Լուսերգ մատներիս լեզվով
(Սկիզբն Ինքնաձոնման)

Մի կյանք խորքից,
Մի ծնունդ վեր,
Ու հավիտյա~ն
Սկսում եմ քեզ ճանաչել…

…
Դու իմ ավարտն ես,
Քեզնից հետո Ես նորից եմ սկսվում`
Թոթափված բոլոր ծիծաղագույն հետոներից…

Դու իմ անավարտն ես,
Քեզ ինքս կավարտեմ
Եվ ինձնից կսկսվես նորից` առանց կիսատության…

Հիմա ներկաս անընդհատ ապառնի է,
Ես անընդհատ Դու եմ.
Անվերջությանը թողել ենք պարապ…

Դու իմ եզակի հոգնակին ես:
Քեզ հետ քեզնով եմ պատիկվում
Ու մինչ առաջանալս բարձրանում եմ…
Իսկ դու` ինձնով մեծանալուց շատանում ես…

Դու իմ բացականչությունն ես,
Երբ անունդ եմ տալիս
Ու իմ շեշտը,
Երբ բացականչում եմ…

Դու իմ ուժեղ լինելու թուլությունն ես,
Ես` քո թերությունը միակ,
Որով առավել ես միշտ…

…
Ինձ հետ մի կյանք,
Նոր ծնունդով,
Ու հատկապես սիրակոտոր
Դու սկսում ես ինձ ճանաչել…

Ժպիտդ իմ շրթերգն է

(Քո անունը չեմ տա տողերումս,
Բայց կարտասանեմ մի ամբողջ սիրո տևություն…)

Ես այս անգամ որոշել եմ խարդախել գարնանը,
Խախտել մեր միջև եղած բանավոր համաձայնությունը
Ու սիրել միայն քեզ…
Ոչինչ թող այս անգամ էլ
Ես ինձ հետ արդար վարվեմ
Ու քեզ հետ լինեմ արդարացի…

Ես այս անգամ որոշել եմ խաբել գարնանը,
Ու միայն քեզ սիրել…
Ոչինչ, թող խանդի գարունը,
Թող լացի,
Ու սնքռտա մի քիչ.
Վերջում կակղելու է, մեկ է,
Ու գա ափերումդ ապրի,
Որ գոնե ինձ հպվել կարողանա
Երբ ինձ շոյես…

Ես այս անգամ ու երանի միշտ,
Միայն քեզ եմ ուզում սիրել…
Ու գարունը… … …
Գարունը, ոչինչ, կգա վերմակի տակ…

… …
Այդ ի՞նչ է պետք եղել,
Որ որդին մորը սիրի,
Կամ քույրը եղբորը…
…կամ Ես Քեզ ե՞րբ չեմ սիրել…

Չեմ խոստովանում թուլությունս

Երբ գամ`
Կփորփրեմ գույնիդ հանքահորերը ու ինձ շաղ կտամ այնտեղ` առանց ետ-ետ նայելու…
Երբ գամ`
Կխնդրեմ անհամբերությունիցս կիսված արևը սոսնձես ծիծաղիդ թանձրուկով…
Երբ գամ`
Ափիդ մեջ բռնոցի կխաղամ ու կթաքնվեմ հաղթությանդ վրա…
Երբ գամ`
Կքաղեմ մազերդ ու ինձ բեղմորուս կդարձնեմ` հեքիաթում թագավորի լինելը իրական դարձնելու համար…
Երբ գամ`
Չեմ շնչի 1000 տարի ու տեսնեմ ո՞նց ես ճանաչելու շնչիս բույրդ…
Երբ գամ`
Ինքս ինձ կհյուրասիրեմ տատիկիդ պատրաստած լուսնից խորիզով շեղանկյուն գաթայով…
Երբ գամ`
Կպառկեմ ամպե սավանով ծածկված բազմոցիդ վրա ու արթուն կռմփացնեմ…
Երբ գամ`
Առաստաղիդ ջահի լույսը կվարակեմ անլրջությամբ ու ոչ միապաղաղ դողով…
Երբ գամ`
Երկինքդ կքերեմ մեջքով ու աչքերիս հետքերը կգլորեմ ազդրերովդ վեր…
Երբ գամ`
Կարհամարեմ դժգոհությունդ ծիծաղիս աղբանոցով ու չեմ հպարտանա մերկ կրծքովս, որը չեն զարդարում անգամ ոսկեջրած շքանշաններս…
Երբ գամ`
Ականջ կդնեմ ձեռքերիդ ու կսափրեմ` ինձ ճանկռել փորձող եղունգներդ…
Երբ գամ`
Անունդ չեմ տա. անունդ կվերցնեմ ու հեքիաթիս շալվարի համար կոճակ կսարքեմ…
Երբ գամ`
Կհագնեմ երբեք չհագած ծաղիկ եփելու գազօջախիդ խալաթը ու թույլ կտամ պատռելով հանես…
Երբ գամ`
Գրադարանիդ փոշին կլցնեմ ջրհորի տեսքով թխվածքի վրա ու կխանգարեմ փչես հոբելյանական մոմերը…
Երբ հասնեմ … հաստատ կտևենք միասին… ու անպայման կշատանանք հետո…

Ես` Դու` Մենք

Դու կա՛ս,
կա՛ս,
կա՛ս,
Դու կա՛ս իմ մեջ,
իմ մե՛ջ ես դու:
Դու չես չքանում.
Դու շատանում ես,
Դու աճում ու մեծանում ես,
Ինձ հետ ապրում ես դու,
Դու՛,
դու՛,
դու՛:
Դու ծնվում ես ամենօր
Ինձ հետ ամենուր արթնանում ես:
Եվ ամենուր,
ամենու՛ր,
ամենու՛ր
Ամենուր ինձ հետ ես դու,
Ու ես քեզ հետ եմ,
Հետդ,
հետդ,
հետդ:

Դու կա՛ս,
կա՛ս,
կա՛ս,
Իմ մե՛ջ ես,
հետս.
Ինձ հետ ես, իմս,
Իմս,
իմս,
իմս:
Դու ինձնով սկսվում,
Ինձնով ավարտվում ես,
Դու՛,
դու՛,
դու՛:
Դու սիրու՛մ ես ինձ,
Ես սիրու՛մ եմ քեզ,
Քե՛զ,
քե՛զ,
քե՛զ:
Դու չկա՛ս ինձնից առանձին,
Ես չկա՛մ քեզնից անջատ.
Մենք իրարով ենք այսպիսին.
Մե՛նք,
մե՛նք,
մե՛նք:

Ես սիրում եմ քե՛զ,
Սիրու՛մ եմ,
սիրու՛մ եմ,
սիրու՛մ եմ,
Քե՛զ,
քե՛զ,
քե՛զ:
Ես ապրվում
ու ապրում եմ քեզնով.
Հաշվիր ժամանակը`
Երբ ենք մենքվելու,
Երբ,
երբ,
երբ:
Դու՛ քեզ մո՛տս պահիր,
Մոտս,
մոտս,
մոտս,
Ու կրկնիր ինձ հետ,
Կրկնի՛ր,
կրկնի՛ր,
կրկնի՛ր`
Մե՛նք… մե՛նք… մե՛նք…

Սե՞րը

Սերը` իմ այս սևագիր ձեռագիրն է...
Սերը` քո այս տողերը կարդալու անհամբեր ցանկությունն է…
Սերը` ինձ քիմիապես հետազոտելու քո հետաքրքրությունն է…
Սերը` քո ինձ հպվելն է…
Սերը` քո մեջ իմ ջերմությունն է ու ծավալը ինձնից…
Սերը` քո ինձ խճճելու չարությունն է…
Սերը` քո չարաճճի ակնարկներն են ինձ մերժելու…
Սերը` քեզ ամուր գրկելու իմ թուլությունն է…
Սերը` քո գոգավորություններն ամենուր զգալու իմ անհամբերությունն է…
Սերը` քո նախնական դիմադրությունն ու կամակորությունն է…
Սերը`գիշերվա ուշ ժամին գազօջախիդ մոռացված վառվող կարտոֆիլի տապակայի հոտն է…
Սերը` թերություններս երեսովս տալդ է…
Սերը` հանդիպումից ուշանալն է…
Սերը` քո շրթներկի հաստությունն է պարանոցիս…
Սերը` ինձ համար սուրճ պատրաստելիս` քո երգելն է…
Սերը` ատլասե ճերմակ գիշերանոցիդ` ազդրերիդ հպվելը, իմ դիտելու տևությունն է…
Սերը` օրը ցերեկով բացօթյա սրճարանում իմ ցուցաբերած անհամությունն է…
Սերը` կուրծքդ ծածկող հագուստիդ բացվածքին նետված իմ անկուշտ հայացքն է…
Սերը` տրանսպորտում անհարմար պահին ինձ գրգռելու քո չարաճճի սովորությունն է…
Սերը` ինձ մոտ քո ինքնուրույնությունը ցուցադրելու ճիգն է ու ինձ անընդհատ սխալեցնելու ջանքերդ…
Սերը` բութ մատովս քո շրթունքները շոյելն է…
Սերը` դնչիդ տակը համբուրելու իմ խնդությունն է…
Սերը` ձեռքերիս և էլի ուրիշ վերջույթներիս հանդգնությունն է…
Սերը` լողանալիս իմ ձեռքերով ինքդ քեզ շոյելու քո սովորական գժությունն է…
Սերը` քո հանդեպ իմ կոպտությունն է…
Սերը` հեռախոսիս քո զանգին կցված քո նկարն է…
Սերը` քո ինձ թողնելու քո կարողությունն է ու հեռացումիդ հանդեպ իմ անտարբերությունը…
Սերը` առանց պատճառ ինձնից կարճ խռովելդ է…
Սերը` առերես հերքելդ ու թաքուն կարոտելդ է…
Սերը` իմ կիսատ թողած հացի պատառը քո ախորժակով ուտելն է…
Սերը` հատուկ ինձ համար գնածդ հողաթափերն են, որ ննջասենյակումդ ես պահում…
Սերը` մեր միասին լինելու անհնարինության մասին քո բազում դիպուկ օրինակներն են ու իմ անտարբեր քմծիծաղը դրանց հանդեպ…
Սերը` ես եմ ու դու…

Սերը` այսքանն է,
Եթե տևում է թեկուզ կես օր կամ կես գիշեր…
…Հետո էլ չեմ սիրի քեզ…
Երբ քեզնից էլ կշտանամ, կգնամ.
Մի քիչ էլ այսքան շատ ուրիշներին սիրելու…
Ու տեսնեմ` եթե սա չէ, ապա էլ ո՞րն է սերը…

* * *
Սերը` քո հեռախոսազանգն է այս տողերը կարդալուց հետո
Ու քո լռությունն է, երբ կասեմ. «Լսում եմ, …ը~ս»
Սերը` միաժամանակ մեր պոռթկուն ծիծաղն է լռությունից հետո…

Ես քեզ կսիրեմ այնքան, որքան կուզեմ…

Հերթական զգուշացումը կամ երազամկանի կծկում

«…Մահն արագ, առանց ետ նայելու
Ու առանց թարթելու խիղճը,
Վազում էր դեպի հայրենիքս…
-Կանգնի~ր, պոռնի~կ, քեզ ո՞վքեր վճարեցին
Ու ի՞նչերի հաշվին…
Քեզ ո՞վքեր են ասել,
Որ հայրենասիրությունն արդեն հիմնականում,
Դարձել է գովազդային նյութ…
Ու հայրենիքը շատ դեպքերում սիրում են` ի պաշտոնե…
Կանգ առ, պոռնիկ,
Քեզ ո՞վքեր են նման հասցե տվել,
Ո՞ր ... (…. անընթեռնելի ….) …-
…Ետևից շնչակտուր հասա,
Մատներս զզվանքով կոկորդը խրեցի…
Խռխռաց, բայց էլի փախավ…»

Սփրթնաց արթնացա հանկարծ
Ու քրտնել էին անգամ ոտքերս…

Անուն ու լռություն

Այսուհետ ես ուզում եմ,
Որ այսպես լինի ամենաճշմարիտ բանաստեղծությունը.
Անուն ու բազմակետ...
Իսկ մնացյալը`
Բազմակետ և անուն,
Թող լինի ընթերցողը...

Ես այսպես ուզում եմ լռել չլռելով...

Ամենալավ զրուցակիցը նա է,
Ում կողքին կարող ես լռել`
Չմտածելով խոսելու մասին...

Հիմա իմ ուզածը ընդամենը սա է...

Գառնիկ...

Քաշովս մեկ ու մատներիդ հաստությամբ գարուն է նստել սրտիս…

Գարունը ինձ ի՞նձ ինչ:
Գարունը թող ձեզ լինի.
Ես առանց նրա էլ, սիրում եմ արդեն…

Ես ձախ ձեռքով եմ նկարում քո գոյությունը ինձ մոտ,
Իսկ աջով խանգարում եմ սիրո չեզոքությանը միջամտել…

Ես չարանում եմ անափ չարությանս հանդեպ
Ու մանուկի հանդեպ չարաճճի` սրտիս թիկնած…
Ես ձախ ձեռքով եմ ձեռքդ բռնում ամուր.
Աջս խոնարհում եմ գոյությանդ…

Ես ճաշակել եմ երևի
Աշխարհի բոլո~ր երազները արդեն…
Շոշոփել եմ բոլոր եզրերը սիրո` փափուկ, թե կարծր…
Ու ջլատել սթափությունս կյանքի հանդեպ
Երազներով իմ սնվելու փորձից համառ …

Ես ձախ ձեռքով եմ ընձեռնվում քեզ.
Աջով ցույց եմ տալիս ճանապարհը…
…Ես դեռ կիսատ, ծվատ
Ու դեռ հյուծված եմ հետդ խաղում,
Հաղթիր ինձ, գարուն, քանի քնած եմ…

Դուք չե՞ք հոգնել, մարդի~կ, բանակցային սիրուց…