Ջրազրկվեց մարմինը քո ջղագալար,
Ջղատվեցին կարծես ջղերդ ջղալար,
Ջղաձգվում ես ջղային ու ջղահար,
Ասես դարձել ես ջղաձիգ մի ջղագար:
Եվ չես կարող էլ ոչ ուտել և ոչ խմել,
Իսկ սրտխփոցը չի թողնում հանգիստ քնել,
Սիրտդ խառնում է համարյա ամեն ինչից,
Եվ ինչ-որ մեկն ասես ճչում է քո միջից:
Եվ չես փորձում ոչինչ փոխել, թողնել անգամ,
Դուրս չես գնում, որ չլիես ուշագնաց,
Եվ չի կարող քեզ հետ լինել էլ ոչ մի բան:
Ներս չես մտնում, որ գաղջանքից չվատանաս:
Չունես ոչ գործ, ոչ ժամանակ, միայն ցավեր,
Ճնշումդ քեզ նետում է վար, հանում է վեր,
Եվ խցանվել են անոթներն արյունատար,
Կարծես արյունդ լերդանում է անդադար:
Քեզ չեն օգնի ոչ հոգեբան, ոչ հոգեբույժ,
Չունես ոչ կամք կամենալու, ոչ կամքի ուժ,
Հուշեր չունես, իսկ թե ունես էլ, չես հիշում,
Քեզ հարկավոր է լոկ ճշգրիտ ախտորոշում:
Մարմնովդ մեկ թվում է դողը զարկերակ
Եվ ողնաշարը քո դարձել է ավերակ:
Սրտիդ զարկերն են ապրելու զուր ջանք ու ճիգ՝
Ջղագրգիռ են, ջղային են, ջղաձիգ:
Սրտիդ զարկերն արդեն վաղուց թվում են սպազմ,
Որ ամենուր մարմնով տվել են մետաստազ:
Ահա հասավ արդեն դանակը ...
[Продолжается]