Իսկ ես՝ ձեր խաղում չբացված Ջոկեր՝
Կորցված անհայտ ձեր քարտերում,
Ինձնով չի խաղա արդեն ոչ ոք էլ,
Չեմ լինի երբեք ես իմ դերում:

Ձեր ձեռին քարտ եմ զորեղ, բայց փոքր,
Իսկ խաղացողներ չկան կարգին,
Ձեր կյանքը՝ առանց խաղաթուղթ պոկեր,
Իսկ ես՝ խաղաթուղթ առանց կյանքի:

Դուք բաժանում են քարտերը խառը,
Եվ ձեզ գալիս են անվերջ այցի,
Սրտերը, խաչը, դափերը, ղառը՝
Հերթով բոլորը ինձնից բացի:

Բոլորիդ համար այնքան հասու եմ,
Սակարկում եք դուք, անում եք բլեֆ,
Բայց ձեր կապոցում դեռ սպասում եմ՝
Դուրս պրծնելու չկա մի ձև:

Ահագնանում է իմ պարապուրդը,
Կան ինձ ծածկող քարտեր այնքան,
Ես դեռ չբացված մի հաղթաթուղթ եմ,
Առանց որի են հաղթում սակայն:

Շարունակվում է ձեռքերի խաղը,
Դուք ինձ այդպես էլ չեք ջոկել,
Խաղաքարտերն եք խառնում խառը,
Եվ մնում եմ միշտ կորած Ջոկեր:


Ռ. Վեհերյան

Ազատություն՝ բաժանարար ու դավաճան,
Սանձարձակող թշնամությունը ոխերիմ:
Իշխանություն, որ միացնում է անվախճան
Անհատներին, գրողներին ու գողերին:

Թեկուզ գործենք էլ, չենք լինի գործող անձինք,
Անձեր ենք, բայց չենք դառնալու երբեք գործող՝
Ազատությունն՝ իշխանության ձեռքին գործիք,
Իշխանթյունն՝ ազատության միակ ծնող:

Այդպես եղել և լինելու անընդհատ,
Կուզեք եղեք խելագարներ, խելոք կամ խենթ,
Մենք բաժանվում ենք, որպեսզի լինենք ազատ,
Մեզ բաժանում են, որպեսզի նորից իշխեն:

Քնած ենք մենք միշտ առանձին, անջատ ու զատ,
Միասնությունն է մեզ միայն պահում արթուն,
Եվ դավաճան է՝ ով փորձեց լինել ազատ,
Ու սրիկա՝ ով դեռ ունի իշխանություն:


Ռ. Վեհերյան

"Եվ Աստուած տեսավ, որ լավ է"
"Հին Կտակարան"


Եվ եղավ այդպես. ու Լույս եղավ,
Բաժանվեց լույսից խավարը,
Մարդն իր տեր Աստըծուն տեսավ,
Եվ Աստված տեսավ, որ լավ է:

Բայց հետո վերստին խավար եղավ:
Խավարի մեջ ժայթքեց լավա,
Սատանային էլ մարդը տեսավ,
Բայց Աստված տեսավ, որ լավ է:

Իսկ երբ որ նորից եղավ խավար,
Աստված մտածեց միջոցը,
Սատանայից շեղելու համար
Աստված հնարեց կնոջը:

Բայց կինը դարձավ Դևին քարտուղար,
Աստված չուղղեց իր սխալը,
Իսկ երբ որ մարդիկ սրբեր եղան,
Աստված չտեսավ, որ լավ է:

Եվ երբ որ աշխարհը դարձավ հեսան,
Խավարից կախվեց դավը,
Մենք աշխարհում ոչինչ չտեսանք,
Իսկ Աստված տեսավ, որ լավ է:

Մենք չափեցինք ճամփաներն ամեն,
Փորձեցինք տառապանքը, ցավը,
Չհասկացանք միայն՝ ինչ անենք,
Որ Աստված տեսնի, որ լավ է:

Я из простых ангелов, не из тех, что умеют летать или тем более перемещаться во времени. Я родился в простой семье так далеко от стеклянного шара, что мне кажется, современные ангелы даже не слышали о таких местах. Моя мама из благородных, хоть их колено уже давно потеряло умение летать, и было изгнано из верхнего мира, она до сих пор ни одну возможность не упускает, чтобы рассказать, откуда происходит наш род. Все друзья и редкие гости, которые иногда приходят в наш пока еще недостроенный дом, уже давно наизусть выучили имена наших чистокровных предков и последовательность нашего векового семейного древа. Отец и знать не знает, откуда происходят его чистокровные корни, но в этом уверен, как и в том, что в детстве умел летать, единственный в роду за сотни лет. Почему за сотни лет? Да очень просто. Ангелы в нашем потерянном мире уже очень давно совсем забыли, ...

[Продолжается]