Հոգնել ես...

Այնքա՜ն ես հոգնել,
Որ հոգնությունդ,
Մեջդ բանտարկված
Մոլագարի պես,
Կոկորդիդ ընկած՝
Ներսից խեղդում է...

Իսկ դու,
Հոգնածդ
Քո հոգնությունից,
Այդ մոլագարին
Բա՞ց ես թողնելու
Իր բանտախցից...

Նա' էլ,
Ուժիդ հմայքին՝
Սիրահարվածը,
Արի ու տե'ս... որ,
Քեզնից հեռանալ
Չի կարողանում...

Ու ի՞նչ է ստացվում,-
Իրարով ապրած,
Իրարում ձուլված,
Իրարով հոգնած,
Իրարից զզված

Դու՜...
Հոգնությու՜նդ...

Լրիվ անտարբեր
Դրսի աշխարհին,
Եղած-չեղածին,
Լույս ու խավարին...

Ու մի'շտ՝ միասի՜ն
...Լուռ վերածվում եք
Բանտված փղձուկի՞...

...Ու'
Քանի՜ տարի
Աչքերի միջից
Գեղեցիկ կնոջ
Ե'վ հեզ, և' խոնարհ
Ժպտում է, ժպտու՜մ
Լուռ ու գլխիկոր...
...Մի մեծ հոգնություն...

Ռ.Խաստյան

Ես նորից անքուն եմ,
Ու նորից մինչև լույս
Հիշելու եմ ամենը.
Գտածո և կորուստ:
Ես նորից անքուն եմ,
Եվ դողով մի անսուսպ,
Զգում եմ. կողքիս ես,
Ինձ հետ ես ներքուստ:

Ռ.Խաստյան

20 сентября армянская вечеринка в "Серебре",а мне не с кем пойти...

Однажды утром,проснувшись с улыбкой на своём милом лице она поняла,что не жизнь вдыхает в неё глотки кислорода,а она,она сама!
Последние события своей жизни она называла чёрной полосой.Мир вокруг рушился,казался серым и таким скучным.Все её планы и мечты растворились,исчезли,потеряли смысл.....К мужчинам был потерян всякий интерес,потому что именно из-за них она почувствовала эту пустоту и боль ,боль глубокую и неугосающую,которая держала её так крепко,и не давала смотреть вперёд,а только назад,в прошлое,которое она не любила.Она не жила как ВСЕ,она не хотела так жить.Не любила серую и обыденную рутину,и всегда смотрела на мир через очки,не розовые,а через свои собственные-радужные!
Рядом с мужчинами она чувствовала себя очень одинокой,опусташённой и сравнивала себя даже с мебелью.Но всегда стремилась к одному-любить.Любить сильно и нежно,искренно и страстно,отдать себя ему-одному,и быть любимой так же сильно!
Она чётко знала одно,он есть и она его обязательно встретит.Пусть не сразу,но ...

[Продолжается]