Սահմանների, սահմանների վրա
Գնում է առևտուր կյանքի, մահվան,
Սահմաններին արել են կրակ,
Զբոսնում է մահը ինքնահավան:

Ժլատորեն տալիս եք զոհեր,
Ձեզ մահ են հրամցնում առատորեն,
Զոհերն են զոհողից միշտ ահեղ,
Թեև զոհողն է տեր, տնօրեն:

Իսկ ո՞վ նրանց նետեց մահաբերան,
Գիտե՞ր, արդյոք, նա մահվան լեզուն,
Որ կյանք չէին տեսել, բայց մեռան,
Բայց կյանքը կարճ նրանց չեղավ զուր:

Կռվում են և զոհվում են թաքուն,
Բայց խոյանում է նոր մի ալիք,
Որ հասնելու է գուցե Բաքու,
Գրավելու է նոր մի երկինք:

Ովքե՞ր էին դահիճների նման,
Որ կյանքերին դրեցին վետո,
Ներեք տղերք, մարդկությանը այն,
Որ ապրելու է ձեզանից հետո:

Նայում է բախտը ձեզ դիպուկահար,
Եվ էլ չկա ճակատագիր ուրիշ,
Զոհվում եք դուք հայրենիքի համար,
Բայց ձեզ զոհողը սատանան է միշտ:

Եվ դուք հիմա հայրենիքին երես,
Այլ ոչ երեսփոխան, ոչ աստառ,
Ներեք նրանց, որ զոհում են ձեզ,
Մի բուռ հողի ու փողի համար:

Հետո մի օր էլ կգցեն սեղան,
Կռվից հետո սեղան է միշտ պետք,
Կասեն, եղել էր նա լավ տղա,
Բայց չեն ասի՝ թե ով էինք մենք:

Սակայն, նրանք, այո, հասան, հասան
Մինչև երկինք, անխոս, անկրակոց, ...

[Продолжается]

Դու ողջ մարդկության մեկ քառորդը,
Ու երջանկության հարյուր տոկոս,
Թաղվածին հարություն տվող որդը,
Անհասանելիության տոմս:
Եվ իմ վաղուց կորցված հավատը,
Ամեն ակնթարթ գտնված սեր,
Միշտ ցանկալի persona non grata,
Տաք գլուխների թանկ կառուսել:

Ես ապօրինի շինություն եմ,
Որը քանդել ես ուզում վաղուց
Դու՝ ապահովող շնությունս
Տեսադաշտ փակող նորակառույց:
Ես՝ ճնշված մեծամասնություն,
Եվ առանց գլխի գլխաքանակ,
Դու ինձ ճնշող փոքրամասնություն՝
Արհամարհանքով զինված բանակ:

Դու սխալների իմ նոթատետր,
Վերականգնված իմ կուսություն,
Տոն, որը միշտ ուրիշի հետ է,
Միշտ հյուրընկալ ուրիշի տուն:
Դու՝ թափառական շան հավատը,
Շնացած մարդկանց նոր արարիչ՝
Ինձ ճանաչած persona non grata
Ամեն տեղ բացի քավարանից:

Դու չկայացած հնազանդ տերս,
Եվ իմ սիրո իրեղեն ապացույց,
Չեն գտնի վրադ մատնահետքերս,
Ոտնահետքերդ են վրաս վաղուց:
Ինձ այցի չեկող անկոչ հյուրը,
Առավոտվանից սկսվող գիշեր
Եվ ատելանքն ես իմ de jure,
Իմ հավերժական de facto սեր:

Ինձ չպատահած միակ աղետը,
Աղետներից մնացյալ փրկություն,
Տոն, որը միշտ ուրիշի հետ է,
Չբնակեցված՝ Աստծո ...

[Продолжается]

Կապույտ երկնքի կամարի տակ,
Կանաչ դաշտերի վրա
Տեսնում եմ աշխարհը սև-սպիտակ
Քո սիրուց` շան նման:
Ոչ ոք չգիտի, թե ինչու՝ ես
Լռում եմ այդպես երկար.
Եթե կարոտից պիտի հաչես,
Ուրիշ էլ խոսքեր չկան:

Կկանգնեմ կողքիդ հնազանդ, հլու,
Խելոք կողքիդ կմնամ,
Դու սիրտս վերցրու, գցիր հեռու,
Կբերեմ շան նման:
Գիշեր ու ցերեկ ոչինչ չեմ անում,
Սպասում եմ կանչես մինչև...
Տուր ինձ, թե կուզես, մի կարճ անուն,
Որ հարմար լինի կանչել:

Թող որ ինձ քեզնից կապեն հավերժ,
Չթողնեն ոչ մի տեղ գնամ
Ու երբ որ մեկը մոտենա քեզ,
Որ կծեմ շան նման:
Եվ պետք չէ, որ դու կերակրես ինձ,
Ես մոտդ միշտ կվազեմ,
Ես չեմ ուզենա ուտել ոչինչ`
Միայն ոտքերդ լիզեմ:

Ու լեզուս հանած կոռնամ խենթ,
Երբ նայես ուրիշի վրա,
Կլինեմ ես քեզ հար ու հավետ
Նվիրված` շան նման:
Իսկ եթե հանկարծ ուրիշի սիրես,
Թող, որ ես էլ սիրեմ նրան,
Նրա հետ գնա, միայն չասես,
Որ ես տեղս մնամ:

Եվ երբ չմնա էլ ոչ մի հույս,
Անտուն ու անտեր մնամ՝
Թե տանես թողնես քաղաքից դուրս,
Հետ կգամ շան նման:
Եթե էլ ինձ չընդունես հետ՝
Վռնդես շան պես,
Ես լեզուս հանած կոռնամ խենթ
Հուսահատ կկծեմ քեզ: ...

[Продолжается]

Интроверт - это индивидуалист, которому с трудом дается общение с большим количеством людей, который увядает безвозвратно на любой свадьбе или крестинах, не пройдет и получаса. Интроверту более всего нравится свое собственное общество или общество тех немногочисленных индивидуумов, с которыми ему удалось установить контакт и, уж поверьте, это на веки вечные... Гипотетическая ситуация. Живут вместе два интроверта: он и она. Это почти идеальная пара, как вы догадываетесь. Но муж-интроверт немного старше своей спутницы жизни и поэтому временами он впадает в некую депрессию и тогда рождается на свет некий странный диалог.
Он: Ты хоть понимаешь, что приличный кусок своей жизни проведешь без меня, и тебе придется как-то ставить на ноги детей?
Она: ...

[Продолжается]

Իսկ ժամանակը արդեն էլ ոչինչ ցույց չի տալիս
Ոչ հիմարներին, ոչ խելոքներին, ոչ էլ նրանց,
Որոնք առաջ կամ հետ են
ընկել վաղուց դարից..
Ցույց չի տա ոչ ճիշտ և ոչ էլ սխալ,
հույս չունենաք:

Հիմա դարձել է ավելի արագ, խիստ ավելի,
Էլ թույլ չի տալիս, որ մենք իրենից
բան հասկանանք,
Ժամանակն ասես դուրս է սայթաքել
շավիղներից,
Իսկ մենք ծնվեցինք,
Որ չունենանք երբեք ժամանակ:

Բայց մեր կյանքերն են
ժամանակների ցուցահանդես,
Դարձել ենք կարծես
ժամանակների ցուցարարներ:
Եվ վռազում ենք, վազում, սլանում,
Շտապում այնպես,
Կարծես թե խեղդվող ժամանակին ենք
Փրկարարներ:

Ժամանակը միշտ ազատվում է
Իր վկաներից,
ապացույցներից
Կոտրելով կարծրատիպերն այդ կերպ,
Ցուցամոլները փոխարինում են
ժամացույցիներին,
Եվ ցույց են տալիս ժամանակն
իրենց ժամանակավրեպ:

Նոր ժամանակը նորույթից բացի ոչինչ չբերեց,
Եվ միայն նորն է մեզ կուրորեն ճանաչել ստիպել,
Բայց երբ ի վերջո ազատվենք
բոլոր կարծրատիպերից,
Կհասկանաք, որ ինքներս ենք հենց
կարծրատիպեր:

Իսկ ժամանակը մնացել է գեթ պահի հույսին,
Եվ հերթ են կանգնել վայրկյանները, որ
նետվեն անդունդ, ...

[Продолжается]