Անվերջ գիշերի մռայլ վիհերում
Իմ մենակ սիրտն է ցավագին ճչում.
Ես մոլորվել եմ այս մութ աշխարհում,
Եվ ինձ խավարից ոչ ոք չի կանչում։

Գիշերն է փռել իր թևերր մութ,
Գիշերն է գերել իմ սիրտը ցաված.—
Որտե՞ղ որոնեմ երջանկության սուտ
Եվ ինչպե՞ս գտնեմ վերադարձի լաց։

Հողմն է հեկեկում անունջ վիհերում,
O՜ , անհուն գիշեր, քեզ ո՞վ է փռել.
Ինչո՞ւ է շուրշըս աշխարհը լռում,
Ո՞վ է իմ հոգու լույսերը մարել...


ՀՈԳՆԱԾՈԻԹՅՈԻՆ
Ես մի ճամփորդ եմ մթնում մոլորված,
Ու հոգնած սիրտըս դարձել է խոնարհ.
Չեմ ուզում կանչել ցնորքըս մեռած,
Երազել գալիք ջրերի համար։

Ես չար հոսանքով մղված եմ հեռուն,
Եվ անվերադարձ փակված է ուղին.
Մի որբ մանուկ է հոգիս մոլորուն,
Մատնված մութին և մառախուղին։

Մի անմայր մանուկ, հեկեկանքներից
Հոգնած ու բեկված — ննջել է ուզում.
Մի՛ վրդովեք դուք, մի՛ տանջեք նորից,
Մի՛ տանջեք նորից — հանգչել է ուզում...

ՀԱՅՐԵՆԻՔՈՒՄ
Դանդաղ է քայլում հոգնատանջ իմ ձին,
Եվ տաղտկալի է այս ուղին մոլոր.—
Չըհիշե՛լ, մերժե՛լ տենչերըս բոլոր
Եվ ցնորքներըս, որ ինձ խաբեցին։

Անհուսություն և անվերջ վհատում
Եվ ...

[Продолжается]

Ցուցարարի պես ինձ ցրել են…
Կարծես ծնվել եմ կյանքիս կեսից:
Քեզ գլխարկի նման կորցրել եմ,
Դու ձեռնոցի պես նետել ես ինձ:

Բայց իմացածդ արդեն սխալ է՝
Ճիշտը փոխվում է ամեն վայրկյան:
Երկու ժամ առաջ աշխարհը այլ էր,
Երկու ժամ հետո ուրիշ է այն:

Երկինքը խուլ է, երկիրը կույր է,
Եվ խուլուհամր՝ աշխարհը իմ:
Քո հավաստի աղբյուրն համբույրն է,
Իմը՝ նախնիների շիրիմ:

Ես երկու դար է արդեն՝ արթուն եմ,
Բայց երկու ժամվա կյանք չեղավ,
Քո հավաստի աղբյուրն հայտնում է,
Որ ամեն բան լինելու է լավ:

Բայց ինչն էլ որ լավ կլինի, կուտ է,
Օգտվիր, թե այդքան լինես սոված,
Հատուկ քեզ համար ցպահանջ սուտ է,
Կամ ընդամենը մահվան գովազդ:

Եվ քո արածը արդեն սխալ է,
Իսկ քո չարածը՝ մահացու քայլ,
Երկու դար առաջ աշխարհը այլ էր,
Երկու ժամ հետո կլինի այլ:

Իմ տեսածը քո գովազդած կյանքն է
Իսկ իմ ապրածը մի վատ երազ,
Իմ ժամանակը այն երկու ժամը
Քեզ հետ՝ ամբողջ կյանքով փոխած

Չես իմանա, որ քո այլընտրանքն է
Համաշխարհային մի պատերազմ,
Որ քեզ սիրելը մահվան պես բան է,
Մեռնելը քեզ հետ՝ մահվան գովազդ:

Անցել է ապագայի տարիքը,
Տեղում քայլելը դարձել ...

[Продолжается]

Птичка, которая должна вылететь из фотоаппарата во время съемки, действительно существовала. Это сейчас малыши напрасно ждут появления неведомого пернатого из объектива, привлеченные неизменными словами: «А сейчас вылетит птичка!». Причем фотографы в большинстве своем и не ведают, была ли когда-то эта самая птичка в наличии. Оказывается, была!

В начале XX века, когда фотоаппараты, фотографы и фотоателье уже стали широко распространены, а в доме стало модным иметь фотографии, сам процесс получения карточки был далек от совершенства. Во время съемки надо было на некоторое время замереть, иначе фотография не получалась. Если взрослые послушно принимали нужную позу на несколько секунд, то детям неподвижность давалась во все времена гораздо труднее. Особенно, если фото групповое. Так вот, в 20-х годах прошлого века находчивые фотографы ...

[Продолжается]

Կասկածանքները մեր տեղ թողած՝
կասկածողներ ենք ման գալիս,
Ոտքերից թաքուն քայլում մտքով,
մտքերից թաքուն գլխով անում,
Եվ գլուխներից թաքուն խնդում,
իսկ խնդությունից թաքուն լալիս,
Չգիտենք, ինչ որ գիտենք թաքուն,
գիտենք, ինչ թաքուն չենք իմանում:

Դու կասկածյալ ես դարձել վաղուց`
երբեք չգտած կասկածողներ,
Եվ կասկածները քո տեղ թողած՝
կասկածողներ ես ման գալիս,
Ծանր մտքերդ վայր ես գցում,
ինչպես երկաթյա ծանրաձողեր
Եվ կասկածում ես թաքուն ոմանց,
իսկ ոմանք թաքուն՝ կասկածյալիդ:

Մենք մեր ստերը մի կողմ թողած՝
ստախոսներ ենք միշտ ման գալիս,
Անշնորհքներ ենք հավերժ փնտրում
մեր անշնհորքության փոխարեն
Ներկայից թաքուն՝ անցյալ հիշում,
ապրում ենք թաքուն՝ ապագայից,
մինչ ապագայում մեզնից թաքուն
փոխարինել են մեզ էլ արդեն:

Կլինենք գուցե քաղցր փոշի,
որ կփչեն մարդկանց աչքերին,
Կլինենք ճշտի կուսաթաղանթ,
ճշմարտության համար աղանդեր,
Կլինենք նաև այն քչերից,
որ շատերի մեջ քչեր չէին,
Անտաղանդների հզոր աղանդ
կամ աղանդավոր անտաղանդներ:

Թե հանրությունն է ահեղ մարմին,
որի այլայլված դեմքն են պատռել,
Մենք կլինենք ...

[Продолжается]

Հոգնել եմ կյանքի հանգստի ստից,
Ապստամբ հոգով ապրելուց համեստ:
Ինձ դուրս հանեցեք այս ենթատեքստից,
Էլ չեմ հանդուրժում ոչ մի ենթատեքստ:
Նա համապարփակ հավերժ ստի գյուտ,
Ճշմարիտն է լոկ ենթատեքստից դուրս
Ձեր ենթաթեքստում ամեն ինչն է սուտ,
Երկինքն աղքատ է, իսկ հողը հարուստ:

Մերժվածը նա է, ով մեղքը մերժեց,
Սիրտը արժեք է, թե պինդ է քարից,
Արժեզրկումը ստեղծում է արժեք,
Անպատվությունը պատիվ է տալիս:
Բոլորն ինձանով իմ դեմ են զինվել
Եվ լեզուներով վերև են ճախրում,
Մեջքիս տեղ չկա, որ խրեն սվիններ,
Սվինները արդեն հոգիս են խրում:

Հասարակությունն է դարձել հատուկ,
Շատը նրանք են, որ ունեն ավել,
Մարգարիտները խոզն է գնհատում,
Տաճարում լիքն են անհավատ հավեր:
Ճշմարիտն է իմ մահվան գործակից,
Հիմնվել են կեղտոտ ճշտերի բանտեր,
Եվ առնետները դուրս պրծած ծակից
Մարդկանց համար են լարել թակարդներ:

Այդ ենթատեքստում ճիշտն է միշտ ստից,
Իսկ մնացած ամեն ինչն է սուտ,
Ամենաթող սուտն է սրտից,
Ինչն էլ որ սուտ չէ, միայն աբսուրդ:

Փորձառու կեղծողն է թվում անկեղծ,
Անկեղծությունը անփորձ՝ կեղծիք:
Մերձավորներն են միշտ մահամերձ,
Աստվածակեղծ ...

[Продолжается]