՞՞՞՞՞
Այնտեղ,
Վերևում
Հեծկլտացող ամպերի
Բողոքի մեջ է թաքնված
Իմ տրամադրությունը,
Կարկուտից քարկոծվող
Մարգագետնի
Սրտի մեջ է թաքնված
Իմ տրտմությունը
Եվ նրա հպումը
Իմ թաց ու ցեխոտ ոտքերին
Ամենաճիշտ սերն է,
Ամենախենթացնող գրգիռը,
Ամենաանընդունելի և
Ամենահակահիգենիկ տարփանքը
Ինքնաբավարարումի:
Իմ անքուն գիշերների
Եվ անգիշեր լուսաբացների
Մեջ է թաքնված
Իմ գաղտնի
Ու ամենաճիշտ սերը
Ամենախենթացնող ու
Ամենաանընդունելի Սերը:
Ինձ ինքնասպանության տանող
Տեսիլքները,
Այն եթերային, հեշտասահ
Սայթաքումները
Ամենաբարձր գագաթից,
Այն ջրահեղձ սուզումները
Անջուր ծովերի մեջ,
Իմ մտորումների մեջ
Թաքնված հուզումներն են,
Իմ դատարկ ափերի մեջ
Բույն դրած հավատարմությունն է,
Որ ուզում է ճչալ,
Բարձրաձայն ճչալ.
«Ես սիրում եմ
Իմ մարգագետինը,
Իմ վարդաբույր մարգագետինը»:

՞՞՞՞՞


Ես գարուն եմ, դու` հող,
Ես հող եմ, դու` ծառ...
Շամլու

Ես կրակ եմ,
Դու` հող,
Դու հող ես,
Ես` կրակ,
Եվ ընթացքն էր Տերը
Իմ ճակատագրի
Այրումը հողի
Ու կրակի մարումը:
Ու ես գնացի
Ընթացքին մերձ,
Փակեցի աչքերս
Հայացքների պրպտումից
Ու այրեցի այն բառերը,
Որ մարում էր կրակս`
Քո հողին,
Ես կրակ եմ,
Դու` հող,
Դու հող ես,
Ես` կրակ,
Դու հզոր ես,
Ինչպես լույսը արևի,
Դու մոլորեցնող ես,
ինչպես մութը գիշերվա,
Դու հենարանն ես իմ ընդվզումի,
Թող ոչ ոք չիմանա
Այն բառերը,
Որ իմ կրակն է երգում:
Դու վարագույրն ես
Իմ ամոթխածության,
Դու հանգն ես
Իմ կրակե պարի,
Դու հողն ես
Իմ խելագար ցանկության:
Դու հող ես,
Ես` կրակ,
Ես կրակ եմ,
Դու` հող,
Ու քո հողե մարմնից
Ծլարձակում է իմ կարմիր կրակը,
Ու քո հողե բերկրանքից
Բուրում է իմ վարդը կարմիր,
Իմ կարմիր վարդը`
Քո հողից ծնված,
Քեզանից սկիզբ առած,
Քո համար տենդահար,
Քո համար լուսնահար,
Քո համար...
Ես կրակ եմ,
Դու` հող,
Դու հող ես,
Ես` կրակ:

՞՞՞՞՞

Դու ինձ մոռանալ չես կարող,
Չես կարող ինձ մոռանալ,
Գիշերային անուրջներում,
Մթնշաղի թավ կտավին
Ալեկոծումներն իմ
Մոռանալ չես կարող,
Չես կարող ինձ մոռանալ,
Շշունջներն անուշ,
Տաք շշունջները,
Մեզ անէացնող,
Մեզ եթերացնող
Խենթ շշունջները,
Մեզ բոցավառող
Խենթություններս
Մոռանալ չես կարող,
Չես կարող ինձ մոռանալ:
Պետք է ձեռք մեկնել
Ինձ հասնելու համար
Ընդամենը:
Ընդամենը հայացք,
Որ բառեր ասի ներումի
Եվ չարձակվի ոչ մի հնչյուն,
Որ խոսքերը չարտասանված
Գրվեն օդի թափանցիկ
Անէության մեջ,
Որ մասնիկները նրա
Անտեսանելի
Շոյեն իմ ապրած տագնապները,
Որ լսես իմ անձայն
Խոստովանությունը.
«Չեմ կարող ապրել առանց քեզ»:
Իսկ դու՞,
Կարո՞ղ ես ինձ մոռանալ:
Երբ աստղերի հետ քնում էինք,
Երբ արթնանում էինք աստղերի հետ,
Երբ աստղերը մեկմեկու
Պատմում էին ու համտեսում
Մեր թաքուն հանդիպումների
Քաղցրությունը:
Չես կարող ինձ մոռանալ,
Դու ինձ մոռանալ չես կարող:
Դու չես երազում ինձ,
Դու ինձ չես կանչում,
Որ քամու հովանու տակ
Կրկին սահեմ քո գրկի մեջ,
Ինձ օտար է
Այս մոռացումն անտեղի,
Այս չարությունը հորինած,
Մտքերն այս`
Ինձ կործանում տանող,
Իմ սիրտը քեզ է ուզում,
Քեզ է ուզում իմ սիրտը:
Դեհ,
Մի բան ասա,
Ասա, որ ինձ մոռանալ
Չես կարող,
Որ ես քո պարտեզի
Ամենալավ ծաղիկն եմ,
Քո ծաղիկն եմ,
Քո համար բացված
Քեզ համար բուրող,
Մաքրիր հետքերը թախծի,
Ես ապրել եմ ուզում,
Իմ սիրտը քեզ է ուզում,
Իմ սիրտը քեզ է ուզում...

***
Ե՞րբ
Ե՞րբ օդը կը թրթռայ քո «Բարեւ»-ից,
Ե՞րբ մարմինս կը բերկրի
Հպումներից քո մատների,
Ե՞րբ կը ծաղկեմ քո պարտէզի մէջ,
Ե՞րբ…

***
Մեղքի համը
Ես անցայ պատենշը
Սրբութիւնների
Եւ խորշանքն այն բառի,
Որ ապականութիւն է
Կոչւում ձեր շուրթերով՝
Ես անւանեցի «կեանք»։
Ու երբ նւաստացած մարմինս
Բոլոր բջիջները սկսեցին ծաղկել՝
Դուք երես դարձրիք ինձնից.
Ես դա անւանեցի «Սէր»
Ու փրկւեցի օրերի ճռռոցից՝
Ժանգոտւած սայլանիւների պէս։
Երբեւէ կը տեսնեք
Իմ պատմութիւնը
Երբ ձեան պէս հալչեմ
Ու ձեր գաւաթի ջուրը դառնամ։

***
Դու ուշանում ես
Ինչքան ուշանում ես,
Այնքան խորանում է
Քեզ կորցնելու միտքը։
Ինչքան երկարում է ձիւնաբուքը,
Այնքան ամրանում են անդունդները
Մեր միջեւ։
Նամակները տեղ չեն հասնում,
Զանգերը պատասխանում են.
«Բաժանորդն անհասանելի է»։
Արեւը մեռել է
Ամպերի մշուշի մէջ,
Յոյսը կախւել է
Սառած անդունդի պարանոցից,
Չկայ ձեռքը փրկումի,
Դու ուշանում ես…

***
Սպասում
Ես ամէն օր
Վերակերտում եմ քեզ՝
Ինձ սիրահարւածի աչքերով
Եւ այն պատկերով,
Թէ ինչպիսին ես ինձ գրկելիս։
Ես ամէն օր
Սպասում եմ քո գալուն
Եւ օդից որսալ եմ ուզում այն բառերը,
Որ մի օր պիտի շշնջաս իմ ականջին։
Բայց նրանք խակ պտուղների պէս
Ամուր կառչած են օդից,
Եւ դեռ անհաս է
Քեզ ունենալու երազանքը։
Երբեմն ուզում եմ մարմնիցս պոկել
Յուսահատութիւնը,
Ուզում եմ իմ մէջ ապրող
Անանուն եսասէրին ասել.
-Թշւառ,
Դու ինչ գիտես ինչ է երջանկութիւնը,
Հեռացիր եւ թող ինձ այն միակ սէրը,
Որը հիմա է իմ սիրտը նւաճել։
Ես սիրում եմ,
Ես սիրում եմ ՆՐԱՆ։
Ես ամէն օր աղօթում եմ,
Որ այն աչքերը, որ իմ աչքերն են,
Որ այն շուրթերը, որ իմ շուրթերն են,
Որ այն սիրտը, որ իմ սիրտն է՝
Ինձ չդաւաճանի,
Եւ արեւի ջերմութիւնը
Կեանք տայ այն խակ պտուղներին,
Որոնց հասունութեանը ես սպասում եմ։
Առաջին ձիւն
Ձիւն,
Առաջին ձիւն,
Մաքուր,
Ճերմակ,
Անաղարտ,
Փաթիլ-փաթիլ…
Դեռ մաքրւելու յոյս կայ,
Մաքրագործւելու՝
Կեղծիքից,
Իրար աչքերին
Պարզ նայելու վախից,
Նոր- Նոր ծնւելու
Նոր մանկապարտէզ գնալու,
Նոր ոտանաւորներ սովորելու,
Նոր ապրելու յոյս կայ,
Նոր- Նոր,
Նոր շորերով,
Նոր կօշիկներով,
Նոր տիկնիկներով,
Նոր գոյներով։

Ձիւն,
Առաջին ձիւն,
Մաքուր,
Պլպլան,
Աչք ծակող,
Դեռ փրկւելու յոյս կայ։

***

Իմ յաղթանակը
Իմ պահապան հրեշտակն էլ
Ինձ լքել է
Դալուկ աշնան իմ սարսուռի մէջ,
Ու մեն մենակ յայտնւել եմ
Ճակատագիր կոչւող
Ճիւաղի առջեւ
…Բարձրանալ սանդուղքն ի վեր
Ու փրկւել
Գանգանեխիչ բջիջներից,
Ուղեղակեր մտքերից,
Ճահճագրգիռ կլանումներից։
…Նրանք քաղում են
Դաշտի ամենագեղեցիկ ծաղիկները,
Հաւաքում են
Ամենաչքնաղները, ամենաբուրաւէտները
Եւ դաշտը կամաց-կամաց
Իր յիշողութեան ոլորաններից
Կորցնում է զարթօնքի բջիջները։
Ես չեմ ուզում լսել
Այն փքուն արտայայտութիւնները,
Որ կորստի ու ցաւի դէմ
Ճակատագիր են կոչւում։
Իմ յաղթանակը աշնան սարսուռի մէջ
Գարնանային ծաղիկներ աճեցնելն է։
Աճեցնելն է…
Աճեցնելն է..

***
Մենախօսութիւն
Այս գունատ լոյսից
Խոնաւացել է դողը իմ հոգու,
Լռութիւնը շիկացրել է մեր մտքերը,
Սակայն դեռ սառն են հպումները
Մեր անկեանք շուրթերի,
Ինչո՞ւ քո խօսքերը չեն հոսում այսօր,
Ինչո՞ւ քո շուրթերը այսօր չեն ծաղկել,
Ինչո՞ւ մատերդ չեն կորչում
Փրփուրների մէջ իմ վարսերի։
Ես այսօր իսկական երեխայ եմ դարձել,
Օղակիր ինձ քո բազուկներով,
Եւ բալահամով լցրու մշուշը,
Թող աստղերը գերւեն հմայքից գիշերւայ։