Նա՝ կողքի սենյակից աղմուկ
Եվ շշուկ ականջիդ տակին,
Քթիդ տակ թաքնվող ոնց մուկ՝
Ծիկրկակող ամեն մի ծակից:
Անհնար է տեսնել նրան,
Լոկ աչքի պոչով նկատել
Դու կարող ես գուցե միայն,
Թե ինչպես է պահվում այնտեղ:

Նա թիկունքդ ընկած կասկած՝
Թոքերիդ հետ խաղում է շունչ,
Մահն է քո վաղօրորք սկսված՝
Վախը քո հոտոտող ոնց շուն:
Քո կողքին մի մահ սեթևեթ
Ու վախի ահազդու պահանջ,
Շողքերի աննահանջ շքերթ,
Քեզ անքուն պահող մղձավանջ:

Դու բոլոր դռենրը փակիր
Ու տրվիր նրան ոնց որ հարճ,
Վախն իր հետ մի պայմանագիր,
Նա էլ քեզ մի մահ՝ ցպահանջ:
Լույսն իրեն թաքստոց ու զգեստ,
Իսկ խավարը` լերկ մերկություն,
Նա կողքիդ ապրող պոլտերգեյստ,
Քո զոհված անձի երկվություն:

Եկեք խոսե’նք հիմա գլխավորի մասին՝
Հայրենիքից, հողից ու թշնամուց
Եվ նրանցից, ովքեր այդպես էլ բան չասին
Եվ քշվեցին խոսքից ինչպես քամուց:

Եկեք խոսե’նք՝ ինչպես ենք մենք հարգում իրար,
Հարբում ենք մեկմեկու խոսքից ոսկե
Մենք ժամանակ չունենք էլ գործերի համար,
Գործերը թող լռեն, իսկ մենք խոսե’նք:

Հայրենիքից, հողից ու թշնամուց անսիրտ
Եկեք խոսե՛նք, ապա եկեք խմե՛նք,
Եկեք խոսե՛նք հիմա գլխավորի մասին,
Որ գլխավոր լինենք ինքներս մենք:

Խոսքն է հիմա միայն մեզ դարձնում ազատ,
Եվ հարկավոր չեն մեզ գրեր ու զենք,
Ո՛չ իսկական ընկեր և ո՛չ էլ հարազատ,
Պե՛տք չէ ոչինչ, միայն եկեք խոսե՛նք:

Թեև խոսքից այդպես էլ բան չհասկացանք,
Իսկ խոսելուց անվերջ՝ թե ով ենք մենք,
Բայց չխոսելն է այժմ մեծագույն հանցանք
Եվ ծայրագույն պատիժ, թե չխոսենք:


Ռ. Վեհերյան

"Եվ Աստուած տեսավ, որ լավ է"
"Հին Կտակարան"


Եվ եղավ այդպես. ու Լույս եղավ,
Բաժանվեց լույսից խավարը,
Մարդն իր տեր Աստըծուն տեսավ,
Եվ Աստված տեսավ, որ լավ է:

Բայց հետո վերստին խավար եղավ:
Խավարի մեջ ժայթքեց լավա,
Սատանային էլ մարդը տեսավ,
Բայց Աստված տեսավ, որ լավ է:

Իսկ երբ որ նորից եղավ խավար,
Աստված մտածեց միջոցը,
Սատանայից շեղելու համար
Աստված հնարեց կնոջը:

Բայց կինը դարձավ Դևին քարտուղար,
Աստված չուղղեց իր սխալը,
Իսկ երբ որ մարդիկ սրբեր եղան,
Աստված չտեսավ, որ լավ է:

Եվ երբ որ աշխարհը դարձավ հեսան,
Խավարից կախվեց դավը,
Մենք աշխարհում ոչինչ չտեսանք,
Իսկ Աստված տեսավ, որ լավ է:

Մենք չափեցինք ճամփաներն ամեն,
Փորձեցինք տառապանքը, ցավը,
Չհասկացանք միայն՝ ինչ անենք,
Որ Աստված տեսնի, որ լավ է:

Ազատություն՝ բաժանարար ու դավաճան,
Սանձարձակող թշնամությունը ոխերիմ:
Իշխանություն, որ միացնում է անվախճան
Անհատներին, գրողներին ու գողերին:

Թեկուզ գործենք էլ, չենք լինի գործող անձինք,
Անձեր ենք, բայց չենք դառնալու երբեք գործող՝
Ազատությունն՝ իշխանության ձեռքին գործիք,
Իշխանթյունն՝ ազատության միակ ծնող:

Այդպես եղել և լինելու անընդհատ,
Կուզեք եղեք խելագարներ, խելոք կամ խենթ,
Մենք բաժանվում ենք, որպեսզի լինենք ազատ,
Մեզ բաժանում են, որպեսզի նորից իշխեն:

Քնած ենք մենք միշտ առանձին, անջատ ու զատ,
Միասնությունն է մեզ միայն պահում արթուն,
Եվ դավաճան է՝ ով փորձեց լինել ազատ,
Ու սրիկա՝ ով դեռ ունի իշխանություն:


Ռ. Վեհերյան

Իսկ ես՝ ձեր խաղում չբացված Ջոկեր՝
Կորցված անհայտ ձեր քարտերում,
Ինձնով չի խաղա արդեն ոչ ոք էլ,
Չեմ լինի երբեք ես իմ դերում:

Ձեր ձեռին քարտ եմ զորեղ, բայց փոքր,
Իսկ խաղացողներ չկան կարգին,
Ձեր կյանքը՝ առանց խաղաթուղթ պոկեր,
Իսկ ես՝ խաղաթուղթ առանց կյանքի:

Դուք բաժանում են քարտերը խառը,
Եվ ձեզ գալիս են անվերջ այցի,
Սրտերը, խաչը, դափերը, ղառը՝
Հերթով բոլորը ինձնից բացի:

Բոլորիդ համար այնքան հասու եմ,
Սակարկում եք դուք, անում եք բլեֆ,
Բայց ձեր կապոցում դեռ սպասում եմ՝
Դուրս պրծնելու չկա մի ձև:

Ահագնանում է իմ պարապուրդը,
Կան ինձ ծածկող քարտեր այնքան,
Ես դեռ չբացված մի հաղթաթուղթ եմ,
Առանց որի են հաղթում սակայն:

Շարունակվում է ձեռքերի խաղը,
Դուք ինձ այդպես էլ չեք ջոկել,
Խաղաքարտերն եք խառնում խառը,
Եվ մնում եմ միշտ կորած Ջոկեր:


Ռ. Վեհերյան