Ու ամրոցի խարխուլ պատի քարերի պես
Մեկը՝ մեկից առաջ ընկած,
Մեկը՝ մեկին հրմշտելով,
Կամ ետևից մեկը՝ մեկի, գլորվելով,
Հանձնվում են իմ օրերը... պատմությանը...

Նույնիսկ մի հուշ չի մնալու ժամանակից,
Իմ ապրածից
Որն անվանվի. « Սա այսինչի անձնականն է»:

Գիտես, ինչու՞:

Այս տառերն էլ,
Որոնցով գրում եմ հիմա,
Նյութական, ֆիզիկական են...

Մինչդեռ,
Անձնականն իմ
Միշտ եղել է... հոգեկանը...
Այն պատմությանն ինչպես հանձնե՞ս:

Միթե՞ բառեր ես կգտնեմ
Բացատրելու կամ գրելու,
(Ու այդպիսով՝ պատմությանը
Զգացմունքներն իմ ի պահ տալու):

Ո'չ:
Նյութեղեն այս այս աշխարհում
Իմաստ չունի հոգեկանը՝ ցուցանելու...

Շպրտում եմ օրն իմ վերմակի նման:
Շաղ տալով փոշին կապանքներիս,
Ալարկոտ մի շարժումով օձագալար
Հոգիս գայթակղում է մտքերիս:

Ինչու, ինչո՞ւ համար ես պետք է որ շտապեմ,-
Տարիների հեռվից ես էլ սպասող չունեմ:
Ասենք, ես ինձ կյանքիդ... մասնիկն հաշվեմ,
Դեմքին իրողության... ինչպե՞ս նայեմ:

Զգացմունքների լճացման ծնողը՝ հուսաատությունն է, իսկ հուսահատությանը՝ հուսախաբությունը:

Ռ.Խ.

Виктор Цой - Спокойная Ночь
Крыши домов дрожат под тяжестью дней,
Небесный пастух пасет облака,
Город стреляет в ночь дробью огней,
Но ночь сильней, ее власть велика.

Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...
Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...

Я ждал это время, и вот это время пришло,
Те, кто молчал, перестали молчать.
Те, кому нечего ждать, садятся в седло,
Их не догнать, уже не догнать.

Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...
Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...

Соседи приходят, им слышится стук копыт,
Мешают уснуть, тревожат их сон.
Те, кому нечего ждать, отправляются в путь
Те, кто спасен, те, кто спасен.

Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...
Тем, кто ложится спать - спокойного сна.
Спокойная ночь...

... : (