Տարիներ առաջ, կոշկի խանութում
վաճառող տղան ծնկներին իջավ
ու կոշիկներիս քուղերը կապեց.
Ոչ դեմքն եմ հիշում ու ոչ էլ պետք էր
անունն իմանալ:

Բաց ինչքա՜ն թանկ էր վճարը նրա,
ով սոսկ մի անգամ
նու՛յն կոշիկների քուղերն արձակեց:

Տաղ անձնական

Երեխաներս աղավնիներ են
Տաքուկ գրկիս մեջ,
Հայրս ու մայրս կյանքիս տանիքն են...
Խոնարհվում եմ, Տեր, բարեգութ կամքիդ,
Որ պահել ես ինձ ու չեմ ճաշակել
Ցավը կորստի ու տառապանքի,
Պատերազմի նեռ դեմքը չեմ տեսել:
Փշուր չեմ պոկել քաղցի կոկորդից:
Պարսպի նման, երեր թիկունքիս
Միշտ Մարդ է եղել,
Ում դժվար պահին մեջքս եմ հենել:
Սիրտս եմ մեկնում փխրուն հեզությամբ
Ինքնասիրության աղոթքի պահին.
Տեր, թե այնպես լինի, որ օրհասական
Մի դժնի ժամի,
Ինձ էլ փորձության թասդ պիտ պարզես,
Խնդրում եմ, Տեր ի՛մ,
Առ մանրադրամը՝
Կյա՛նքս,
Բայց իմ գանձերին ցավերից փրկիր: