…Երեկ էր, այսօր էր, վաղը…

Հերթով ամեն ինչ մոռանում էինք…
Սկզբում մոռացման վախը,
Հետո ցավերը ու մնացածը…
միայն հիշում էինք սուտը…
Առավոտյան սկսեցինք ծխել
լուսաբացի վերջին տուփը,
Երեկոյան մինչև վերջ կոնծեցինք
լիքը շշով մայրամուտը…

Երեկ էր, այսօր էր, վաղը…

Եվ չկայացավ
ժառանգության հետ
մեր ժամադրությունը,
Շարունակվում էր դեռ չպարտված
մոռացության այդ խաղը,
Գերազանցել էինք մեր սեփական
կյանքի արագությունը,
Եվ կրկնվում էր նորից ու նորից
կյանքի չստացված պահը...

Երեկ էր, այսօր էր, վաղը…

Սերը չէր բուժում և չէր բուժվում,
ընդունում էինք միտքը-քիմիա,
Տարածությունն էր դարձել ժամանակ,
իսկ ժամանակը ժամանց էր,
Եվ լռությունը լարից ընկած
մի հիմն էր, թեև անհիմն...
Ու բաց թողեցինք հույսի վերջին
կամ վերջին հույսի սեանսը…

Երեկ էր, այսօր էր, վաղը…

Գաղթը ներկայից դեպի ապագա
խախտում էր մեր նոսր շարքը,
Կյանքը ամեն կարևոր բանից
կախում էր մեծ հարցական,
Վրեժը սառել էր, մատուցող չկար,
տաք մատուցվում էր կաշառքը,
Մահը անում էր ներկա–բացակա
և անում ներկան՝ բացակա… ...

[Продолжается]

Այդպես էլ գիտեի:
Արդեն գալիքն էր: Արևը լոկ խավար էր ման գալիս,
Բոլորը գիտեին սրտիս գաղտնիքը,
Բոլորը գիտեին՝ բացի ինձնից:

Ես ուզեցի ստանալ ոչ քեզ, այլ մնացյալը,
Որ կմնար քեզ հետ, եթե գայիր,
Շները հոտոտում էին իմ վռնդած անցյալը՝
Թառեց ագռավը իմ ապագային:

Այդպես էլ գիտեի:
Դեռևս սևագրում էր արևն արևածագը անավարտ,
Եվ ակթնարթն ինձ հետ լուռ կանգառում կանգնում էր,
Անպետք, տաղտկալի մի ակնթարթ…

Եվ իմացա, որ դու, հենց դու ես այն ագռավը,
Որին կաքավացրել եմ անտեղի,
Որ մարդկային լեշի ու աչքերի ծարավ ես,
Իսկ ես էլ մարդ. այդպես էլ գիտեի:

Համադրեցի քեզ հետ կյանքի հակադրությունը,
Թռնում էր կյանքը, բայց անչափ դանդաղ,
Հիշողությանդ հետ գաղտնի ժամադրությունը
Դարձավ մոռացումիդ հետ սիրախաղ…

Այդպես էլ գիտեի:
Սևագրեցի իմ կյանքը, որ մաքրագրես սիրով քո ինձ տված,
Եվ սիրտս կանգառում քո սպասումով կանգնած էր՝
Երազելով նյարդային կաթված…

Ես բռնեցի բոլոր նետածդ նշանները,
Դարձա մի ինքնասպան նշանառու,
Իզուր էին այդպես հաչումում վրաս շները,
Եթե երբեք չէինք շնանալու…

Այդպես էլ գիտեի:
Թեև գաղտնիք էր: Արևը մի խավար էր ...

[Продолжается]

Ուզում եմ լինել բացառություն և կանոնները բոլոր հերքել,
Բայց չհաստատել երբևիցե ձեր չգրված կանոնները այն,
Որ գումարելիների տեղափոխումից գումարը չի փոխվում երբեք,
Իսկ գումարելիների գումարը միշտ հավասար է մոռացության…

Գալիքի առաջ մի երեխա եմ՝ գուցե դեռևս չունեցած:
Այս պատերազմում մնացի ես դեռևս չնետված նռնակ,
Թե մոռանում են, թող մոռանան, չեն հիշում, կհիշեմ ես, թքած,
Թե երեխա եմ, երբ մեծանամ, հիշողություն եմ ուզում դառնալ:

Էլ չվստահել ու չհավատալ ու սխալվել չեմ հասցնում,
Անցնում է պահը, ուղղում է մահը, Սատանան խաբում, ներում Աստված,
Բայց չեմ վստահում ո՛չ ժամանակին, ո՛չ Սատանային, ո՛չ Աստծուն,
Միայն սեփական իմ սխալների վրա եմ արդեն հույս դրած…

Կյանքիս օրերը արդեն հաշվված են արյամբ աշխատող հաշվիչ սրտով,
Գումարելիների տեղափոխումից գումարը չի փոխվի դարձյալ,
Ո՞վ է հիշողը և մոռացողը ինձնից բացի դատողը, ո՞վ,
Թե գումարելիների գումարը միշտ հավասար է մոռացության…

Եվ լերդանում է քո ժամանակը և արյունն է քո հավերժանում,
Դու սովորում ես մոռանալ կյանքդ և իր դասերը սովորեցրած
Եվ ժամանակը ապրածդ կյանքը ...

[Продолжается]

Չէ, սխալվում եմ, մեկ է, սխալվում եմ,
Երբ չեմ կախվում ու երբ մեկից կախված եմ,
Երբ չեմ խաղում և երբ էլի խաղում եմ,
Սխալների մի արարիչ Աստված եմ:

Չէ', սխալվում եմ, մեկ է, սխալվում եմ...

Երբ չեմ փախնում և երբ նորից փախնում եմ,
Երբ որ տանջում կամ չի տանջում կասկածը,
Երբ չեմ կանխում սխալն ու երբ կանխում եմ,
Անգամ կանխումը այդ կանխատեսված է:

Չէ', սխալվում եմ, մեկ է, սխալվում եմ...

Սխալ է լռությունը, երբ լռում եմ,
Իսկ երբ խոսում եմ, ես խոսող սխալ եմ,
Եվ իմ ներկայությունը ի լրումն,
Սխալ եմ ես մինչև անգամ երբ այլ եմ:

Հա', սխալվում եմ, մեկ է, սխալվում եմ...

Եվ սխալվում եմ, նույնիսկ երբ քայլում եմ՝
Մենակ, բոլորի հետ էլ, առանձին էլ:
Բոլորը, թե ինձ հետ են, սխալվում են,
Եվ ճշմարիտ են միշտ, թե առանց ինձ են:

Բայց սխալվում եմ, մեկ է սխալվում եմ...

Եվ կապ չունի, թե ուշ է, թե դեռ վաղ է,
Վազում եմ ես, սողում եմ, թե ճախրում եմ,
Ես ամեն օր՝ երեկ, այսօր ու վաղը
Եվ վաղը չէ մյուս օրն էլ սխալվում եմ:

Չէ', սխալվում եմ, մեկ է, սխալվում եմ...

Ընկեր, թե թշնամի եմ, փակ, թե բաց եմ,
Ինձ հետ լինի, թե դեմ լինի ...

[Продолжается]

Նվիրեք ինձ մի բացակայություն,
Բացարձակություն, բացասում,
Լինեմ բացակա տարածությունում,
Ժամանակներում՝ բացարձակ
Ու բացասական բացառումների
համարձակության մի ցասում,
Լինելիության բացահայտություն
ու բացահայտում համարձակ:

Ինձ նվիրեցեք մի հիվանդություն ու
հիմարություն, չիմացություն,
Թողեք, որ լինեմ չիմացյալ հիվանդ
Իսկ ձեզ համար՝ իմացյալ հիմար
Եվ հիվանդության ու հիմարության,
չիմացության միացություն,
Ձեր չաղությունից տառապած միշտ,
իմ չարությունից՝ միշտ նիհար:

Նվիրեք նաև անորոշություն,
կանխորոշություն, ախտորոշում՝
Լինեմ անորոշ, բայց կանխորոշող,
կանխորոշված, կանխորոշիչ
Եվ ախտորոշված այս ախտահարույց
անորոշության գաղջ փոշում
Թող որ չլինի այդ կանխորոշիչ
ախտրոշումից զատ ոչինչ:

Նվիրեք հատուկ հասարակություն
և հասարակ մի հատկություն,
Որ հատկությունս հասարակացնի,
Իսկ հասարակը հատկացնի:
Նվիրեք ինձ ձեր սառնությունից
ավելացած մի տաքություն,
Որ մինչև վերջը կբարձրանա
ու կյանքիս հետ անհետ կանցնի:

Նվիրեցեք նաև մերկություն,
երկակիություն, երկարություն,
Չգոյության համար ավելորդ
և գոյության ...

[Продолжается]