Անդորր է իմ հոգում,
Առանց եռուզեռի՝ անհամ մի բան:

Բայց նույքան քայքայիչ, որքան մրրիկը,
Ձյունաբուքը, փոթորիկը...

Եվ նույնքան ավերիչ, որքան որ՝ էր
Հիմա՝ հանգած, բայց երբեմնի վառվող իմ կիրքը...

Կամ,
Ի՞նչ ասեմ,

Անդորրն այս կհաղթի դաժանությամբ...
Հրաբխի'ն անգամ...

Օօօօֆ,
Անդորր է իմ հոգում:

Սիրով՝ ինչ-որ մեկին
Փոկրիկ հույզի դիմաց

Առանց ափսոսանքի
Ամբողջովին կտամ...

Քեզ թվում է հեշտ ու հանգիստ
Կճանաչե՞ս,
Կհասկանա՞ս,
Թե ինչպիսի՜ շաղախներից եմ ես հյուսված...
Ու դրանից հետո իսկույն՝ ինձ կսիրե՞ս...

Երանի չէ՞, այդպե'ս լինի.
Ճանաչեիր ու սիրեի՜ր... հանկարծակի՜...

Սակայն նման հրաշքները
Երազներում են միշտ լինում:
Իսկ ես երազներ չե'մ տեսնում,
Որովհետև, չե'մ ել քնու՜մ...
Գեթ մի վայրկյան
Իմ արթմնի երազների միջից
Քեզ հանելու վախից:

Ինչե՜ր ես խոսում...
Ինձ վնասողը - ծխախոտը չէ':

Այլ, աներևույթ,
Սակայն՝ քայքայի՜չ
Այն ներքին ծուխը,
Որը
Մխացող հոգու՜ցս է գալիս...

Հը՜մ,
Հրդեհը որի
Մարել է վաղուց
Քո իսկ ջանքերով...

Եվ,
Հասկանալու համար ամենը,
Ամենևին էլ
Սոկրատի ճակատ
Ունենալ պետք չէ՜...

Ինչե՜ր ես խոսում...