* * *
Արտասվում էի մի օր՝
Փողոցում՝
Բոլորից գաղտնի,
Ու թրջվել էր սիրտս
Թղթի պես:
Հետո անձրև տեղաց՝
Աշխարհն առանց անձրևանոցի էր,
Արևը դուրս եկավ,
Եվ փողոցի, թղթի ու երկնքի վրա
Ես բանաստեղծություն գրեցի,
Կեղտոտ շուն,
Քո մասին...

* * *
Անընդհատ ձայն է հնչում ականջումս,
Այդպես հուսահատ տուն մտած ծիծեռնակն է
Զարնվում պատուհանի ապակուն,
Շրջվում եմ, նայում,
Էլի դու չես...

* * *
Այս աշխարհի
Ապականության ու կեղտի միջով
Ինչպես կարապը՝ առանց թրջվելու,
Ես անցնում եմ անմեղսապարտ.
Որորվհետև մինչև վերջին բջիջս,
Բերնեբերան՝
Լցված եմ քեզնով ու պոեզիայով:
Խլությանը խնայում է
Աղմուկի մսաղացը.
Կույրի նման տեսնելը
Վերին իմաստնություն է,
Որ ունի միայն երկինքը,
Ես նրա հիացքի անբառ աղաղակն եմ
Քո՝ վայելքից նվաղող աչքերի
Շաղված անդրադարձում...

* * *
Շրթունքներս սառել, քարացել են՝
Փչել-բորբոքելով կրակը,
Որի վրա ինձ խորովում ես դու...

* * *
Մի տխրիր այդպես,
Թե չէ կկուրանամ,
Ինչպես մութ սենյակում
Անդրադարձից զրկված
Հայելին...

* * *
Սայթաքած բառը
Անզգույշ - մահաբեր կրակոց է,
Մնացածը խոսքեր են՝
Կասկածի խարխուլ կամրջով
Վախվխելով անցնող:
Մի փորձիր շտկել վիճակը՝
Դու հետ ես քաշում
Սրտումս խրած դանակը,
Եվ աշխարհը կուրանում է
Հրո ճարակ դարձած տան պատուհանների նման:
Աշխարհը...
Ես այնքան եմ սիրով լցրել այս աշխարհը,
Որ էլ ինձ համար
Տեղ չկա...

* * *
Նորից բացվել է այս՝
Կրծքով հրակնատը փակող առավոտը...
Ծննդյան տոների առևտրի նման
Աշխույժ մարդիկ
Կարծես գտել են իրենց կորցրածը.
Բավարարվածության գավաթից հեղվող
Գարեջրի փրփուրի լիությամբ՝
Թափվել են նրանք փողոցներում,
Ուր աներևույթ թափառում է
Երեկվա, մյուս օրվա քո մեղավոր կյանքը՝
Որսորդների գիշերային լուսարձակներով
Հալածվող
Գազանիկի թիրախ - աչքերի առկայծումով...

* * *
Փոփոխվում է աշխարհը քո շուրջը,
Դու չես նկատում
Ծառերի անատամ սվսվոցը,
Ուշ աշնան գունառատ աղաղակը
Չի հասնում քեզ,
Դու՝ անբուժելիորեն բանաստեղծ,
Ժամանակիդ փշաքաղված մաշկը
Ամայի բանջարանոցի խրտվիլակի հավատարմությամբ,
Որից քամին պոկել է
Հագուստի վերջին ծվենները,
Չես տեսնում.
Լացի պես բարձր ու խուլ երկինքը
Կույր է,
Եվ հայացքը չի փախցնելու երբեք...

* * *
Փոփոխվում է աշխարհը քո շուրջը,
Դու չես նկատում
Ծառերի անատամ սվսվոցը,
Ուշ աշնան գունառատ աղաղակը
Չի հասնում քեզ,
Դու՝ անբուժելիորեն բանաստեղծ,
Ժամանակիդ փշաքաղված մաշկը
Ամայի բանջարանոցի խրտվիլակի հավատարմությամբ,
Որից քամին պոկել է
Հագուստի վերջին ծվենները,
Չես տեսնում.
Լացի պես բարձր ու խուլ երկինքը
Կույր է,
Եվ հայացքը չի փախցնելու երբեք...

* * *
Փողոցի կենտրոնում
Մարդկանց, մեքենաների ազդանշանների ու աղմուկի
Ոտքերի տակ ընկած
Առնետը
Մոլորվել, կորցրել էր հետդարձի ուղին
Եվ, երկարուկ պոչը
Բեռի նման քարշ տալով,
Ակնապիշ նայում էր՝
Կարծելով, թե ես գիտեմ
Ճանապարհը...