Ահա,
Կրկին եկավ,
Բացվեց մի օր:
Ստիպեց ապրել ինձ՝
Հուշերով...

Ռ,Խաստյան

Недостаточно жизней, недостаточно войн,
Жизнь дешевле бутылки, что летит сквозь стекло,
Наши души остыли и уж нечего красть,
Даже дьяволу скучно нас соблазнять...
Ничему нас не учит жизнь, убившая свет,
Ни о чем не жалеем, прерывая полет.
Учим страшные фразы и слова нелюбви,
Говорим: "Все прекрасно!", умираем в пути...
Лучше всех наши жизни, ну а вдруг если что,
Если кто-то и умер, то не мы... Ничего!
Чумный пир не прервется, мы останемся пить,
Только тот, кто нас создал, будет горько жалеть...
И плевки в бесконечность примем за Красоту,
И направим всю нежность в темноту, в пустоту...

Ինչպե՞ս նայել այն աչքերին
Ուր խոր՝ բնավորվել է ցավը...
Հառել հայացքդ ամպերի՞ն
Ու շշնջալ. «Արդե'ն անցա՜ծ է...»

Ինչի՞ մասին՝ էլ չափսոսալ,
Ի՞նչ բառերով մխիթարել...
Երբ ինքդ ես ուզում գոռա՜լ,
Անկար, գեթ մի բան ՝փոփոխել...

Ի՞նչ երգ հյուսել, ի՞նչ խոսք ասել
Երազ-աշխարհը կորցրածին...
«Նայի'ր երկի՞նք... արև՞, աստղե՞ր...
Տե՜ս, տե'ս, ինչպե՜ս քեզ շողացի՞ն... »

Իզու՜ր է: Զու՜ր ու անիմա՜ստ.
Հոգին կոտրած՝ չե'ս սոսնձի՜...
Ափսո՜ս, քնած է միշտ Աստված,
Ինչ է թե՝ մի բան չփոխի՜...

Ինչպե՞ս նայել այն աչքերին,
Որտեղ ամեն ինչ դատարկվե՜լ է...
Բացել Հոգին, աղաղակե՜լ.
«Միայնակ ՉԵ'Ս: Ես քեզ հե՜տ եմ:»

ԱՊՐԵ'Լ...

Ապրե'լ...
Շարունակե՜լ...
Վերջի՜ն ճիգով...
Մի կե՜րպ...
Հենց ԱՅՍՏԵ՜Ղ՝ ՀԱՅ ՐԵ ՆԻ ՔՈՒ՜Մ...

Հենց հիմա', –
Պահի'ն՝
Երբ
Մոմերը վառվող
Լքելով Եկեղեցի՜ն,
Լուսավորում են...
Ցանկացած... զվարճատեղի՜...

Երբ
Աղոթքները մարդկանց
(Ու՝ մեծիվ մասիվ),
Աստծու փոխարեն՝
Ուղղվում են... փողին...

Ապրե'լ...
Շարունակե՜լ...
Վերջի՜ն ճիգով...
Մի կե՜րպ...

Ուրիշ ճանապարհ չկա...

Հայրենիքում ապրե'լն է
Հ Ա Յ Ի
ԳՈՅԱՏԵՎՄԱՆ
Ճակատամարտը վերջին...

Ռ.Խաստյան