Հարբած գիշեր

Լուսնի սառը լույսով լուսավորված գիշեր։

Անպատմելի թախիծ ու անսահման հուշեր։

Ու գիշերում այս պաղ ես այնպես եմ ուզում,

Դունչս լուսնին մեկնած` գայլի նման ոռնալ։

Այս գիշերում անխիղճ քրքրում են հոգիս,

Մի մոռացված ամոթ, ողորմելի մի խիղճ,

Իմ ուղեղում երեր իզուր ելք են փնտրում

Վաղուց չօգտագործված ու մոռացված խոսքեր։

Օ, Դուք, գազանային եղբայրներ իմ, մարդիկ,

Բոլորդ սրիկա, ես էլ Ձեզ հետ, մարդիկ։

Վաղը ես կարթնանամ Ձեզ բոլորիդ նման,

Նորից չեմ ամաչի քծնել, խաբել, գողանալ։

Բայց դեռ առավոտ չէ, այլ լուսնային գիշեր։

Ու գիշերում այս պաղ ես այնպես եմ ուզում,

Դունչս լուսնին մեկնած` գայլի նման ոռնալ։