Տասնյակ տարինե՜ր
Նվիրվե՞լ: Նվիրվե'լ: Նվիրվե՜լ...
Ու լիցքաթափվել:

Գրողը տանի' ամենի:
Ինչի՞ց կամ ումի՞ց
Լիցքավորվել...

Ամեն ինչ փոխվե՜լ է...

Կհավատա՞ս,
Ես հիմա նախանձում եմ
Նույնիսկ հեռավոր մի երկրում
Փոքրիկ տնակի
Անպաճույճ պատին
Մեխված կեռիկին,
Որից կախված է քո վերարկուն...
Եվ որին՝
Հիմա
Կենդանի քո բույրն ու շունչն են պարուրում...

Մինչդեռ... ես,
Այստեղ,
Տխուր անցյալում,
Դարակի վրա
Անփույթ, մոռացված
Օծանելիքիդ շշին եմ նայում,

Կրկին ու կրկին
Քո բույրը զգալու
Ակնկալիքով...

ԱՎԱ՜Ղ

Ժամանակի մետաքս ափը իմ ուսերին
Կոշտ ու կոպիտ է քաթանից:

Գիտե՞ս,
Ժամանակն էլ մարդու նման
Յուրօրինակ բնույթ ունի,
Ու մի քիչ էլ՝ տարօրինակ...

Իսկ ինձ համար պահն է հիմա,
Երբ ամեն ափ՝ ուսիս դրված,
Նմանվում է այն քաթանին,
Որով... մտնելու եմ, կարծես,
Ցուրտ հողի տակ...

Հարցրու, հարցրու ուրիշի պես,
Չէ՞ որ, դու էլ, արդ՝ ու ր ի՜ շ ես,
Թե՝ առակն իմ կիսատ խոսքի,
Ինչու՞ և ի՞նչ կցուցանի...

Ահա, այս է իմ առակը.
«Եզակիներն են մերկանում
Ընդդեմ խղճի,
Որ խեղճանան, աղքատանան,
(Հոգով՝ նույնիսկ),
Բայց և... դառնան հանրաճանաչ: »
--
Ափսո՜ս, ավա՜ղ...
Դու այդպես էլ ո'չ մի տառս չհասկացա՜ր...