Անցյալն իմ
Փոխել ուզեցի:

Սուրացող
Ավտոների
Շարասյանը՝
Ձեռքով արեցի...

Չկանգնեցին:
Հակառակ
Ուղղությամբ
Էին ընթանում:

Ռ.Խաստյան

Զարմանու՜մ ես՝
Չե'մ գանգատվում,
Չե'մ բողոքում, -
Ումի՞ց և ու՞մ:

Գիտե՞ս,
Ես այնքան էլ միամիտ չեմ,(կարծածիդ պես),
Նկատու՜մ եմ ու լռում եմ, այնուհանդերձ:

Ինչու՞,- ասե'մ.
Ասողին լսող է պետք:
Լսողին էլ՝ խելք:

Եվ,
Հետո էլ...
Հասկացել եմ.

Քչի միջի շատը՝ քի՜չ է,
Շատի միջի քիչն է շա՜տը...
Պիտի ԼԻՆԻ, որ ԵՐևԱ Մարդ-Անհատը:

Չե՞ս հասկանում...
Էհ, ի՜նչ ասեմ...
Ինչպե՞ս խոսեմ...


Այս աշխարհը խնոցի չէ,
Մարդն էլ՝ միջի թան-մածունը:-
Հարես, հարես, դես-դեն գցես,
Ու վերջում էլ՝ սերուցք սպասես:

Որպես կանոն,
Այդ հարումից
Արթնանում է մարդ-գազանը,
Որ... ննջում էր:

Էլ ո՞նց ասեմ,-
Եզովպոս չե'մ:

Ռ.Խաստյան

Քո խելացի աչքերի
Անհուն, անծիր խորքերում
Այնքան թախիծ կա պահված,
Այնքան կարոտ՝ երազուն:
Քո խելացի աչքերի
Անհատակ խորության մեջ
Կուզենայի ես սուզվել,
Քեզ հասկանալ մինչև վերջ:
Բայց թախծի ու կարոտի,
Զսպված զգացմունքի ներքո,
Ժպիտի տակ քողարկված,
Ինչ-որ բան կա՝ ինձ վանող:

Ու, հարվածից, գլխահակ,
Հեռանում եմ՝ հուսախաբ.
Ուրիշի'նն ես, ուրիշի՜ն...
Ա՜խ, այսքան էլ ծանր ցա՜վ...

Ռ.Խաստյան

Հարցեր են ծագում ամեն օր
Սպիտակ իմ գլխում՝ մեղավոր,
Երկար, ծավալուն, նաև՝ խոր,
Գրքի չափ հարցեր՝ հաստափոր:
Միակն եմ հիմա քեզ տալու,
"Ընտրյալ ու արդար", ով, արքա'.
Ո՞վ է արդյոք, մեղավոր,
Որ թագդ պաշտող էլ չկա:

Ո՞վ է արդյոք մեղավոր,
Լքում են երկիրն ամեն օր...
Կարո՞ղ ես չքմեղ ձևանալ,
Ապրած չկենա'ս, թագավո'ր...

Ռ.Խաստյան

Օտա՜ր, ամայի՜ ճամփեքի վրա
Իմ քարավանըս մեղմ կըղողանջե.
Կանգնի՛ր, քարավանս, ինձի կըթվա,
Թե հայրենիքես ինձ մարդ կըկանչե:

Բայց լուռ է շուրջըս ու շըշուկ չըկա
Արևա՛ռ, անդո՛րր այս անապատում.
Ա՜խ, հայրենիքըս ինձ խորթ է հիմա,
Ու քնքուշ սերըս ուրիշի գրկում:

Կընոջ համբույրին է՛լ չեմ հավատա,
Շուտ կըմոռանա նա վառ արցունքներ.
Շարժվի՛ր, քարավանս, ինձ ո՞վ ձայն կըտա,
իտցի՛ր, լուսնի տակ չըկա ուխտ ևսեր:

Գընա՛, քարավանս, ինձ հետդ քա՜շ տուր
Օտար, ամայի ճամփեքի վրա.
Ուրտեղ կհոգնիս` գըլուխըս վար դիր
Ժեռ-քարերի մեջ, փըշերի վըրա...