,–
Մոխիր է հիմա իմ հոգում անուշ երազների տեղ.
Բոլոր հուշերը, բոլոր խոսքերը մարել են այնտեղ,
Եվ այն, ինչ քաղցր էր, մաքուր էր, երազ,– ննջել է հավետ։

Երկար տարիներ իրարից բաժան, հեռու կողմերում,
Դու ինձ մոռացած, ես քեզ հիշելով, կյանք էինք մաշում
Դու ցնո՜րք, երա՜զ, անհաս թագուհի,– ես երկրի փոշում,
Ես մեռա՜ծ, կորա՜ծ, մոլորվա՜ծ հավետ հեռավոր-հեռվում...

Սեպանում են կրոնները քո հոգու և Աստծո միջև,
Սևանում են կերոնների մրից վանքիդ պատերը թեն,
Ու լուծերը, գցված վզիդ, դու քաշում ես վերջը մինչև,
Որ, մեռնելիս, փրկագնես ազատության պատրանք արդեն։

Քեզ խաբել են քաղցըրաբառ հին թույներով քուրմերը լիրբ,
Թե դու Նրա զավակն ես խորթ, սևդեմ մի ճորտ, մի կունծ ոչինչ,
Ոչ թե մասնիկ հավերժության և խցկված բախող մի սիրտ,
Ոչ թե ազատ սիրո մի ձայն և կյանք առած մի խոսք անջինջ։

Սևանում են կրոնները, մի քող դարձած ու հանց միջնորդ,
Իրենց հարկը բեռնած ուսիդ, հոգո՜ւդ իբրև մի փաստաբան.
Սեպանո՜ւմ են կերոնները, սիրտդ պատում, ծորալով հորդ,
Տաքացնելով մատներդ լոկ, հոգիդ՝ մի որբ անապաստան։

Ցեխանալով այս ճահճի մեջ, իբրև քամուց փախած փոշի,
Կբեզարես ու կխոնջաս, քեզ հպատակ համարելով,
Տարեցտարի ըսպասելով, որ ինչ-որ մեկ կյանքի կոչի,
Եվ ոչ մարտի՛, ծառայելո՜ւ, հույսը սրտումդ մարելով։

Ո՜ւժ է առնում, պղծված ու խեղճ, դրամների զիլ զնգոցով,
Աղոթքը հին, մի ուժ մոլի, դևին քաշող և ոչ լույսի,
Ծավալվում է խաբկանքը պիղծ հանց փոթորկից փքվող մի ծով,
Ու չես հիշում, ինչո՞ւ մեռավ, գամված, ավագ Որդին ...

[Продолжается]

Երբեք չէի մտածի, որ ինչ-որ մեկը կկարողանա ստիպել ինձ էսպես փշաքաղվել, ինչպես այս աղջիկը: Ամեն մի արտասանած բառն ամբողջ մարմնով եմ զգում