Նա՝ կողքի սենյակից աղմուկ
Եվ շշուկ ականջիդ տակին,
Քթիդ տակ թաքնվող ոնց մուկ՝
Ծիկրկակող ամեն մի ծակից:
Անհնար է տեսնել նրան,
Լոկ աչքի պոչով նկատել
Դու կարող ես գուցե միայն,
Թե ինչպես է պահվում այնտեղ:

Նա թիկունքդ ընկած կասկած՝
Թոքերիդ հետ խաղում է շունչ,
Մահն է քո վաղօրորք սկսված՝
Վախը քո հոտոտող ոնց շուն:
Քո կողքին մի մահ սեթևեթ
Ու վախի ահազդու պահանջ,
Շողքերի աննահանջ շքերթ,
Քեզ անքուն պահող մղձավանջ:

Դու բոլոր դռենրը փակիր
Ու տրվիր նրան ոնց որ հարճ,
Վախն իր հետ մի պայմանագիր,
Նա էլ քեզ մի մահ՝ ցպահանջ:
Լույսն իրեն թաքստոց ու զգեստ,
Իսկ խավարը` լերկ մերկություն,
Նա կողքիդ ապրող պոլտերգեյստ,
Քո զոհված անձի երկվություն:

«Лучше быть пиратом, чем служить во флоте».
“It’s more fun to be a pirate than to join the navy.”
1982

«Вы хотите провести остаток жизни, занимаясь продажей газировки, или хотите изменить мир?»
“Do you want to spend the rest of your life selling sugared water or do you want a chance to change the world?”
1987

«Компьютеры — замечательнейшие инструменты, с которыми мы только можем иметь дело. Это как велосипед, только для нашего сознания».
“What a computer is to me is the most remarkable tool that we have ever come up with. It’s the equivalent of a bicycle for our minds.”
1991

«Быть самым богатым человеком на кладбище — это не главное… Ложиться спать и говорить себе, что сделал действительно нечто прекрасное,— вот что главное».
“Being the richest man in the cemetery doesn’t matter to me… Going to bed at night saying we’ve done something wonderful… that’s what matters to me.”
Май 1993

«Мы ...

[Продолжается]

Եկեք խոսե’նք հիմա գլխավորի մասին՝
Հայրենիքից, հողից ու թշնամուց
Եվ նրանցից, ովքեր այդպես էլ բան չասին
Եվ քշվեցին խոսքից ինչպես քամուց:

Եկեք խոսե’նք՝ ինչպես ենք մենք հարգում իրար,
Հարբում ենք մեկմեկու խոսքից ոսկե
Մենք ժամանակ չունենք էլ գործերի համար,
Գործերը թող լռեն, իսկ մենք խոսե’նք:

Հայրենիքից, հողից ու թշնամուց անսիրտ
Եկեք խոսե՛նք, ապա եկեք խմե՛նք,
Եկեք խոսե՛նք հիմա գլխավորի մասին,
Որ գլխավոր լինենք ինքներս մենք:

Խոսքն է հիմա միայն մեզ դարձնում ազատ,
Եվ հարկավոր չեն մեզ գրեր ու զենք,
Ո՛չ իսկական ընկեր և ո՛չ էլ հարազատ,
Պե՛տք չէ ոչինչ, միայն եկեք խոսե՛նք:

Թեև խոսքից այդպես էլ բան չհասկացանք,
Իսկ խոսելուց անվերջ՝ թե ով ենք մենք,
Բայց չխոսելն է այժմ մեծագույն հանցանք
Եվ ծայրագույն պատիժ, թե չխոսենք:


Ռ. Վեհերյան