Хочу любви,
Хочу внимания.
Хочу знать,чего хочу,
И никогда бы больше
Не говорить "хочу".

ՉՀԱՎԱՏԱ'Ս...

Ով ինչ ասի՝ չհավատաս...

Չհավատաս, որ երբևէ ինձ կարող էր կոտրել սերը...
Չհավատաս, որ ծովափից բարձրացել եմ լեռը...
Չհավատաս, որ իմ զարդը՝ նվիրել եմ անծանոթի...
Չհավատաս, թագուհու պես եմ ես քայլում՝ հագուստներով իմ ցնցոտի...
Չհավատաս, ապտակներին՝ ժպտացել եմ...
Չհավատաս, լուտանքներին՝ դիմացել եմ...
Չհավատաս, դավի դիմաց՝ խնդացել եմ,
Չհավատաս, հարվածներից՝ խեղճացել եմ,
Չհավատաս, անանց ցավից՝ խենթացել եմ...

Չհավատաս, եթե ասեն թե ոռնում եմ գիշերները անզոր ու խեղճ:
Չհավատաս, քեզ իմ մասին ի՜նչ էլ ասեն, ի՜նչ էլ ասե՜ն...

Չհավատաս, եթե ասեն՝ սիրում եմ քեզ...
Ես ուզում եմ... որ ինձ... ուժեղ հիշես...

Ռ.Խաստյան

Խոհում եմ, խորհում...

Թե՝ ի՜նչ կասեին
Տխուր ու համեստ,
Նաև՝ իմաստուն,
Բայց, հուսախաբված,
Ջինջ հայացքները
Հայոց մեծերի...

Թե որ տեսնեին
Հայ ժառանգներին
Նորից ու նորից
Հավակնությանը
ՈւՐԻՇԻ՝
Գերի՜...
"Եվ սա՞ է, միթե,
Վարձատրությունը՝
Վաստակիս շռայլ:

Ափսո՜ս և ավա՜ղ...
Այդպես էլ երբե'ք
Չսովորեցի՜նք
ՄԵՐ դաշտում խաղալ..."

Ռ.Խաստյան

Ես ասում եմ, - չե'ն հավատու՜մ,
Ախ, շա՜տ ափսոս:
Ես զգում եմ, - չե'ն նկատու՜մ,
Հայացքներով՝ պարսավակում,
Անբառ, անխոս...

Քմծիծաղում,
Խնդում՝ թաքուն կամ բացեբաց
Իմ մանկացած մտքի դիմաց:

Մինչդեռ՝
Մինչդեռ
Ես ո'չ մի բան չե'մ հորինում:

Միթե՞,
Միթե՞ մեղավոր եմ,
Որ Էկրանից այնկողմ եղած
Մանուշակի բույրն եմ զգում...

Ես ասում եմ, - չե'ն հավատում...
Ես զգում եմ, - չե'ն նկատում...

Ռ.Խաստյան

Չհասկացա՜...
...Ու մատիտի նման միայն մաշվել գիտե՞ր քո սերը,
Ու,
Մատիտի նման, վերջում էլ՝ վերջանա՞լ...

Իսկ...
Մնացին ու՞ր
Նրա քաշած խազերը,
Գեղեցիկ նախշերը,
Գրած խոսքերը...

Ախ,
Զու՜ր էր, զու՜ր...

Որտեղից-որտեղ
Մեջտեղ եկավ մի պինդ ռետին...
Ինչպես հմուտ վարպետ գիտեր նա գործը իր:
Այնպես ջնջեց-մաքրեց ամեն մի հետք,
Որ չմնաց հույսի և ո'չ մի արահետ,
Նորից տեսնել թղթի վրա,
(Ասել է՝ թե կյանքում,)
Սիրո մասին հուշող...
...Հնարածին մի դեպք:

Ռ.Խաստյան