https://www.academia.edu/attachments/37 ... aper-cover

Иногда происходят события, в которые просто не хочется верить. Иногда уходят люди, которые при жизни подарили нам много счастливых и светлых минут. Одним из них был Робин Уильямс. Смешно? Возможно. Возможно. Актер, все-таки, голливудский, и мне до него, как до луны. Чего уж там грустить! Но все это мелочи. Я никогда не забуду, с какой радостью в детстве смотрела "Миссис Даутфайер" именно благодаря ему, как слезы очищали душу именно благодаря его игре в картинах "Куда приводят мечты" и "Двухсотлетний человек", где он сыграл робота, пристыдившего людей своей человечностью. Я надеюсь, что буду больше помнить его жизнерадостность, а не трагическую кончину. Есть люди, по которым не надо грустить, потому что им бы это не понравилось. Но я грущу, мне больно от того, что его светлая улыбка больше никому не принесет радости... Но каждый раз, когда я буду смотреть его картины, ...

[Продолжается]

Бессонница. Что может быть страшнее для того, кто ею страдает давно и постоянно и неважно, от чего? Возраст, болезни, беременность... Провинциальный городок. Шесть утра. Наглотавшись валерьянки, озверевшая я с волосами набекрень наконец-то временно успокоилась среди бесчисленного количества подушек, оглушая квартиру неприличным лошадиным храпом. Так всегда бывает, когда сильно устаешь. Не прошло и пары минут, как покой мой был нарушен каркающим голосом кого-то из пожилых соседок, примостившихся на скамейке внизу.
-Помада? Зачем тебе мазюкаться помадой, дура старая? Кто будет смотреть на твою помаду? - направился вверх каркающий голос.
"Ну да, точно. Сегодня же церковный праздник Хачверац. Они едут на праздничную службу. Зачем ей помада? Какая помада?", - пронеслось в моей сонной голове, украшенной торчащими во все четыре стороны черными космами.
Попытка захрапеть повторно была нарушена пространными повествованиями о некоем Каро, который должен был отвезти всю честную пожилую ...

[Продолжается]

"Ночь, улица, фонарь, аптека..."

А. Блок


Գիշեր, փողոց, թափառական քաղաք,
Հրապարակ, խանութ, մարդիկ այնտեղ են
Նայեք, տեսեք՝ ինչպես քաղաքն ահա
Շան պես թափառական ամորձատել են:
Ցերեկ, շուկա, փողոց, հանրախանութ,
Կայարաններ, ճաշարաններ, մետրո,
Երթուղիներ, մայրուղիներ բանուկ,
Անբան մեքենաներ՝ անցնող հերթով:

Իսկ ո՞ւր է նա եղել գիշերն, արդյոք.
Գիշերն ամբողջ քաղաքը թափառել է,
Եղել է Փարիզում, հասել Նյու-Յորք,
Առավոտյան նորից տեղից թառել է:
Ցրել է մեզ քաղաքը մարդասպան,
Թույլ չի տալիս լինել իրար կողքի էլ,
Դահիճ մենակությունն է ապաստան,
Ուրվականներն ամեն քայլափոխի են:

Դուրս են եկել շրջայցի քաղաք
Ավտոների տեսքով ուրվականները,
Ինքներս մեզանից հազիվ փախանք,
Բռնել են մեզ սակայն սրիկաները:
Թափառական քաղաքը հարբեցող,
Բենզին խմել ու մեզ գազով վառել է,
Պատվի առնում են մեզ, սակայն քացով,
Քաղաքն են խմացրել շատրվանները:

Սրճարաններ ապրող իրենց կյանքով,
Եվ ուրիշի կյանքով՝ հաճախորդները,
Հյուրանոցում դարձած հյուրեր անփող,
Եվ կամ հետիոտն, ...

[Продолжается]

Այդպես էլ գիտեի:
Արդեն գալիքն էր: Արևը լոկ խավար էր ման գալիս,
Բոլորը գիտեին սրտիս գաղտնիքը,
Բոլորը գիտեին՝ բացի ինձնից:

Ես ուզեցի ստանալ ոչ քեզ, այլ մնացյալը,
Որ կմնար քեզ հետ, եթե գայիր,
Շները հոտոտում էին իմ վռնդած անցյալը՝
Թառեց ագռավը իմ ապագային:

Այդպես էլ գիտեի:
Դեռևս սևագրում էր արևն արևածագը անավարտ,
Եվ ակթնարթն ինձ հետ լուռ կանգառում կանգնում էր,
Անպետք, տաղտկալի մի ակնթարթ…

Եվ իմացա, որ դու, հենց դու ես այն ագռավը,
Որին կաքավացրել եմ անտեղի,
Որ մարդկային լեշի ու աչքերի ծարավ ես,
Իսկ ես էլ մարդ. այդպես էլ գիտեի:

Համադրեցի քեզ հետ կյանքի հակադրությունը,
Թռնում էր կյանքը, բայց անչափ դանդաղ,
Հիշողությանդ հետ գաղտնի ժամադրությունը
Դարձավ մոռացումիդ հետ սիրախաղ…

Այդպես էլ գիտեի:
Սևագրեցի իմ կյանքը, որ մաքրագրես սիրով քո ինձ տված,
Եվ սիրտս կանգառում քո սպասումով կանգնած էր՝
Երազելով նյարդային կաթված…

Ես բռնեցի բոլոր նետածդ նշանները,
Դարձա մի ինքնասպան նշանառու,
Իզուր էին այդպես հաչումում վրաս շները,
Եթե երբեք չէինք շնանալու…

Այդպես էլ գիտեի:
Թեև գաղտնիք էր: Արևը մի խավար էր ...

[Продолжается]